ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ਹਮ ਭੀਖਕ ਭੇਖਾਰੀ ਤੇਰੇ ਤੂ ਨਿਜ ਪਤਿ ਹੈ ਦਾਤਾ ॥ ਹੋਹੁ ਦੈਆਲ ਨਾਮੁ ਦੇਹੁ ਮੰਗਤ ਜਨ ਕੰਉ ਸਦਾ ਰਹਉ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ॥੧॥ ਹੰਉ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ਸਾਚੇ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿਟਹੁ ॥ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਭਨਾ ਕਾ ਏਕੋ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਬਹੁਤੇ ਫੇਰ ਪਏ ਕਿਰਪਨ ਕਉ ਅਬ ਕਿਛੁ ਕਿਰਪਾ ਕੀਜੈ ॥ ਹੋਹੁ ਦਇਆਲ ਦਰਸਨੁ ਦੇਹੁ ਅਪੁਨਾ ਐਸੀ ਬਖਸ ਕਰੀਜੈ ॥੨॥ ਭਨਤਿ ਨਾਨਕ ਭਰਮ ਪਟ ਖੂਲ੍ਹ੍ਹੇ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜਾਨਿਆ ॥ ਸਾਚੀ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਹੈ ਭੀਤਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੩॥੧॥੯॥

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਜੀਵ ਤੇਰੇ (ਦਰ ਦੇ) ਮੰਗਤੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੁਤੰਤਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੇਹ (ਤਾ ਕਿ) ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰੰਗ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ ਰਹਾਂ ॥੧॥ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਸਦਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਕੋਈ ਹੋਰ (ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ) ਨਹੀਂ ਹੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਨੂੰ ਮਾਇਆ-ਵੇੜ੍ਹੇ ਨੂੰ (ਹੁਣ ਤਕ ਮਰਨ ਦੇ) ਅਨੇਕਾਂ ਗੇੜ ਪੈ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਕੁਝ ਮੇਹਰ ਕਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਬਖ਼ਸ਼ਸ਼ ਕਰ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੀਦਾਰ ਬਖ਼ਸ਼ ॥੨॥ ਹੇ ਭਾਈ! ਨਾਨਕ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ – ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਭਰਮ ਦੇ ਪਰਦੇ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ (ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ) ਡੂੰਘੀ ਸਾਂਝ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ (ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ) ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਲਗਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਤੀਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ॥੩॥੧॥੯॥

Raag Dhhanaasaree, Third Mahalaa, Fourth House: One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru: I am just a poor beggar of Yours; You are Your Own Lord Master, You are the Great Giver. Be Merciful, and bless me, a humble beggar, with Your Name, so that I may forever remain imbued with Your Love. ||1|| I am a sacrifice to Your Name, O True Lord. The One Lord is the Cause of causes; there is no other at all. ||1|| Pause || I was wretched; I wandered through so many cycles of reincarnation. Now, Lord, please bless me with Your Grace. Be merciful, and grant me the Blessed Vision of Your Darshan; please grant me such a gift. ||2|| Prays Nanak Ji, the shutters of doubt have been opened wide; by Guru’s Grace, I have come to know the Lord. I am filled to overflowing with true love; my mind is pleased and appeased by the True Guru. ||3||1||9||

The post ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਅੱਜ ਦਾ ਹੁਕਮਨਾਮਾ 9-3-2025 appeared first on Daily Post Punjabi.

ਸੇਵਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੀਵੀਂ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਵਲੋਂ ਪੀੜਿਤ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤ ਉਪਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਰੋਗ ਅਸਾਧਿਅ ਹੈ। ਅਤ: ਬਦਬੂ ਅਤੇ ਛੂਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਲੋਂ ਦੂਰ ਵਿਆਸ ਨਦੀ ਦੇ ਤੱਟ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਬਿਰਤਾਂਤ ਸੁਣਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਰੋਗੀ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਆਓ। ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਰੋਗੀ ਹੇਤੁ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰੋਗੀ ਦਾ ਆਪ ਉਪਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਸਾਇਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਬਾਲ ਕੇ, ਕੋਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਖਮਾਂ ਉੱਤੇ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾ ਕੇ ਪੱਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਰੋਗੀ ਤੋਂ ਬਦਬੂ ਹੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਦ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਆਉਰਵੇਦਿਕ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਰੋਗੀ ਨੂੰ ਸੇਵਨ ਕਰਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਕੁੱਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਹਤਮੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਇਆ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਲੋਂ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਤਰਨਤਾਰਨ ਪੁੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਕੁਸ਼ਟ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂਕਿ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਹਿਸ਼ਕਾਰ (ਬਾਈਕਾਟ) ਕਰਕੇ ਦੁਤਕਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸੁਖ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀਆਂ ਲਈ ਉਪਲੱਬਧ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦਾ 400 ਸਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੁਰਬ ਮਨਾਉਣ ਸਬੰਧੀ 3 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਸੈਸ਼ਨ

ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ‘ਆਪ’ ਆਗੂ ਅਨਮੋਲ ਗਗਨ ਮਾਨ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਅਕਾਉਂਟ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ‘ਤੇ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ – ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਅਸੀਂ ਅਨਮੋਲ ਗਗਨ ਮਾਨ ਯਾਨੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

The post ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ- ਜਦੋਂ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਦੀ ਚੀਕ-ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਰਹਿਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਪੰਜਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਖੇਤਰ ਦਾ ਲਗਾਨ ਵਸੂਲੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾਸ ਘੇਰੜ ਸੀ ਜੋ ਕਿ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੰਪਤਿ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਮਰਾਟ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਾਰੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੋਹ ਲਏ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮੱਤਭੇਦ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਣਬਣ ਦੀ ਗੱਲ ਭਗਵਾਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਵਲੋਂ ਹਰਗੋਬਿੰਦਪੁਰ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਫੜ ਢੀਲੀ ਪੈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਪਰ ਹੋਇਆ ਇਸਦੇ ਉਲਟ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੌਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਗਰ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਇਸ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਮਕਾਮੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਸਜਿਦ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਸਜਿਦ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਭਗਵਾਨ ਦਾਸ ਘੇਰੜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅੜਚਨ ਪੈਦਾ ਕਰਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁਸਤਾਖ ਅੰਦਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਉਸਦੀ ਗਲਤ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਮੰਨਿਆ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਮਨ ਮਾਰ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਪਰ ਭਗਵਾਨਦਾਸ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਫੇਰ ਆ ਧਮਕਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੁਸਤਾਖੀ ਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇਣ ਲਗਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਬੋਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੂਬ ਝੰਬਿਆ। ਕੁਝ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਆਸਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੂਚਨਾ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਰਤਨਚੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾਸ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੀਵਾਨ ਚੰਦੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਮਚੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਵਿਰੂੱਧ ਖੂਬ ਭੜਕਾਇਆ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਤਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਕਿਸੇ ਮੌਕੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਫੌਜ ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਉਂਝ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਦਿਹਾਤੀ ਨਿਮਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਭਾੱਜ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ।

ਰਾਜਪਾਲ ਅਬਦੁੱਲਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨੀ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ ਦਸ ਹਜਾਰ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਧਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੁਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਕੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਆਮਨੇ–ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ ਘਮਾਸਾਨ ਦਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਖਤ ਮੁਕਾਬਲਾ ਝੱਲਣਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਵੇਖਕੇ ਵੈਰੀ ਭੱਜ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਯੁਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਦੇ ਕਈ ਉੱਤਮ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮੁਹੰਮਦ ਖਾਨ, ਬੈਰਕ ਖਾਨ ਅਤੇ ਅਲੀ ਬਕਸ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਬਾਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਪਾਲ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਮਚੰਦ ਅਤੇ ਰਤਨਚੰਦ ਉੱਤੇ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਦਮ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਪਰ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਿਤ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਚੌਥਾਈ ਦੇਹਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਹਾਰੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ?

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਮਰਪਤ ਸਿੱਖ ਤਨ ਮਨ ਅਤੇ ਧਨ ਗੁਰੂ ਘਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰਨ ਉੱਤੇ ਤੁਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਾਰ–ਵਾਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਬੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਮਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਸੂਰਜ ਫੇਰ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਜੋਧਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੂਨੀ ਹੋਲੀ ਖੇਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਨਤੀਜਾ ਨਾ ਨਿਕਲਦਾ ਵੇਖ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਬਹਿਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆਕੇ ਅੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਪਰ ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟਣਾ ਕਾਇਰਤਾ ਸੀ।

ਮਜਬੂਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨਬੀ ਬਕਸ਼ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਸੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਨਬੀ ਬਕਸ਼ ਨੇ ਖੂਬ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਈ, ਪਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪਰਮ ਸੇਵਕ ਪਰਸਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਪਾਲ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮੁੰਡਾ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਰੀਮ ਬਖਸ਼ ਸੀ, ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯੁਧ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੋਧਾ ਸੀ ਇਸਨੇ ਯੁੱਧ ਕੌਸ਼ਲ ਵਖਾਇਆ ਪਰ ਭਾਈ ਬਿਧੀਚੰਦ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਹੁਣ ਅੱਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਜੁਆਰੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਆਖਰੀ ਦਾਅ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪ ਬਚੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜਖ਼ਮੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਧਮਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਤਨਚੰਦ ਅਤੇ ਕਰਮਚੰਦ ਸਨ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ਖਮੀ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲਗਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਇਸ ਨਵੇਂ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਈ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਫੌਜ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਪਾਸਾ ਪਲਟ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾਨ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਪੁੰਜ ਤੀਸਰੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ

ਕਰਮਚੰਦ ਅਤੇ ਰਤਨਚੰਦ ਦੇ ਮਰਣ ‘ਤੇ ਕੇਵਲ ਅੰਤਿਮ ਲੜਾਈ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਜੋ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਬਣਦੀ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਖੰਡੇ ਦਾ ਵਾਰ ਅਬਦੁੱਲਾ ਖਾਨ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਭੱਜਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਜਖ਼ਮੀ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਈਆਂ। ਜਖ਼ਮੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੰਭਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਕੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਖ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਦਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੋਇਆ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦਫਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

The post ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ‘ਚੋਂ… ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਜਲ੍ਹਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਟਰੱਸਟ ਦੇ ਟਰੱਸਟੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਮੈਂਬਰ ਸ਼ਵੇਤ ਮਲਿਕ ਨੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਐਮਐੱਸ ਜੱਗੀ, ਵਧੀਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਸੰਦੀਪ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਲਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ।

ਜ਼ਲਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਦਾ ਨਵੀਨੀਕਰਨ 20 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੀ ਲਾਗਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਾਈਟ ਐਂਡ ਸਾਊਂਡ, ਇੱਕ ਡਿਜੀਟਲ ਡਾਕਿਊਮੈਂਟਰੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ 80 ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਲ੍ਹਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਕਾਂਡ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਣ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹੀਦੀ ਖੂਹ ਦਾ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਖੂਹ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਗੈਲਰੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਖੂਹ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਗੈਲਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਏਸੀ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ‘ਚ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ/ ਢਾਬਿਆਂ, ਡਿਸਕੋ, ਬਾਰਸ ‘ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਹੁਕਮ

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਗੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੰਧ ‘ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਨਵੇਂ ਵਾਸ਼ਰੂਮ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੁਆਇੰਟ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਪੂਰੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ ਦਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਥ ਵੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।

The post ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡੇਢ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਜ਼ਲਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ, 28 ਨੂੰ PM ਕਰਨਗੇ ਵਰਚੁਅਲੀ ਉਦਘਾਟਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਾਈਂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਲਾਮ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਕਹਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਸੀ ਨਿੱਤ ਸਵੇਰੇ ਸੁਣਨਾ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਸਾਈਂ ਜੀ ਨੇ ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਨਿਤਨੇਮ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਪਾਠ ਸੁਣਾਇਆ ਕਰੋ।

ਇਸ ਸਿੱਖ ਦਾ ਨਾਮ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵਲੋਂ ਭਾਨੁ ਜੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਸਾਈਂ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਠ ਸੁਣਦੇ-ਸੁਣਦੇ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।

ਭਾਈ ਭਾਨੁ ਜੀ ਨੇ ਵਜੀਨ ਖਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬਾਨੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ ਉਹ ਪੂਰਣ ਪੁਰਖ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੋਗ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਕੇ ਆਪਣੇ ਰੋਗ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਗੁਰੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉਸਾਰੀ ਕਾਰਜ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਹਾਰਾਂ ਨੇ ਵਜੀਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਪਾਲਕੀ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੱਗ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਗਰੀਬ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤਰਸ ਕਰੋ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕਸ਼ਟ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਰੱਖਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਾਰੇ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਚੁੱਕੇ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਲੰਘਣ ਲੱਗੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਸ਼ਟ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰੋ। ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਛਾ ਜੀ ਕਹਿ ਕੇ ਗਾਰੇ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਦੂਰ ਸੁਟ ਕੇ ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿਰ ਗਾਰੇ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੇ ਚਲੇ ਆਏ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਅੱਛਾ ਜੀ ! ਕੁੱਝ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਫੇਰ ਸਰੋਵਰ ਦਾ ਚਿੱਕੜ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟੋਕਰੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਚਿੱਕੜ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਦੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਵੇਗ ਵਲੋਂ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਵੇਗ ਵਲੋਂ ਚਿੱਕੜ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਢਿੱਡ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਮਵਾਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸਿੱਖ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਖਬਰ : ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਲਈ ਦਸਵੰਧ ‘ਤੇ ਮਿਲੇਗੀ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਤੋਂ ਛੋਟ

ਤੁਰੰਤ ਚਿਕਿਤਸਕ ਨੂੰ ਸੱਦਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢਿੱਡ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਦੁਰੁਸਤ ਹੋਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਤੋਂ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚਿੱਕੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁਟਿਆ ?

ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਗੁਰੂ ਜੀ ਪੂਰਨ ਸਮਰਥ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਕਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨ–ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਰਦਾਸ ਸੰਪੂਰਣ ਹੋਈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸੰਕੇਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹੀ ਚਿੱਕੜ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਦੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਸਾਡਾ ਕਾਰਜ ਤਾਂ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਮਾਤਰ ਸੀ। ਬਰਕਤ ਤਾਂ ਅਰਦਾਸ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਸੀ।

The post ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਨ ਦਾ ਲਾਇਲਾਜ ਰੋਗ ਠੀਕ ਕਰਨਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਅਪੀਲ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨੇ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬੀਬੀ ਜਗੀਰ ਕੌਰ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਕੱਤਰ ਐਡਵੋਕੇਟ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 2009 ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਲਗਭਗ 12 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 80-ਜੀ ਦੇ ਤਹਿਤ ਆਮਦਨ ਕਰ ਵਿੱਚ ਰਜਿਸਟਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਛੋਟ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਐਡਵੋਕੇਟ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਗਤ (ਭਾਈਚਾਰਾ) ਐਸਜੀਪੀਸੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਦਸਵੰਧ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਵਿੱਚ ਛੋਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇਗੀ।”

ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਕੱਤਰ ਨੇ ਕੇਸ ਦੌਰਾਨ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਕੀਲਾਂ ਅਤੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਨੇਕ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਐਡਵੋਕੇਟ ਪ੍ਰੇਮ ਸਿੰਘ, ਐਡਵੋਕੇਟ ਗੁਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਿਆਲ, ਚਾਰਟਰਡ ਅਕਾਊਂਟੈਂਟ ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਸਿਆਲ ਅਤੇ ਟੀ​​ਐਸ ਅਰੋੜਾ ਨੇ ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਲਾਹੌਰ ‘ਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬੁੱਤ ਤੋੜਨ ਦਾ ਮਾਮਲਾ, DSGPC ਨੇ ਲਿਆ ਸਖਤ ਨੋਟਿਸ

ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ 1984 ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਧਾਰਾ 80-ਜੀ ਅਧੀਨ ਮਾਨਤਾ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸੰਗਤ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਕੱਤਰ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਨਤਾ ਹੁਣ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰਾਹਤ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਭਲਾਈ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਛੋਟ ਦੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।”

The post ਸਿੱਖ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਖਬਰ : ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਲਈ ਦਸਵੰਧ ‘ਤੇ ਮਿਲੇਗੀ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਤੋਂ ਛੋਟ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਦਿੱਲੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਸਿੱਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਨਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਸਖਤ ਨਿਖੇਧੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕੱਟੜਵਾਦ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੁੱਤ ਨਾਲ ਅਜਿਹੀ ਹਰਕਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਹੈ। ਸਿਰਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰਾਲਾ ਦੇ ਜੁਆਇੰਟ ਸੈਕਟਰੀ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨੋਟਿਸ ਲੈਣ ਲਈ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਗੇ ਕਿ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਖਿਲਾਫ ਸਖਤ ਕਾਰਵਾਈ ਹੋਵੇ।

ਦੱਸਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਮਾਈ ਜਿੰਦਾਂ ਹਵੇਲੀ ਲਾਹੌਰ ਵਿਖ਼ੇ ਜੂਨ 1920 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ 9 ਫੁੱਟ ਉੱਚੇ ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਇਸ ਬੁੱਤ ਰਾਹੀਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖ ਵੇਸ਼ਭੂਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ’ਤੇ ਸਵਾਰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਤਹਿਰੀਕ-ਏ-ਲਬਾਇਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨ (ਟੀ.ਐਲ.ਪੀ.) ਦੇ ਇਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਇਹ ਕਾਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦੱਸ ਦੇਈਏ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰ ਟੀ.ਐਲ.ਪੀ.ਦੇ ਵਰਕਰਾਂ ਨੇ ਹੀ ਇਸ ਬੁੱਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪੁਚਾਇਆ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਲਾਹੌਰ ‘ਚ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਤੋੜਿਆ ਗਿਆ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬੁੱਤ, ਦੋਸ਼ੀ ਗਿਰਫ਼ਤਾਰ

ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਟਵਿੱਟਰ ’ਤੇ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸ਼ੀ ਰਿਜ਼ਵਾਨ ਬੁੱਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੱਗੀ ਰੇਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਬੁੱਤ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਅਤੇ ਫ਼ਿਰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਬੁੱਤ ਦਾ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਫ਼ਿਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫ਼ਿਰ ਬੁੱਤ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਹਿੱਸਾ ਨੁਕਸਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The post ਲਾਹੌਰ ‘ਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬੁੱਤ ਤੋੜਨ ਦਾ ਮਾਮਲਾ, DSGPC ਨੇ ਲਿਆ ਸਖਤ ਨੋਟਿਸ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੁਰਣ ਹੈ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਅਸੀਂ ਜੁਗਤਿ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਦਾ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ।

ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਿਗਿਆਸੁਵਾਂ ਨੂੰ ਨਗਰ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਫੁਲਵਾੜੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖੋ ਉਹ ਦੂਰ ਧੁੱਪੇ ਕੁਝ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਓ।

ਸਿੱਖ ਤੁਰੰਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਇਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਮੱਖਣ ਦੀ ਮਟਕੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸੁਆਣੀ ਘਿੳ ਆਦਿ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿਗਿਆਸੂਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਇਹ ਮਟਕੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕਿਉਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਿੳ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣੇ ਵੀ ਇਸ ਘਿੳ ਦੀ ਚਿਕਨਾਹਟ ਨੇ ਧੁੱਪੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰਬੰਸ ਵਾਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ

ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਮਟਕੀ ਦਾ ਟੱਕੜਾ ਕਦੇ ਘਿੳ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਿਕਨਾਹਟ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਹਿਰਦਾ ਗੁਰੂ ਬਾਣੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਚਿਰ ਸਥਾਈ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਭਲੇ ਹੀ ਅਰ?ਬੋਧ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਵੀ ਪਤਾ ਹੋਣ।

The post ਸਿੱਖ ਲਈ ਗੁਰਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਣੀ ਕਿਉਂ ਜ਼ਰੂਰੀ? ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਤਫਾਕ ਨਾਲ ਉਸੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਸੁਬੇਦਾਰ ਵੀ “ਸ਼ਹਾਜਹਾਂ” ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜੀ ਟੁਕੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ 1629 ਦਾ ਵਾਕਿਆ ਹੈ। ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਬਾਜ ਬੜੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਾਹਜਹਾਨਂ ਦਾ ਬਾਜ ਸੀ। ਬਾਜ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇਕੇ ਮਾਰਣਾ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲਗਿਆ। ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਜ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਲੈ ਆਇਆ।

ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜੀ ਬਾਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਏ ਅਤੇ ਗ਼ੁੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਘਮਕੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਬਾਜ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਜ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬਾਜ ਕੀ ਅਸੀਂ ਤਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ।

ਤੂੰ-ਤੂੰ, ਮੈਂ-ਮੈਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਨੌਬਤ ਲੜਾਈ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਨੇ ਖਾਸਕਰ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵੱਧਾ-ਚੜਾ ਕੇ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। “ਕੁਲੀਟਖਾਨ” ਜੋ ਗਰਵਨਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮੁਖਲਿਸ ਖਾਨ ਨੂੰ 7 ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਉੱਤੇ ਹੱਲਾ ਬੋਲਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।

15 ਮਈ 1629 ਨੂੰ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਉਂਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਗਲੇ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਲੋਹਾ ਲੈਣ ਦੀ ਠਾਨ ਲਈ। ਪਿੱਪਲੀ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਜੰਗੀ ਸਾਮਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਕੇਵਲ ਚੜਦੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਆਸ। ਭਾਈ ਤੋਤਾ ਜੀ, ਭਾਈ ਨਿਰਾਲਾ ਜੀ, ਭਾਈ ਨੰਤਾ ਜੀ, ਭਾਈ ਤਰਿਲੋਕਾ ਜੀ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਲੋਹਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰੀਮ ਬੇਗ, ਜੰਗ ਬੇਗ ਏ ਸਲਾਮ ਖਾਨ ਕਿਲੇ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਡਿਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੀਵਾਰ ਡਿੱਗੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬੀਬੀ ਵੀਰੋ ਦੇ ਸਹੁਰੇ-ਘਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬਰਾਤ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੀਘੀ ਝਬਾਲ ਜਾਵੇ। (ਬੀਬੀ ਵੀਰੋ ਜੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੀ, ਬਰਾਤ ਆਉਣੀ ਸੀ)। ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਰੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਦੀਵਾਰ ਬਣਾ ਲਈ।

ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਪੈਂਦੇ ਖਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਫੌਜਾਂ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਤਰਨਤਾਰਨ ਦੀ ਤਰਫ ਵੱਧੀਆਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੱਗੇ ਆਕੇ ਹੌਂਸਲਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੱਬੇ ਦੀ ਜੂਹ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਘਮਾਸਾਨ ਯੁਧ ਹੋਇਆ। ਮੁਖਲਿਸ ਖਾਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਆਮਨੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਫੋਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟ ਗਈਆਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਖਲਿਸ ਖਾਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਮੁਖਲਿਸ ਖਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੈਂਤਰਾ ਬਦਲ ਕੇ ਬਚਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਦੂਜਾ ਵਾਰ ਕਰਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਭੱਟ ਕਵੀਆਂ ਦਾ ਪਹੁੰਚਣਾ

ਉਸਨੇ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਢਾਲ ‘ਤੇ ਲੈਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਲਟਾ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਖੰਡੇ ਦਾ ਵਾਰ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੁਖਲਿਸ ਖਾਨ ਦੀ ਢਾਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਧੜ ਦੇ ਦੋ ਫਾੜ ਕਰ ਗਿਆ। ਮੁਖਲਿਸ ਖਾਨ ਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੀ ਮੁਗਲ ਫੌਜਾਂ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਮਨਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ 13 ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਵਾਕੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸ਼ਹੀਦ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸ੍ਰੀ ਸੰਗਰਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਰ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਜਦੋਂ ਸਮਰਾਟ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀਨਤਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇਸਦਾ ਪੂਰਾ ਦੁਖਾਂਤ ਮੰਗਵਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਪਮੰਤਰੀ ਵਜੀਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਭੇਜਿਆ। ਵਜੀਰ ਖਾਨ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਅਤੇ ਤਥਿਅਪੂਰਣ ਟੀਕਾ ਸਹਿਤ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਇਹ ਲੜਾਈ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉੱਤੇ ਥੋਪੀ ਗਈ ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਦਾ ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭ ਵਿਆਹ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਹਾਂਗੀਰ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਉਪਮਾ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਇਸ ਭੁੱਲ ਉੱਤੇ ਸਥਾਨਾਂਤਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

The post ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ : ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਭ੍ਰਮਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀ ਹੋਏ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਣ। ਉਂਝ ਤਾਂ ਪੁਸਤਕੀਏ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਮਾਂ–ਸਮਾਂ ‘ਤੇ ਮਿਲੇ ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਵੇਤਾ ਕਿਤੇ ਦਿਸਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਸੰਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੱਟ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਪੰਜਵੇਂ ਗੁਰੂ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਏ ਹਨ ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਦ੍ਰਸ਼ਟਿ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਣ ਅਤੇ ਬਹੁਮੁਖੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ ਦਿਵਯ ਜੋਤੀ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਭੱਟ ਜੋ ਕਿ ਪੂਰੇ ਕਵੀ ਵੀ ਸਨ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਜਿਗਿਆਸਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਏ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਿਸਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰੌੜਾਵਸਥਾ ਦੀ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗੀ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੀਪਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਹਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਪਾਇਆ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਮਾਮਲਾ ਉਤਰਾਖੰਡ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ‘ਚ ਸਿੱਖ ਮਰਿਆਦਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦਾ : 3 ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਧਾਰਮਿਕ ਸਜ਼ਾ, 1 ਘੰਟਾ ਜੁੱਤੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਕਰਨਗੇ ਸਾਫ

ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਿਥੀਚੰਦ ਦੇ ਅੜੀਅਲ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਉਲਟ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ੀਤਲ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰਮੁਗਧ ਕਰਦੀ ਚੱਲੀ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਬਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੱਟਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਰੌ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬੜਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਿਤ ਕਰ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੱਟ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਦੇ ਸਵੱਈਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The post ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਭੱਟ ਕਵੀਆਂ ਦਾ ਪਹੁੰਚਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਜੇਠਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ਲਾਹੌਰ ਨਗਰ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਘਟਨਾ 1566 ਦੇ ਲਗਭਗ ਦੀ ਹੈ। ਅਕਬਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੋਸ਼ਟਿ ਰੱਖ। ਪੰਡਤ ਵਰਗ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਏ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਨੁ ਸਿਮਰਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਵਰਣ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਕੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਖਿਚੜੀ ਵਰਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੱਜ਼ਤ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।

ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਭਾਈ ਜੇਠਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਮਾਰਗ ਮੁਤਾਬਕ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨਤਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਬੜੱਪਨ ਕੇਵਲ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਾਟ ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਸਹ ਲੱਗਾ।

ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਦੂਜਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਇਸਤਰੀਆਂ (ਮਹਿਲਾਵਾਂ) ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਧਵਾ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਨਵਵਿਵਾਹਿਤਾ ਨੂੰ ਘੁੰਡ (ਘੁੰਘਟ) ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੱਢਣ ਦਿੰਦੇ।
ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਜੇਠਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰੀ ਜਾਤੀ ‘ਤੇ ਗੈਰ-ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਅਤ: ਉਹ ਸਮਾਜ ਦੀ ਇਸ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਕਲੰਕ ਮਿਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਕਬਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਕਿਹਾ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਸ ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਵੇਗੀ।

ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂਜਲੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਾਹੀਂ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਜੇਠਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਅਰਥਾਤ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਰੱਬ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ। ਇਸਲਈ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਰਹੀ ਗੱਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਾਹਾਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਮੰਤਰ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਸੀ ਮੂਲਮੰਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ:

ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?-ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ

ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਮੁਤਾਬਕ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਗਤ ਮਿਲਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਮਨੁੱਖ ਕਲਿਆਣ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰੇ। ਅਕਬਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਾਰਿਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

The post ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਭਾਈ ਜੇਠਾ ਜੀ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ : ਹੇ ਸੱਤ–ਪੁਰਸ਼ੋਂ ! ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀ ਇਹ ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ–ਰੱਬ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਖਿਏ ?
ਯੋਗੀ: ਬਾਲਕ, ਉਸ ਲਈ ਅਸੀ ਓਮ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਨਾਨਕ ਜੀ: ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਤੇ ਵੱਖ–ਵੱਖ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਬੋਧਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯੋਗੀ: ਪੁੱਤਰ ਤੁਸੀ ਠੀਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਤੁਸੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਖਿਏ ?

ਨਾਨਕ ਜੀ: ਇਹ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ–ਵੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨਿਰਮਾਤਾ ਉਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਸੱਚ ਹੈ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਹਨ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤ: ਜੋ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਸਿੱਧ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਦ੍ਰਸ਼ਟਿਮਾਨ ਹੈ ਉਹ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੈ ਉਸਦਾ ਮਰਣ ਵੀ ਹੈ। ਇਸਲਈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਅਰਥਾਤ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਅਭਏ ਹੈ ਅਰਥਾਤ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਸ ਉਹੀ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹੀ ਨਿਰਵੈਰ ਹੈ ਅਰਥਾਤ ਉਹ ਸਭਤੋਂ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਸਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਅਰਥਾਤ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਹੀਂ ਬੁੱਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਹੀਂ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਹੀ ਬਾਲਕ। ਉਹ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਲੋਂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਦੇਵੀ–ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ–ਪਿਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਸਾਂਸਾਰਿਕ ਹਨ। ਹੁਣ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ?

ਯੋਗੀ: ਉਹ ਤਾਂ ਸਵਇੰਭੂ ਹੈ।
ਨਾਨਕ ਜੀ: ਬਿਲਕੁੱਲ ਠੀਕ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਮਾਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਮਾਰਣ ਆਪ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਖੁਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ?

ਯੋਗੀ: ਅਸੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਸਮਾਧੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚਾਰਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਾਨਕ ਜੀ: ਯੋਗੀ ਜੀ ! ਇੱਕ ਗੱਲ ਜਾਨ ਲਓ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਪੂਰਣ ਪੁਰਖ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੱਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਮਾਧੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ–ਵਿਚਾਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ, ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅਣਹੋਂਦ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਫੁੱਟਣਗੇ। ਅਰਥਾਤ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : 8 ਅਗਸਤ 1922 : ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ ਮੋਰਚਾ ਦੀ ਆਰੰਭਤਾ, ਜਾਣੋ ਇਤਿਹਾਸ

ਯੋਗੀ: ਪੁੱਤਰ ! ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਂਗੇ ?
ਨਾਨਕ ਜੀ: ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪਾਲਣ ਕਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀ ਉਸ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਧਾਰਣ ਕਰਣ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।

ਯੋਗੀ: ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਤੁਸੀ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁਣੇ ਵੀ ਉਂਝ ਦਾ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਾਂਗੇ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕੀ ਆਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ ?
ਨਾਨਕ ਜੀ: ਉਹੀ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ ਜਾਓ ਜੋ ਲੋਕ-ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਕੇ ਅਸਲੀਅਤ ਹੋਵੇ। ਅਰਥਾਤ ਅਸੀ ਕੇਵਲ ਕਰਮਕਾਂਡੀ ਹੀ ਨਾ ਰਹਿਏ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਦਿਲੋਂ ਸਿੱਧੇ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਅੜਚਨ ਨਹੀਂ ਪਾਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿਅਕਤ ਕਰੋ। ਬਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਬਣਦੇ ਹਨ।

The post ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?-ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਲਾ ਲਿਆ। ਮਹੰਤ ਇੰਨੇ ਕੁ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿੱਤ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਹਰ ਕੁਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮਹੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਅਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਗਤੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਮਰਕੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।

ਮੁੜ ਪੰਥਕ ਮਰਿਆਦਾ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਚੱਲੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ ਦੌਰਾਨ ਵਾਪਰੇ ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ ਦੇ ਮੋਰਚੇ ਦੀ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਦਾਸਤਾਨ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਾਗ ਦਾ ਮੋਰਚਾ ਅਕਾਲੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੋਰਚਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਬੀਆਂ ਦਾ ਮੋਰਚਾ, ਨਨਕਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਮੋਰਚਾ, ਤਰਨਤਾਰਨ ਦੇ ਮੋਰਚੇ ਫ਼ਤਹਿ ਕਰ ਲਏ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ 13 ਕੁ ਮੀਲ ਦੂਰ ਇਕ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਵਨ ਚਰਨ ਪਾਏ। ਇਥੋਂ ਦਾ ਮਹੰਤ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਟੀਆ ਆਚਰਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ ਪਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰਨ ਕੌੜਾ ਘੁੱਟ ਪੀਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ੍ਰੀ ਨਨਕਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਮਹੰਤ ਲਛਮਣ ਦਾਸ ਇਸ ਮਹੰਤ ਸੁੰਦਰ ਦਾਸ ਦਾ ਲੰਗੋਟੀਆ ਯਾਰ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ 20 ਫਰਵਰੀ 1921 ਈ. ਨੂੰ ਵਾਪਰੇ ਸ੍ਰੀ ਨਨਕਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਖੂਨੀ ਸਾਕੇ ਬਾਅਦ ਇਕ ਸਾਕਾ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿ ‘ਤੇ 8 ਅਗਸਤ 1922 ਈ. ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕੇ ਲੰਗਰ ਲਈ ਖੇਤਾਂ ‘ਚੋਂ ਬਾਲਣ ਲਈ ਲੱਕੜਾਂ ਕੱਟਣ ਗਏ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਸ ਨੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਛੇ-ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।

ਜਿਸ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਚੋਂ ਲੰਗਰ ਦੇ ਬਾਲਣ ਲਈ ਲੱਕੜਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਸੀ, ਸੋ ਸਜ਼ਾ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ? ਇਸ ਮਸਲੇ ‘ਤੇ ਮੋਰਚਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਵਲੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਭੇਜਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਲਸ ਫੜਦੀ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ। ਇਧਰ ਜਥੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧੀ ਤਾਂ ਓਧਰ ਪੁਲਸ ਮੁਖੀ ਬੀ.ਟੀ. ਨੇ ਉੱਚ ਅਫਸਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਇ ਕਰਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ‘ਤੇ ਸਖਤੀ ਦਾ ਦੌਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 26 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਗਏ 36 ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਦੀ ਸਖਤ ਮਾਰ ਕੁਟਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹਾਜ਼ਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਧੂਹਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੇ ਬੱਟਾਂ ਤੇ ਡਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸੇ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਾਗ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਕੱਤਰਤਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਮੁਖੀ ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰੰਟ ਜਾਰੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ‘ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂ, ਸਕੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਸਜ-ਧਜ ਨਾਲ ਜਥੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਹੁਣ ਸਿੰਘ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀਆਂ ਦੇਣ ਲਈ ਹੁੰਮ-ਹੁਮਾ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪੁੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਰਦਾਸਾ ਸੋਧ ਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਾਗ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁਲਸ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਿੰਘ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁਲਸ ਦੀਆਂ ਡਾਂਗਾਂ ਤਨ ‘ਤੇ ਹੰਢਾਉਂਦੇ। ਜੋ ਫੱਟੜ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ ਉੱਠਦੇ ਅਤੇ ਮਾਰ ਖਾਣ ਲਈ ਮੁੜ ਛਾਤੀਆਂ ਤਾਣ ਦਿੰਦੇ। ਪੁਲਸ ਨੇ ਡਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਸ ਨਾ ਕੀਤੀ ਬਲਕਿ ਫੱਟੜ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗੇ ਸਿੰਘਾਂ ਉਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦੌੜਾਏ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸਬਰ, ਸਿਦਕ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਜਬਰ ਤੇ ਵਹਿਸ਼ੀਆਨਾ ਤਸ਼ੱਦਦ ਦੇ ਚਰਚੇ ਛਿੜ ਪਏ।

ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਭਾਰੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਾਗ ਪੁੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਪਾਦਰੀ ਸੀ. ਐੱਫ. ਐਂਡਰੀਊਜ਼, ਪੰਡਤ ਮਦਨ ਮੋਹਨ ਮਾਲਵੀਆ, ਪ੍ਰੋ. ਰੁਚੀ ਰਾਮ ਸਹਾਨੀ, ਹਕੀਮ ਅਜਮਲ ਖਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਸਰੋਜਨੀ ਨਾਇਡੂ ਖਾਸ ਵਰਣਨਯੋਗ ਹਨ। ਪਾਦਰੀ ਐਂਡਰੀਊਜ਼ ਜਿਸ ਨੇ ਤਵਾਰੀਖ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀ ਮਸੀਹਾ ਸੂਲੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੁਣਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਸੀਹੇ ਤਸੀਹੇ ਝੱਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਉਠਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਸਰ ਮੈਕਲੈਗਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਹਿਰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ ਜਿਸ ‘ਤੇ 13 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਮੈਕਲੈਗਨ ਖੁਦ ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਾਗ ਪੁੱਜਾ ਜਿਸ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਸਿੰਘਾਂ ‘ਤੇ ਡਾਂਗਾਂ ਵਰ੍ਹਨੀਆਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਲੇਕਿਨ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਜੋ 17 ਨਵੰਬਰ 1922 ਤਕ ਚੱਲਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਝੁਕਿਆਂ ਤਾਲਿਬਾਨ, ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੇ ਗੁਰੂਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ‘ਚ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ

ਇਸ ਮੋਰਚੇ ਦੌਰਾਨ 839 ਸਿੰਘ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ 5605 ਸਿੰਘ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਹੋਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ 35 ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ 200 ਫੌਜੀ ਪੈਨਸ਼ਨੀਏ ਸਨ। ਇਸ ਮੋਰਚੇ ਨਾਲ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਬੜਾ ਬਲ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਿਦਕ, ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਅਣਖ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਘਰ-ਘਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਾਗ ਦੇ ਮੋਰਚੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਾਰੇ ਸੂਰਬੀਰਾਂ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪੁਲਸ ਦੇ ਜ਼ਾਲਮਾਨਾ ਤਸ਼ੱਦਦ ਨੂੰ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹੱਠ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਦਾ ਸਬੂਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਤਨ ਉਪਰ ਜਰਿਆ। ਇਸ ਮੋਰਚੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਰਾਹ ਹੋਰ ਪੱਧਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਲ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਚਾਨਣ ਮੁਨਾਰੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਉਪਰ ਮਾਣ ਕਰਨਗੀਆਂ।

The post 8 ਅਗਸਤ 1922 : ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ ਮੋਰਚਾ ਦੀ ਆਰੰਭਤਾ, ਜਾਣੋ ਇਤਿਹਾਸ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਤਾਜ਼ਾ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਤਾਲਿਬਾਨੀ ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੇ ਪਕਤੀਆ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਥਾਲ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਲੱਗਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤਾਲਿਬਾਨ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਹਟਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਪਕਤੀਆ ਦੇ ਚਮਕਨੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇਹ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤਾਲਿਬਾਨ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੰਗਠਨ ਨੇ ਇਸ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤਾਲਿਬਾਨ ‘ਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸਲਾਮਿਕ ਕੱਟੜਵਾਦ ਦੀ ਲੀਹ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਦੂਜੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਗਠਨ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੇ ਯੁੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਅਫਗਾਨ ਸਿੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਰੀ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਕਤਿਆ ਦਾ ਇਲਾਕਾ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਮੁਜਾਹਿਦੀਨ ਅਤੇ ਤਾਲਿਬਾਨ/ਹੱਕਾਨੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਤਾਲਿਬਾਨ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦਖਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ‘ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ’

ਨਿਦਾਨ ਸਿੰਘ ਸਚਦੇਵ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਉਣ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਵਾ ਲਈ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਲਿਬਾਨ ਦਾ ਤਾਂਡਵ ਹੋਰ ਵਧਿਆ ਹੈ।

The post ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤਾਲਿਬਾਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ‘ਤੇ ਅਫਗਾਨ ਸਿੱਖ, ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਥਾਲ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਹ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਮਹੱਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸਦੇ ਗਰੀਬ ਮਾਪੇ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਹਾਈ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਫਰਿਆਦ ਕੀਤੀ। ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਮਾਲਾ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: ਬੱਚੋ! “ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਸ਼ੁੱਧ “(ਪਾਕਦਾਮਨ)” ਰਹੇਗੀ, ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਅਹੰਕਾਰੀ ਦਾ ਅੰਹਕਾਰ ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਹੀ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਦੂਰ ਕਰਣਾ ਹੋਵੇ।” ਉੱਧਰ ਬਸ਼ੀਰ ਅਹਿਮਦ ਜਦੋਂ ਕੰਨਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲਲਚਾਈ ਨਜਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੇਖਣ ਲਗਾ ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ (ਪੇਟ) ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਉੱਠਿਆ।

ਦਰਦ ਇੰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕਠਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਟਪੋਟ ਹੋਣ ਲਗਾ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਕੀਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਪਰ ਉਹ ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਖੀਰ ਬਸ਼ੀਰ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਬਸ਼ੀਰ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰਾ ਸਮੇਤ ਵੇਖਕੇ ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ:

ਫਰੀਦਾ ਗਰਬੁ ਜਿਨ੍ਹਾ ਵਡਿਆਈਆ ਧਨਿ ਜੋਬਨਿ ਆਗਾਹ ॥
ਖਾਲੀ ਚਲੇ ਧਣੀ ਸਿਉ ਟਿਬੇ ਜਿਉ ਮੀਹਾਹੁ ॥੧੦੫॥ ਅੰਗ 1383
ਮਤਲਬ– ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਉੱਤੇ ਹੰਕਾਰ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ ਇੰਜ ਹੀ ਜਗਤ (ਸੰਸਾਰ) ਵਲੋਂ ਖਾਲੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਟੋਏ (ਅਸਥਾਨ) ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਬਸ਼ੀਰ ਦੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ: ਫਰੀਦ ਜੀ ! ਇਹ ਦਰਦ ਵਲੋਂ ਤੜਫ਼ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ। ਇਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦਵਾਈ ਦਿਓ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਦਰਦ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।

ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋਂ! ਜਿਸ “ਕੰਨਿਆ” ਦੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਪੁਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਜ ਹੀ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ ਅਤੇ ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ। ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ:

ਫਰੀਦਾ ਵੇਖੁ ਕਪਾਹੈ ਜਿ ਥੀਆ ਜਿ ਸਿਰਿ ਥੀਆ ਤਿਲਾਹ ॥ ਕਮਾਦੈ ਅਰੁ ਕਾਗਦੈ ਕੁੰਨੇ ਕੋਇਲਿਆਹ ॥
ਮੰਦੇ ਅਮਲ ਕਰੇਦਿਆ ਏਹ ਸਜਾਇ ਤਿਨਾਹ ॥੪੯॥ ਅੰਗ 1380
ਮਤਲਬ– ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪਾਸ ਦੇ ਵੜੇਵੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰੂਈ ਕੱਢਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਵੇਲਣ ਨਾਲ ਵੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਲ ਕੱਢਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਕੋਲੂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੁਲਹੇ ਵਿੱਚ ਕੋਲਾ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਖ ਜੋ ਕੁਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇਗੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਕਾਰੀਡੋਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ? ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਜਵਾਬ

ਬਸ਼ੀਰ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੰਨਿਆ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਬਸ਼ੀਰ ਅਹਿਮਦ ਦਾ ਦਰਦ ਅਚਾਨਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਫ਼ਕੀਰੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।

The post ਫਰੀਦਾ ਗਰਬੁ ਜਿਨ੍ਹਾ ਵਡਿਆਈਆ ਧਨਿ ਜੋਬਨਿ ਆਗਾਹ।। ਖਾਲੀ ਚਲੇ ਧਣੀ ਸਿਉ ਟਿਬੇ ਜਿਉ ਮੀਹਾਹੁ ॥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਰੱਖਣ ਜਿੱਥੇ ਨਦੀ ਦਾ ਵਹਾਅ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੋਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਰੱਖਣ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੋਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਏਗਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਮੁੜਣ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।

ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਆ ਗਿਆ – ਕੀ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਦੀ ਲਾਠੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੋਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਗਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ- ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਪਰਤੇ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੀ ਬਣਿਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਸੀ? ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਥੋਂ ਆਉਂਦੇ-ਆਉਂਦੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅੱਧਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਕਸਦ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੋਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ‘ਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।

The post ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ‘ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ’ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੋਟੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਗੁਰੂ ਵੱਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿਥੇ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਲਗਭਗ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬੀਬੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਲੰਮੇ ਰਾਹ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਬੀਬੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰੋਟੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਹੱਥ ਧੋਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਹੀ ਬੈਠੇ-ਬੈਠੇ ਉਹ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਧੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਇਹ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦੀ ਭੋਜਨ ਹੈ।” ਔਰਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਆਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਿੱਖ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਔਰਤ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲਿਆ, ਇਸਨੂੰ ਘੋੜੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਧੋਤੇ। ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਿਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ ਤਾਂਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਪਵੇ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ।

ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ, ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾ ਲਈਆਂ ਸਨ। ਖਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੀ। ਅੱਜ ਇੰਨੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਕੌਤਕ- ਜਦੋਂ ਪੱਥਰ ਹੇਠੋਂ ਫੁੱਟਿਆ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ “ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਖੂਨ-ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਕਮਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਰੋਟੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਭੋਜਨ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁੱਧ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਖਾਧਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭੁੱਖ ਸੀ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।”

The post ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਦੀ ‘ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭੁੱਖ’, ਖਿੱਚੇ ਚਲੇ ਗਏ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ‘ਤੇ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਸੋਟੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਥੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਖਾਣਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੇ ਪਰਸਾਦੇ ਬਣਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਤਾਂ ਪਰਸਾਦੇ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇੰਨਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਸਾਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਉਪਰ ਤੈਰ ਆਇਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੀਦੈ ਸੱਚਾ-ਸੁੱਚਾ ਜੀਵਨ

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕੌਤਕ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਡੁੱਬੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ (ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ) ਪਰਸਾਦੇ ਵਾਂਗ ਤੈਰਨਗੀਆਂ। ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰ ਸੀ।

The post ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਕੌਤਕ- ਜਦੋਂ ਪੱਥਰ ਹੇਠੋਂ ਫੁੱਟਿਆ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ-

• ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਨਿਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਿਆ ਸਵੱਛ ਰੱਖੇ।
• ਜਪੁ, ਜਾਪੁ, ਸਵਯੇ, ਚੌਪਈ, ਅਨੰਦੁ, ਰਹਿਰਾਸ ਔਰ ਸੋਹਿਲ ਦਾ ਨੇਮ ਅਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰੇ।
• ਪੰਜ ਕਕਾਰਾਂ (ਕੇਸ, ਕਿਰਪਾਨ, ਕੱਛ, ਕੰਘਾ ਤੇ ਕੜਾ) ਦੀ ਰਹਿਤ ਰੱਖਣੀ।
• ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਾਈਆਂ ਵਰਗਾ ਵਤੀਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
• ਦਸ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਜਾਣਨਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਰੂਪ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਮੰਨਣਾ ਤੇ ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ ਤਨੋਂ-ਨੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਔਰ ਆਗਿਆ ਪਾਲਣੀ।
• ਧਰਮ ਕਿਰਤ ਕਰਕੇ ਨਿਰਬਾਹ ਕਰਨਾ।
• ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਦਸਵੰਧ (ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ) ਗੁਰੂ ਅਰਥ ਕੱਢ ਕੇ ਪੰਥ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਵਾਸਤੇ ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਅਰਪਨ ਕਰਨਾ।
• ਪੰਥ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਤਨ, ਮਨ ਤ ਧਨ ਕਰਕੇ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ।
• ਪਰਉਪਕਾਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਔਰ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਪਰ ਕਰਤੱਵ ਸਮਝਣਾ।
• ਮਨ ਨੀਵਾਂ, ਮਤਿ ਉੱਚੀ ਰੱਖਣੀ।
• ਦਸਤਾਰਾ ਕੌਮੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਅਕ ਸਮਝ ਕੇ ਸੀਸ ‘ਤੇ ਸਜਾਉਣਾ।
• ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦਾ ਸਤਿਸੰਗ ਕਰਨਾ।
• ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ।
• ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਮਕ ਹਲਾਲ ਰਹਿਣਾ।

ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ-

• ਇੱਕ ਅਕਾਲ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ, ਅਵਤਾਰ ਤੇ ਪੈਗੰਬਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
• ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਪੁਸਤਕ ‘ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ
• ਜੰਤਰ, ਮੰਤਰ, ਸ਼ਗੁਨ, ਮਹੂਰਤ, ਗ੍ਰਹਿ, ਰਾਸ਼ੀ, ਸ਼ਰਾਧ ਆਦਿ ਭਰਮ ਰੂਪ ਕਰਮਾਂ ‘ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
• ਚੋਰੀ, ਝੂਠ, ਅਨਿਆਂ, ਨਿੰਦਾ, ਛਲ, ਕਪਟ, ਧੋਖਾ, ਜੂਆ ਆਦਿ ਅਵਗੁਣਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ।
• ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਹੋਰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ।
• ਬਚਨ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਾਰਨਾ।
• ਕੁੱਠਾ, ਤੰਬਾਕੂ, ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ਕ ਜਾਣ ਕੇ ਸਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ।
• ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੱਖਣਾ ਨਾ ਸੁੱਖਣਾ।
• ਬਿਗਾਨਾ ਹੱਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ।
• ‘ਤੇਰੇ ਭਾਣੇ ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ’ ਵਾਕ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਦਾ ਹਿਤ ਚਾਹੁਣਾ।
• ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਟੀ ਕਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਚੁੱਗਣਾ।
• ਕੰਨਿਆ ਦਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਨਾਨਕ ਦੁਖੀਆ ਸਭ ਸੰਸਾਰ, ਸੋ ਸੁਖੀਆ ਜਿਸ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰ ॥

The post ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੀਦੈ ਸੱਚਾ-ਸੁੱਚਾ ਜੀਵਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਈ ਚੁਭੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਿਹਤ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਗਲਤ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਮਾੜਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਖੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿਆਂ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਗਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਘਪਲੇਬਾਜ ਉਵੇਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਥੇ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਭਰਨ ਤੋਂ ਬੱਚ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕਰਮ ਕਦੇ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੰਮਦਿਆਂ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵੀ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੁਗਤਦੇ ਹੋਏ ਦਮ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੀ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕੋਈ ਲੱਖਪਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਕੱਖਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਇਹ ਉਹੀ ਜੀਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਚੁਕਤੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬੱਚ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬੱਚ ਸਕੇ।

ਅੱਜ ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਪਰ ਪਿਛਲਾ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਕਿਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜੋ ਕੀਤਾ ਸੋ ਭਰਨਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਮਾਪੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗੇ ਨਾਲ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਾੜੇ ਨਾਲ ਵੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਾੜਾ ਬੱਚਾ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਗਲਤ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜੇਕਰ ਚੰਗਾ ਬੱਚਾ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂਜੋ ਉਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਰਮਾਨ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਗਲਤ ਕਰਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਬੱਚਾ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਨਾਨਕ ਦੁਖੀਆ ਸਭ ਸੰਸਾਰ, ਸੋ ਸੁਖੀਆ ਜਿਸ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰ ॥

ਇਹ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ ਤਾਂਜੋ ਉਹ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਏ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਵਧਣ ਦਾ ਉਸ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਇਸ ਫਿਲਾਸਫੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਫੁਰਮਾਨ ਹੈ-
ਦਦੈ ਦੋਸੁ ਨ ਦੇਊ ਕਿਸੈ ਦੋਸੁ ਕਰੰਮਾ ਆਪਣਿਆ॥
ਜੋ ਮੈ ਕੀਆ ਸੋ ਮੈ ਪਾਇਆ ਦੋਸੁ ਨ ਦੀਜੈ ਅਵਰ ਜਨਾ॥ (ਅੰਗ 432)

The post ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਖੇਡ : ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਭੋਗਣੇ ਹੀ ਪੈਣੇ ਹਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹਨ। ਜਦਕਿ ਸ਼ੇਖ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੇ ਇਸ ਭੁਲੇਖੇ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ-
ਫ਼ਰੀਦਾ ਮੈਂ ਜਾਨਿਆ ਦੁਖ ਮੁਝ ਕੁ ਦੁਖ ਸਬਾਇਐ ਜਗੁ ॥
ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਘਰਿ ਘਰਿ ਏਹਾ ਅਗੁ ॥

ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੇੜਿਓਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਤੇ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਕੋਠੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੂਲਤ, ਪੈਸਾ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਐਸੋ-ਆਰਾਮ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਜ਼ਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ‘ਵੱਡਿਆਂ ਸਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪੀੜਾਂ’ ਕਹਿਣ ਵਾਂਗ ਇਹ ਲੋਕ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਿਸਤਰੇ ਤਾਂ ਨਰਮ ਹਨ ਪਰ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਪਰ ਆਰਾਮਪ੍ਰਸਤੀ ਜੀਵਨ ਕਰਕੇ ਸਰੀਰ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਗ਼ਰੀਬ ਲੋਕ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ । ਉਹ ਘਰ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਜੋਗੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਬਰ-ਸੰਤੋਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ।

ਅਮੀਰਾਂ-ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਦੁੱਖ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਦੁਰਘਟਨਾਵਾਂ, ਧਨ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਔਲਾਦ ਦਾ ਚੰਗੀ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਦੁੱਖ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਕਿਸੇ ਅਮੀਰ ਜਾਂ ਗ਼ਰੀਬ ਦਾ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅੱਜ-ਕਲ੍ਹ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਨੂੰਹਾਂ-ਸੱਸਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਸੁਹਰੇ ਗਈ ਧੀ ਉੱਪਰ ਸਹੁਰਿਆਂ ਦਾ ਜਬਰ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦਾ ਆਪਸੀ ਝਗੜਾ, ਨੌਕਰੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਪਰ ਝਗੜੇ ਆਦਿ ਵੀ ਵਰਤਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ ।

ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਰ। ਇਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਭੋਗਣ ਤਾਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਸਦਾ ਸੁਖ ਨਾ ਅਮੀਰ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ। ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ, ਅਵਤਾਰਾਂ ਤੇ ਪੀਰਾਂ ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਆਏ ਹਨ। ਰਾਮਚੰਦਰ ਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਨਵਾਸ ਦਾ, ਪਾਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ, ਗੁਰ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਜਬਰ ਦਾ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ, ਸ਼ਾਹ ਜਹਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿਚ ਪੈਣ ਦਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਜੀ ਨੂੰ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਧੋਖੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਰੀਬੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।

ਉਥੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ।
ਉਹ ਫ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ : ਦੁੱਖ ਦਾਰੂ ਸੁਖ ਰੋਗ ਭਇਆ ॥

ਅਰਥਾਤ ਦੁੱਖ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਲਈ ਦਾਰੂ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਸੁਖ ਰੋਗ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਬੰਦਾ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸਾਰੂ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਖੜ੍ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਦਬੂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੋਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਤੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ।

ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਗ ਹਨ-ਅੰਤ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅੰਗ ਸਮਝ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਰ ਦੱਸਦਿਆ ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ਹੈ

ਨਾਨਕ ਦੁਖੀਆ ਸਭ ਸੰਸਾਰ, ਸੋ ਸੁਖੀਆ ਜਿਸ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰ ॥

ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਉਸ ਦੇ ਭਾਣੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਕਰ ਕੇ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਆਤਮਿਕ ਬਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜਨ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਕੂੜੇ ਬਾਦਿਸਾਹ ਦੁਨੀਆਵੇ॥ਧਰਤੀ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਾਬਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ

The post ਨਾਨਕ ਦੁਖੀਆ ਸਭ ਸੰਸਾਰ, ਸੋ ਸੁਖੀਆ ਜਿਸ ਨਾਮੁ ਆਧਾਰ ॥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਸੱਚ ਦੀ ਸਲਤਨਤ, ਇਕ-ਈਸ਼ਵਰਵਾਦ, ਮਾਨਵਵਾਦ, ਮਾਨਵ-ਏਕਤਾ, ਸਮਾਨਤਾ, ਨਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਭੈਅ ਦਾ ਅਭਾਵ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਤੰਤਰ ਮਨੁੱਖ। ਬਾਬਰ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀਮਾਬੱਧ ਤੇ ਕਾਲ-ਬੱਧ ਸੀ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾਂ-ਹੱਦ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਕਾਲ ਰਹਿਤ ਹੈ | ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ-
ਬਾਬੇ ਕੇ ਬਾਬਰ ਕੇ ਦੋਊ। ਆਪ ਕਰੇ ਪਰਮੇਸਰ ਸੋਊ।
ਦੀਨਸਾਹ ਇਨ ਕੋ ਪਹਿਚਾਨੋ। ਦੁਨੀਪਤਿ ਉਨ ਕੋ ਅਨੁਮਾਨੋ।
-ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ; ਅਧਿ: ਤੇਰ੍ਹਵਾਂ

ਬਾਬਰ (ਜਨਮ 1483) ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ 14 ਸਾਲ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਬਾਬਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਂਧੇ ਤੇ ਮੌਲਵੀ ਪਾਸ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਨੇਊ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਚਿਰ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਚਾਰੇ ਸਨ। ਤਕਰੀਬਨ 16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਬਾਬੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬਾਬਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਪਿੱਛੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤਲਵੰਡੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਬੇਬੇ ਨਾਨਕੀ ਤੇ ਬਹਿਨੋਈ ਜੈ ਰਾਮ ਪਾਸ ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਲੋਧੀ ਆ ਗਏ।

ਨਵਾਬ ਦੌਲਤ ਖਾਨ ਲੋਧੀ ਦੇ ਮੋਦੀਖਾਨੇ ਵਿਚ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ। ਸਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੀ ਚੰਦ ਤੇ ਲਖਮੀ ਚੰਦ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਵੇਈਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਘਟਨਾ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦਾ ਜੀਵਨ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ‘ਨਾ ਹਿੰਦੂ ਨਾ ਮੁਸਲਮਾਨ’ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਬੁਲੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਭਰਮਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ‘ਚੜਿਆ ਸੋਧਣਿ ਧਰਤ ਲੁਕਾਈ।’ ਇਹ ਪੰਦਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ |

ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬਾਬਰ ਦੀ ਉਮਰ 18 ਸਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ 12 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਾਪ ਮਿਰਜ਼ਾ ਉਮਰ ਸ਼ੇਖ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਬਾਬਰ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰਿਆਸਤ ਫ਼ਰਗਾਨਾ ਦੇ ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ ਬਾਬਰ ਦੇ ਸ਼ਰੀਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ਼ਰਗਾਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਬਾਬਰ ਆਪਣੀ ਰਈਅਤ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਕਰਕੇ ਬਚ ਗਿਆ। ਸਮਰਕੰਦ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣਨਾ ਬਾਬਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸਮਰਕੰਦ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਸਫ਼ਲ ਰਿਹਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਬਾਬਰ ਨੂੰ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਹਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦੇਖਣਾ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਤਰੇਏ ਭਰਾ ਜਹਾਂਗੀਰ ਨੇ ਫ਼ਰਗਾਨਾ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੂਜੀ ਹਾਰ ਉਜ਼ਬੈੱਕ ਜਰਨੈਲ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਈ। ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਨ ਨੇ ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਦਾ ਖੁਰਾ-ਖੋਜ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਬਾਬਰ ਨੂੰ ਸਮਰਕੰਦ ਵਿਚ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਉੱਤੇ ਸਮਰਕੰਦ ਵਿਚੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਖਾਨਜ਼ਾਦਾ ਬੇਗ਼ਮ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਬਾਬਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਈ। ਬਾਬਰ ਕੋਲ ਨਾ ਫ਼ਰਗਾਨਾ ਰਿਹਾ ਨਾ ਸਮਰਕੰਦ। ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਭੁੱਖਾ-ਨੰਗਾ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਬਾਬਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਫਿਰਾਕ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। 1504 ਈ: ਵਿਚ ਬਾਬਰ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਪਲਟਾ ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਬਲ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਬਾਬਰ ਦੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ |

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਵੀ ਤਕਰੀਬਨ ਇਥੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਉਦਾਸੀ 1504 ਈ: ਵਿਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪੂਰਬ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਖਣ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਈ। ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹੀਂ ਸਾਲੀਂ ਘਰ ਪਰਤੇ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਰ ਉਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਨੌਾ-ਖੰਡ ਪਿ੍ਥਵੀ ਦਾ ਭਰਮਣ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਾਈ ਕੂੜ-ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਸੱਚ-ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਸੀ।

ਬਾਬਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਜਿੱਤੀ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਰਬਾਬ ਨਾਲ। ਬਾਬਰ ਜਿਥੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਲਹੂ ਡੁੱਲ੍ਹਦਾ ਤੇ ਲਾਟਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਬਾਬਾ ਜਿਥੇ ਚਰਨ ਧਰਦਾ ਸੀ, ਪੂਜਾ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
‘ਜਿਥੈ ਬਾਬਾ ਪੈਰ ਧਰਿ ਪੂਜਾ ਆਸਣੁ ਥਾਪਣਿ ਸੋਆ |’ (ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ)

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਨ ਜ਼ਿੰਦਾ ਸੀ, ਬਾਬਰ ਦਾ ਰਾਜ ਪੱਕਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਬਾਬਰ ਨੇ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਈਰਾਨ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਇਸਮਾਈਲ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ। ਬਾਬਰ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਕੀਮਤ ਦੇਣੀ ਪਈ। ਸਾਰਾ ਈਰਾਨ ਉਦੋਂ ਵੀ ਸ਼ੀਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਸ਼ੀਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਹ ਇਸਮਾਈਲ ਵੱਲੋਂ ਲਾਈ ਸ਼ਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਬਰ ਨੇ ਸੁੰਨੀ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੀਆ ਪੰਥ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਾਹ ਇਸਮਾਈਲ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਬਰ ਦੀ ਭੈਣ ਖਾਨਜ਼ਾਦਾ ਬੇਗ਼ਮ ਬਾਬਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀ। ਖਾਨਜ਼ਾਦਾ ਬੇਗ਼ਮ ਦਸ ਸਾਲ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਰਹੀ। ਧਨ ਧਾਮ ਦੇ ਲੋਭ ਤੇ ਹਊਮੈ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਬੰਦਾ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?

ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਟਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਬਾਬਰ ਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਵਿਉਂਤ ਬਣਾਈ। ਬਾਬਰ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਅਤੇ ਬਾਬਰ ਦੇ ਅਸਲ ਸਬੰਧਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਰ ਨੇ 1519 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1526 ਈ: ਤੱਕ ਭਾਰਤ ‘ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ 5 ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਬਾਬਰ ਬਾਣੀ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਬਾਬਰ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬਾਬਰ ਬਾਣੀ ਦੇ ਚਹੁੰਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੈਦਪੁਰ (ਐਮਨਾਬਾਦ) ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬਾਬਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ‘ਆਵਨਿ ਅਠਤਰੈ ਜਾਨਿ ਸਤਾਨਵੈ ਹੋਰੁ ਭੀ ਉਠਸੀ ਮਰਦੁ ਕਾ ਚੇਲਾ¨’ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਾਬਰ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਢੇਰ ਚਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਲਿਖੀਆਂ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬਾਬਰ ਦੇ ਚਾਰ-ਸਾਲਾ ਰਾਜ (1526-1530) ਦਾ ਹੀਜ-ਪਿਆਜ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਬਾਬਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਮਾਯੂੰ ਦਸਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਬੰਗਾਲ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਪਠਾਣ ਸ਼ਾਸਕ ਸ਼ੇਰ ਸ਼ਾਹ ਸੂਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਹਮਾਯੂੰ ‘ਤੇ ਗਾਲਿਬ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।

ਆਖਿਰ 1540 ਈ. ਵਿਚ ਉਹ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਈਰਾਨ ਦੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੜੇ ਪ੍ਰਬੁੱਧ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਨਿਰੀਖਕ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਰਾਨ, ਖੁਰਾਸਾਨ ਅਤੇ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਸੀ। ‘ਖੁਰਾਸਾਨ ਖਸਮਾਨਾ ਕੀਆ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਡਰਾਇਆ¨’ ਦਾ ਅਰਥ ਕਈ ਵਿਦਵਾਨ ‘ਖੁਰਾਸਾਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬਾਬਰ ਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ’ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਬਰ ਖੁਰਾਸਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਉਲਾਹਮਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੁਰਾਸਾਨ ਦੀ ਤਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ (ਖਸਮਾਨਾ ਕੀਆ) ਪਰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਉੱਤੇ ‘ਜਮੁ ਕਰਿ ਮੁਗਲ ਚੜਾਇਆ¨’… ‘ਆਵਨਿ ਅਠਤਰੈ ਜਾਨਿ ਸਤਾਨਵੈ ਹੋਰੁ ਭੀ ਉਠਸੀ ਮਰਦੁ ਕਾ ਚੇਲਾ¨’ ਭਾਵ ਮੁਗ਼ਲ 1578 ਬਿਕਰਮੀ (1521 ਈ:) ਵਿਚ ਆਉਣਗੇ ਤੇ 1597 ਬਿਕਰਮੀ (1540 ਈ:) ਵਿਚ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸੂਰਮਾ ਮਨੁੱਖ (ਸ਼ੇਰ ਸ਼ਾਹ ਸੂਰੀ) ਉੱਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏਗਾ।

ਇਹ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦਾ ਕੋਈ ਕਰਾਮਾਤੀ ਵਾਕ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਇਕ ਜਾਇਜ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ। ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਸਹੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ |

ਬਾਬਰ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਖਾਹਿਸ਼ ਰਹੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਜ਼ੀਮ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣਾਂ। ਜਦੋਂ ਸਮਰਕੰਦ ‘ਚੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਬਦਲੇ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਨ ਨੇ ਬਾਬਰ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਡੋਲਾ ਮੰਗ ਲਿਆ ਤਾਂ ਬਾਬਰ ਬੜਾ ਤਿਲਮਿਲਾਇਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ ਨਾਨੀ ਏਸਾਨ ਦੌਲਤ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ-ਜੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਐਥੇ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਅਜ਼ੀਮ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣਨ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਵੀ ਮਰ ਜਾਏਗੀ। ਬਾਬਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਸ਼ੈਬਾਨੀ ਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। …ਜਦੋਂ ਬਾਬਰ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਈਰਾਨ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਾਬਰ ਦਾ ਧਰਮ ਮੰਗ ਲਿਆ। ਬਾਬਰ ਇਕਦਮ ਸੁੰਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੀਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ ਬਾਬਰ ਨੇ ਧਨ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੁਨਿਆਵੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਅਣਖ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲਾਈ।

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਨਿੱਜੀ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੀ, ਸਗੋਂ ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੱਚ, ਨਿਆਂ, ਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰ ਵਾਰਨ ਲਈ ਵੰਗਾਰਦੀ ਹੈ : ‘ਜਉ ਤਉ ਪ੍ਰੇਮ ਖੇਲਣ ਕਾ ਚਾਉ¨ ਸਿਰੁ ਧਰਿ ਤਲੀ ਗਲੀ ਮੇਰੀ ਆਉ¨’ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਹੱਕ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਭੈ ਯੋਧੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਸੀ : ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਜਾਏ ਤਾਂ ਜਾਏ, ਮੇਰਾ ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਾ ਜਾਏ |

ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਗੁਲਾਮੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ : ਜੇ ਜੀਵੈ ਪਤਿ ਲਥੀ ਜਾਇ¨ ਸਭ ਹਰਾਮ ਜੇਤਾ ਕਿਛੁ ਖਾਇ¨
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਨਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਲਿਖਦੇ ਹਨ : ਮਾਰਿਆ ਸਿਕਾ ਜਗਤਿ੍ ਵਿਚਿ ਨਾਨਕ ਨਿਰਮਲ ਪੰਥ ਚਲਾਇਆ | …ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਫ਼ਰਮਾਨ ਹੈ : ਅਬਿਚਲ ਨੀਵ ਧਰੀ ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਨਿਤ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ¨

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ ਤੇ ਪਾਖੰਡਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸੱਚਾ-ਸੁੱਚਾ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ ਮੁਕਤੀ

ਸਾਡੇ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਬਾਬਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀਆਂ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਵਿਚ ਬਾਬਰ ਨੂੰ ‘ਪਾਪ ਕੀ ਜੰਞ’ ਦਾ ਲਾੜਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਬਰ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਅਤੇ ਨੌਵੀਂ ਜੋਤ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਤੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਅਜਿਹੇ ਬਾਬਰਾਂ-ਜਾਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀਆਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਬਾਬਰ ਦੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ (1526-1857 ਈ:) 331 ਸਾਲ ਚੱਲ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ | ਪਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨਾਮ-ਲੇਵਾ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦਰਸਾਏ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ-
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਕੂੜੇ ਬਾਦਿਸਾਹ ਦੁਨੀਆਵੇ|

The post ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਕੂੜੇ ਬਾਦਿਸਾਹ ਦੁਨੀਆਵੇ॥ਧਰਤੀ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਾਬਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਬਨਾਰਸ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿੱਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੋਰਨਾਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਇਥੋਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਇਹ ਭਰਮ ਫੈਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਕਾਂਸ਼ੀ ‘ਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਵਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚਿਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਰਾਹ ਹੈ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ। ਆਪਣੀ ਪੋਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਦੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਕੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਰਸਾਇਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ

ਪੁਰਾਣਾਂ ਅੰਦਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੱਥਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹੈਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਅਖੀਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਪੈ ਗਈ ਕਿ ਨਿਰੇ ਭਰਮ ਤੇ ਪਾਖੰਡ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ, ਸਗੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ ਤੇ ਪਾਖੰਡਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸੱਚਾ ਸੁੱਚਾ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਨਾਸਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ।

The post ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ ਤੇ ਪਾਖੰਡਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸੱਚਾ-ਸੁੱਚਾ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ ਮੁਕਤੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਅਯੁੱਧਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੋਝੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਧੰਨ ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਲੀਫੇ ਬਕਰ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ

ਮਾਘੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਧੇ ਹੋਏ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਵਿਖੇ ਇਕੱਤਰ ਹੋਏ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ-ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸੱਚੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਈ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ।

The post ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਪੈਗੰਬਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਜੋ ਆਪਣਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਇਲਾਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਦੋਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਚੋਂ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਬਾਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਇਕ ਯਾਦਗਾਰ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ‘ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਿਆਉ ਦੀ ਸੰਗਤ’ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ‘ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਨਾ ਬਣਾਉਣਾ’-ਪੜ੍ਹੋ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਤੇ ਭਾਈ ਮੂਲਾ ਦੀ ਸਾਖੀ

ਇੱਥੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਪਿਆਸ ਵੀ ਬੁਝਾਈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ 514 ਸਾਲ ਮਤਲਬ ਅੱਜ ਵੀ ਨਿਰੰਤਰ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਖੂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬਣੇ ਇੱਕ ‘ਪਿਆਊ’ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The post ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਮਿੱਠਾ ਜਲ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਸੋ ਸਿਖੁ ਸਖਾ ਬੰਧਪੁ ਹੈ ਭਾਈ ਜਿ ਗੁਰ ਕੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚਿ ਆਵੈ॥ ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਜੋ ਚਲੈ ਭਾਈ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਵੈ। (ਪੰਨਾ 601)
ਹੇ ਭਾਈ! ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਜੇਹੜਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜ ਕੇ ਦੁਖ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ:

ਗੁਰੂ ਸਿਖੁ ਸਿਖੁ ਗੁਰੂ ਹੈ ਏਕੋ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸ ਚਲਾਏ॥ (ਪੰਨਾ 312)
(ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ) ਗੁਰੂ ਸਿੱਖ (ਨਾਲ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ) ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ (ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ) ਹੈ, ਸਿੱਖ ਭੀ ਗੁਰੂ ਵਾਲੇ ਉਪਦੇਸ਼ (ਦੀ ਲੜੀ) ਨੂੰ ਅਗਾਂਹ ਤੋਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਸਮਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰ ਗੱਦੀ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਅਤੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪੰਜ ਕਕਾਰੀ ਰਹਿਤ ਖ਼ਾਲਸੇ ਦੀ ਕੇਵਲ ਸਾਧਾਰਨ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦਾ ਦੈਵੀ ਸਿਦਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਅਸੀਂ ‘ਰਹਿਣੀ ਰਹਹਿ ਸੋਈ ਸਿੱਖ ਮੇਰਾ’ ਦਾ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਤਨ ਦੀ ਰਹਿਤ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੇ ਆਸ਼ੇ ਤੋਂ ਲਾਂਭੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਹਿਤ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤਨ ਦੀ ਰਹਿਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਨ ਦੀ ਰਹਿਤ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਮਨ ਦੀ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਸਿੱਖ ਦੀ ਤਨ ਦੀ ਰਹਿਤ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਕੇਵਲ ਬਾਹਰੀ ਰਹਿਤ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਭੇਖ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੇਖ ਦੀ ਗੁਰਮਤਿ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਜੇਹੜੀ ਰਹਿਤ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰਵਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ `ਚ ਦਰਸਾਈ ਜੀਵਨ – ਜੁਗਤ ਨਾਲੋਂ ਭਿੰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਸਮੇਸ਼ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਸਦਾਚਾਰਕ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪਰ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ‘ਰਹਿਣੀ ਰਹਹਿ ਸੋਈ ਸਿਖ ਮੇਰਾ’ ਦਾ ਅਰਥ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਤਨ ਦੀ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਨਿਘਾਰ ਆਇਆ ਹੈ। ਸਦਾਚਾਰਕ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਚਾਹਤ ਘਟੀ ਹੈ। ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਖੰਡੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਛਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ/ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਛੂਤ – ਛਾਤ ਵਾਲਾ ਭਾਵ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਸਮਝਣ ਦੀ ਰੁਚੀ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਆਤਮਕ ਰੋਗ ਵਧੇਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋਂ ‘ਪੰਜ ਕਕਾਰ’ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ‘ਚ ਕੋਈ ਛੋਟ ਨਹੀਂ

“ਭੇਖ ਪਿਆਰਾ ਨਾਹਿ ਮਮ ਵਰਣ ਪਿਆਰਾ ਨਾਹਿ। ਰਹਿਤ ਪਿਆਰੀ ਮੋਹ ਕੋ ਸਿਦਕ ਪਿਆਰਾ ਆਹਿ।”
ਖੰਡੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਛੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ `ਚ ਹਲੀਮੀ/ਨਿਮਰਤਾ ਆਦਿ ਦੈਵੀ ਗੁਣ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਉਪਦੇਸ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ :
ਮਾਨ ਮੋਹ ਮੇਰ ਤੇਰ ਬਿਬਰਜਿਤ ਏਹੁ ਮਾਰਗ ਖੰਡੇਧਾਰ॥ (ਪੰਨਾ 534)

ਸੱਚੀ ਰਹਿਣੀ ਤਦੇ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਮਨਮੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ, ਪ੍ਰਚਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਸੁੱਚੀ ਰਹਿਤ (ਰਹਿਣੀ) ਨਹੀਂ’। ‘ਰਹਿਣੀ’ ਜਾਂ ‘ਰਹਤ’ ਉੱਚੇ, ਤੇ ਸੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਵਿਕਾਰ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ!
‘ਰਹਿਤ ਪਿਆਰੀ ਮੁਝ ਕਉ, ਸਿਖ ਪਿਆਰਾ ਨਾਹਿ’।
‘ਰਹਿਣੀ ਰਹੈ ਸੋਈ ਸਿਖ ਮੇਰਾ, ਓਹੁ ਸਾਹਿਬ ਮੈ ਉਸ ਕਾ ਚੇਰਾ’।

The post ‘ਰਹਿਣੀ ਰਹੈ ਸੋਈ ਸਿਖ ਮੇਰਾ, ਓਹੁ ਸਾਹਿਬ ਮੈ ਉਸ ਕਾ ਚੇਰਾ’। appeared first on Daily Post Punjabi.

ਜਿਵੇਂ ਖੇਤ ਵਿਚ ਬੀਜ ਪਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਫ਼ਸਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਵਾੜ ਲਾਉਣਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਕਕਾਰ ਸਿੱਖੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਲਈ ਵਾੜ ਰੂਪ ਹਨ ਜੋ ਧਾਰਨ ਕਰਨੇ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ। ਤਾਂ ਆਓ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਪੰਜ ਕਕਾਰਾਂ ‘ਤੇ-

ਕੇਸ
ਕੇਸ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸਾਬਤ ਕੇਸ ਸਿੱਖ ਦਾ ਨਿਆਰਾ ਰੂਪ ਖ਼ਾਲਸਾ ਹੋਣਾ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਇਹ ਤੋਹਫ਼ਾ ਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿਚ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਹਰ ਦਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪੁਰਾਤਨ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਹੀ ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੋਈਆਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਬਖਸ਼ੇ ਇਸ ਨਿਆਰੇ ਸਰੂਪ ਸਦਕਾ ਹੀ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਸ ਨਿਆਰੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਇੱਕ ਵਖਰੀ ਕੌਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਥਾਈ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੋਈ।

ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕੇਸ ਰੱਖਣ ਦਾ ਅਸੂਲ ਹੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜੇ ਤਾਂ ਉਸੇ ਵਕਤ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਢਾਹ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਖ਼ਾਲਸਾ ਪੰਥ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰੇ।

ਕੰਘਾ
ਕੰਘਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਢਿੱਲੜ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੋਗੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਰੱਖ-ਰੱਖ ਕੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਬਲਕਿ ਸਿੱਖ ਤਾਂ ਸਦਾ ਚੁਸਤ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਖ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੋਨੋਂ ਵਕਤ ਕੰਘਾ ਕਰਕੇ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਰਦਾ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਸਾਧ-ਸੰਗਤ ‘ਚ ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਸਲੀ ਉਮਰ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਸਿਰ ਅੰਦਰ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਿੱਖ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਕੰਘਾ ਕਰਕੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੱਤ ਵਿਚ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੱਤ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਵਿਚ ਦੋਨੋਂ ਵਕਤ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਕੰਘਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ:
ਕੰਘਾ ਦੋਨੋ ਵਕਤ ਕਰ, ਪਾਗ ਚੁਨੈ ਕਰ ਬਾਂਧਈ॥
ਦਾਤਨ ਨੀਤ ਕਰੈ, ਨਾ ਦੁਖ ਪਾਵੈ ਲਾਲ ਜੀ॥ (ਚੱਲਦਾ)

The post ਕਲਗੀਧਰ ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਦੇਣ- ਪੰਜ ਕਕਾਰ, ਜਾਣੋ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਝੂਠ ਕਿਉਂ ਬੋਲਿਆ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ।” ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿੰਨੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ “ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।” ਦੂਸਰੇ ਸਿੱਖ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਗੁਰੂ ਜੀ, ਇਹ ਫਿਰ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ 5 ਪੁੱਤਰ ਹਨ।”

ਸਿੱਖ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਦਾੜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਲਗਭਗ 60 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਕਾਗਜ਼ ਫਰੋਲਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ 12 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹਾਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ 60 ਸਾਲ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਦੇ ਹੋ। ”

ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨਾ ਪੈਸਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ 40 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਸਨ ਜੋ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ 1 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ”

ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਗੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕਿੰਨੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਇਕ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪਰ ਚਾਰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਨ, ਇਕ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਹੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਅਰਦਾਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪੜ੍ਹੋ ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਦੀ ਇਹ ਸਾਖੀ

ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਥੋਂ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਪੁੱਛੀ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ 12 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਸਾਧ-ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬਤੀਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਉਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ ਤਾਂ ਸਾਧ-ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨੋਟ ਕਰਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਇਸੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਉਮਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਬਾਕੀ ਦੀ ਉਮਰ ਤਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੋ।

The post ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਸਾਧ-ਸੰਗਤ ‘ਚ ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਸਲੀ ਉਮਰ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਨਵਾਬ ਦੇ ਕਹਿਣ ਮੁਤਾਬਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਹਿਰਨ ਦਾ ਝੁੰਡ ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਲੰਘਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਮਾਦਾ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀ। ਮਾਦਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਸਣ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।

ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੁਖਦਾਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਰਾਦਾ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਨੂੰ! ਉਹ ਘਰ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਦਾ ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਾਠ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ। ਸੌਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬਾਣੀ ਦਾ ਜਾਪ ਸੁਰੂ ਕੀਤਾ ਪਰ ਪਿਰ ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।

ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ ‘ਤੇ ਉੱਠ, ਮੁੜ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਇਸ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।

ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਵਾਬ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਰਲ ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇ ਲੜਾਈ ਲੜਨੀ ਪਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ। ਨਵਾਬ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਪਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤਕਰਤਾ ਨੇ ਨਵਾਬ ਨੂੰ ਉਸ ਸਵੇਰ ਪਰੇਡ ਵਿਚ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸ਼ਿਕਾਇਤਕਰਤਾ ਨੇ ਨਵਾਬ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਕੋਲੋਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸੱਯਦ ਜਾਨੀ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਆਪਣੇ ਜਾਨੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ

ਨਵਾਬ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ। ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਨਵਾਬ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਨਵਾਬ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੇਖਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ। ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਬੂਲ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਨਵਾਬ ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਦ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਨੇ ਮਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਵਾਬ ਵੱਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।

The post ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਅਰਦਾਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪੜ੍ਹੋ ਭਾਈ ਤਲੋਕਾ ਦੀ ਇਹ ਸਾਖੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਖਵਾਜਾ ਰੋਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਖਵਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਬ ਦੀ ਭਾਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਖਵਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੱਗੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ।

ਖਵਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਾਨੀ ਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਜਾਨੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ- ਪੈਸੇ, ਕੱਪੜੇ, ਆਦਿ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋਗੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ ਪਰ ਪਰ ਜਾਨੀ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ “ਜਾਨੀ ਕੋ ਜਾਨਿ ਮਿਲੀ ਦਾਓ”।

ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਜਾਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਜਾਨੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਉਹ ਬਿਆਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰੇ।” ਗੁਰੂ ਦੇ ਇਕ ਸਿੱਖ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਨੀ ਤੁਰੰਤ ਬਿਆਸ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬਿਧੀ ਚੰਦ ਛੀਨਾ ਨੂੰ ਜਾਨੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸੈਦਪੁਰ ਯਾਤਰਾ- ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਮੰਜ਼ਰ ਦੇਖ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ‘ਚ ਉੱਠੇ ਸਵਾਲ

ਵਾਪਸ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਜਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨੀ (ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ) ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਨੀ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।” ਜਾਨੀ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬਾਬਾ ਜਾਨੀ ਸ਼ਾਹ ਵੀ ਸਥਿਤ ਹੈ।

The post ਸੱਯਦ ਜਾਨੀ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਆਪਣੇ ਜਾਨੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਮੰਜ਼ਰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਮਰਦਾਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇੰਨੇ ਬੇਕਸੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਉਂ ਖਤਮ ਕੀਤੀ ਗਈ? ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਇਨਸਾਫ ਹੈ? ਮਾਰੇ ਗਏ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਇਮਾਨਦਾਰ, ਮਿਹਨਤੀ ਆਦਮੀ ਸਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਜਿਹਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।”

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ! ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਇਸ ‘ਤੇ ਅਸੀਂ ਵਾਪਿਸ ਆ ਕੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ।”

ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਸੌਂ ਗਏ ਅਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ। ਅਚਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ‘ਤੇ ਕੁਝ ਦੰਦੀ ਵੱਢਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਗ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ਕੋਲ ਕੀੜੀਆਂ ਹੀ ਕੀੜੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਉਛਲਣ ਲੱਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ‘ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਦੇ ਅਤੇ ਕਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਪਟਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਰੀਆਂ ਕੀੜੀਆਂ ਮਰ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਫ੍ਰੈਂਚ, ਸਪੈਨਿਸ਼ ਤੇ ਅਰਬੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ‘ਚ ਹੋਵੇਗਾ ਤਰਜਮਾ, SGPC ਨੇ ਬਣਾਈ ਮਾਹਰਾਂ ਦੀ ਕਮੇਟੀ

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਕੀੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੰਦੀ ਵੱਢੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਬਾਦੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਬੇਕਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਅਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸਭ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਕਈ ਬੇਕਸੂਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ।

The post ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸੈਦਪੁਰ ਯਾਤਰਾ- ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਮੰਜ਼ਰ ਦੇਖ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ‘ਚ ਉੱਠੇ ਸਵਾਲ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ-
ੴ-ਇੱਕ ਓਮ ਹੈ (ਈਸ਼ਵਰ ਇਕ ਹੀ ਹੈ)
ਸਤਿਨਾਮ-ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੱਚਾ ਹੈ
ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ-ਓਹੀਓ ਸਬ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਬਣਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਓਹੀਓ ਹੈ
ਨਿਰਭਉ-ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨੀ, ਉਹ ਸਬ ਡਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ
ਨਿਰਵੈਰੁ-ਉਸਦਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਬ ਵੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ
ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ-ਓਹੀਓ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਅਕਾਲ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਉਸਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ
ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ- ਉਸਦਾ ਨਾ ਜਨਮ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਪੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੈ , ਉਸਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ
ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ- ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਇਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਰਾ-ਭਰਾ ਲੱਗੇ। ਕਿਹਾ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ-
‘ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਿਮ ਸਿੱਖ ਇਸਾਈ, ਆਪਸ ਮੇਂ ਸਭ ਭਾਈ-ਭਾਈ’
ਇਹ ਸਤਰ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉੱਠਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ, ਫਕੀਰਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦਾ ਬਖਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਇਸੇ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੀ ਬੰਦੇ ਹਾਂ-
ਅਵਲਿ ਅਲਹ ਨੂਰੁ ਉਪਾਇਆ ਕੁਦਰਤਿ ਕੇ ਸਭ ਬੰਦੇ ॥ ਏਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਭੁ ਜਗੁ ਉਪਜਿਆ ਕਉਨ ਭਲੇ ਕੋ ਮੰਦੇ ॥੧॥
ਅਰਥ- ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਨੂਰ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਅ-ਜੰਤ ਰੱਬ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਜਾਤ ਮਜ਼ਹਬ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਦਾ ਨਾਹ ਸਮਝੋ।1।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਏਕ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਕਰਿ ਸਮਸਰਿ ਜਾਣੈ ਜੋਗੀ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੧॥

ਸਿੱਖੀ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਕੀ ਸਗੋਂ ਸਰਬੰਸ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।

The post ਅਵਲਿ ਅਲਹ ਨੂਰੁ ਉਪਾਇਆ ਕੁਦਰਤਿ ਕੇ ਸਭ ਬੰਦੇ ॥ ਏਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਭੁ ਜਗੁ ਉਪਜਿਆ ਕਉਨ ਭਲੇ ਕੋ ਮੰਦੇ ॥੧॥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਕੀ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ–
ਜੋਗੁ ਨ ਭਗਵੀ ਕਪੜੀ ਜੋਗੁ ਨ ਮੈਲੇ ਵੇਸਿ ॥
ਬਾਣੀ ‘ਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣਾ ਜਾਂ ਮੈਲਾ ਵੇਸ ਬਣਾਉਣਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਏਹੁ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਵੈ ਜੋਗੀ ਜਿ ਕੁਟੰਬੁ ਛੋਡਿ ਪਰਭਵਣੁ ਕਰਹਿ ॥
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਰੱਬ ਲੱਭਣ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਜੋਗੁ ਨ ਖਿੰਥਾ ਜੋਗੁ ਨ ਡੰਡੈ ਜੋਗੁ ਨ ਭਸਮ ਚੜਾਈਐ ॥ ਜੋਗੁ ਨ ਮੁੰਦੀ ਮੂੰਡਿ ਮੁਡਾਇਐ ਜੋਗੁ ਨ ਸਿੰਙੀ ਵਾਈਐ ॥
ਗੋਦੜੀ ਪਹਿਨ ਲੈਣਾ, ਡੰਡਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਣਾ, ਸਰੀਰ ਉਤੇ ਸੁਆਹ (ਭਸਮ) ਮਲ ਲੈਣਾ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਮੁੰਦ੍ਰਾਂ ਪਾ ਲੈਣਾ, ਸਿਰ ਮੁਨਾ ਲੈਣਾ, ਸਿੰਙੀ ਵਜਾਉਣਾ ਇਹ ਸਭ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਯੋਗ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ-

ਅੰਜਨ ਮਾਹਿ ਨਿਰੰਜਨਿ ਰਹੀਐ ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਇਵ ਪਾਈਐ ॥
ਹਰ ਵੇਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਿਰੰਜਨ ਰਹੇ ਭਾਵ ਮਨ ਉਸ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ, ਇਸੇ ਜੋਗ ਦੀ ਜੁਗਤਿ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਗਲੀ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਈ ॥ ਏਕ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਕਰਿ ਸਮਸਰਿ ਜਾਣੈ ਜੋਗੀ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੧॥
ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖੇ, ਭਾਵ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੇ।

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪੰਨਾ 938 ‘ਤੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਣੀ ‘ਸਿੱਧ ਗੋਸ਼ਟੀ’ ਦਰਜ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੁਲ 73 ਪਉੜੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਰਹਾਉ ਹੈ-
ਕਿਆ ਭਵੀਐ ਸਚਿ ਸੂਚਾ ਹੋਇ ॥ ਸਾਚ ਸਬਦ ਬਿਨੁ ਮੁਕਤਿ ਨ ਕੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਜੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਹੀ ਸੁੱਚਾ (ਪਵਿੱਤਰ) ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰਸਿੱਖ ਲਈ ਕੀ ਹੈ ‘ਯੋਗ’ ਤੇ ‘ਯੋਗੀ’ ਜੀਵਨ- ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਗੁਰਬਾਣੀ

The post ਏਕ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਕਰਿ ਸਮਸਰਿ ਜਾਣੈ ਜੋਗੀ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੧॥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਦੂਜੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਯੋਗਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਹੋਣਾ, ਅਨੁਭਵ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਦਾ ਉਸ ਦਿੱਵ ਚੇਤਨਾ (ਰੱਬ) ਨਾਲ ਇੱਕ-ਮਿੱਕ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰਮੁਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸੱਚਾ ਯੋਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਰਬਾਣੀ ਗੁਰਮੁਖ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜਾਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ “ਹਰਿ ਗੁਣ” ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਭੇਦ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੋਗੁ ਕਮਾਵੈ ਅਉਧੂ ਜਤੁ ਸਤੁ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰੀ ॥੨੦॥
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜੋਗ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਜੁੜ ਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਜਤ ਤੇ ਸਤ (ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ)।

ਸਾਰੇ ਕੈ ਮਧਿ ਸਗਲ ਤੇ ਨਿਵਾਸ॥
ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣੇ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਓ। (ਸ਼ਬਦ 296) ਭਾਵ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ। ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰਮੁਖ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ ਨਿਰਲੇਪਤਾ (ਬੈਰਾਗ), ਭਗਤੀ, ਸੰਜਮ, ਨਾਮ (ਗਿਆਨ, ਗੁਣ, ਸੱਚ, ਬਿਬੇਕ …)।

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੋਗੀ ਜੁਗਤਿ ਜਾਣੈ॥
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰਮੁਖ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ (ਸੱਚਾ) ਯੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਸੱਚੇ ਯੋਗੀ ਬਣਨ ਲਈ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ‘ਜੁਗਤਿ’ (ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਆਦਿ) ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿਊਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਯੋਗੀ ਭਾਵ ਗੁਰਮੁਖ ਹੈ।

ਸੋ ਜੋਗੀ ਜੁਗਤਿ ਸੋ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥ ਤਿਸੁ ਜੋਗੀ ਕੀ ਨਗਰੀ ਸਭੁ ਕੋ ਵਸੈ ਭੇਖੀ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਐਸਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਜੋਗੀ ਜਿਸੁ ਘਟਿ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥੨॥
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਉਹ ਹੀ ਰਸਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਰਮੁਖ ਹੋ ਕੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੇ ਸਰੀਰ-ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸਾਰੇ (ਗੁਣ) ਹਨ, ਇਹ ਯੋਗ ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਦਿਖਾਵੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਅਜਿਹੇ ਯੋਗੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ, ਗੁਣ, ਸੱਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਸਿੱਖ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਖਬਰ : ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ ਨਾਂਦੇੜ ਲਈ ਫਲਾਈਟ ਮੁੜ ਭਰੇਗੀ ਉਡਾਨ

ਵਿਣੁ ਗੁਣ ਦਾਤੇ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਇ॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਸੋ ਜੋਗੀ ਹੋਇ॥
ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

The post ਗੁਰਸਿੱਖ ਲਈ ਕੀ ਹੈ ‘ਯੋਗ’ ਤੇ ‘ਯੋਗੀ’ ਜੀਵਨ- ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਗੁਰਬਾਣੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਵਾਜ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਚੁਬਾਰੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਗੱਢ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਦੋ ਲੱਖ ਵਾਲਾ ਦੋ ਝੰਡੇ ਗੱਡ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਹੂਕਾਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਬਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਸੇਠ ਨੇ ਸੱਤ ਝੰਡੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੱਤ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਹਨ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ? ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸਾਹੂਕਾਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਬੰਦਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਮਦਹੋਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਈ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਅਮਾਨਤ ਸਮਝ ਕੇ ਰੱਖ ਲੈ, ਅਸੀਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ।

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦੁਨੀਚੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਪਤੀ ਦੇਵ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਸੁਆਮੀ ਜੀ! ਕਾਹਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਆਏ ਹੋ? ਜਾਓ ਮੋੜ ਆਓ। ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਵਾਪਿਸ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਸੂਈ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਾਹੂਕਾਰ ਜੀ! ਸੂਈ ਕਿਉਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?

ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਰਾਜ! ਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ। ਬੰਦੇ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਸੂਈ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਕੀਤਾ, “ਇਹ ਸੱਤ ਝੰਡਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ? ਐਨੀ ਮਾਇਆ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਝੰਡੇ ਲਗਾਏ ਹਨ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?”

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ-ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਸਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਲਾਲਚ ਹੈ

ਤਦ ਦੁਨੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ‘ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ। ਹਜ਼ੂਰ ਨੇ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਨਿਹਾਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਧਨ ਭਲੇ ਕਾਰਜਾਂ ‘ਚ ਲਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਧੇ ਘਰ ਨੂੰ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਧਨ ਨਾਲ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਤਾ।

The post ਕਿਉਂ ਗੁਆ ਰਹੇ ਅਣਮੁੱਲਾ ਜੀਵਨ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸੂਈ ਵੀ ਪਰਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾ ਸਕਦਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਆਪਣੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸੀ ਤਾਂ ਬੇਗਮ ਬਾਨੋ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਕੋਲ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ। ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੇਗਮ ਬਾਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਕਮਾਲ ਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਅਦਭੁਤ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਹਨ ਪਰ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇ।”

ਬਾਨੋ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਦਿਆਂ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ ਬਖਸ਼ੇ। ਇਸ ‘ਤੇ ਬਾਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।”

ਇਸ ‘ਤੇ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲਵਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ” ਭੈਣੇ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਫਸੋਸ ਹੈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਬਾਨੋ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਘਰ ਮਦਦ ਲਈ ਝੋਲੀ ਅੱਡਦਾ ਹੈ ੳਹ ਖਾਲੀ ਨਹੀ ਮੁੜਦਾ। ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।।” ਇਹ ਸੁਣੇ ਹੀ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਬਾਨੋ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਗਏ ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਿੱਖ ਨੇ ਪੂਰੇ ਠਰੰਮੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਬਾਨੋ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ”ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਨਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਉ, ਮੈਂ ਉਮਰ ਭਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਰਹਾਗਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਮੰਨਾਂਗਾ।

ਬਾਨੋ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਦੀ ਦਿਆਲੁਤਾ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਉੱਚ ਨੈਤਿਕ ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਵੀ ਹੋਈ ਪਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨਚਿਤ ਵੀ ਹੋਈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਫਿਕਰ ਹੈ-ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਭਾਈ ਸੱਜਾ ਨੂੰ

ਬਾਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, ”ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਤੇ ਖਾਸ ਲੋਕ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ।” ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ ਨੇ ਬਾਨੋ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬਾਨੋ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚ ਕਈ ਵਾਰ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ।

The post ਅਸੂਲਵਾਨ ਸਿੱਖ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ- ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਬੇਗਮ ਬਾਨੋ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਮੰਗ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਕ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਗੁਰੂਪਿਆਰਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।” ਸਿੱਖ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ- ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਜਦੂਰੀ (ਨੌਕਰੀ) ਲੱਭਣੀ ਪੈਣੀ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭੁੱਖਾ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਫਿਰ ਤਨਖਾਹ ਮਿਲੇਗੀ ਤਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇਗਾ।

ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਭਾਈ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਭ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ 6 ਮਹੀਨੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਛੇ ਘੜੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁੱਕ ਸਕਦਾ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਠੀਕ ਹੈ, ਥੋੜੇ ਚਿਰ ਲਈ ਰਹੋ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਥੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੱਤਰ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਣਾ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਉਹ ਪੱਤਰ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸਿੱਖ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪੀਰ ਜੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਪੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਓ-ਭਗਤ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਪੱਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ‘ਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੋ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।

ਭਾਈ ਸੱਜਾ ਜਦੋਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪੀਰ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜ਼ਰਾ ਰੁਕੋ ਭਾਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹਨ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਲ ਭਾਈ … ਹੁਕਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ … ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ 6 ਮਹੀਨੇ ਰਹਿਣਾ ਪਏਗਾ … ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੋਗੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੀਮਤ ‘ਤੇ ਰਖਾਂਗਾ, ਇਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ… ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭੁੱਖਾ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਸਿੱਖ ਦਾ ਗੁਆਂਢੀ ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ ਸਿੱਖ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਆਂਢ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹਨ … ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।

ਉਧਰ ਗਰੀਬ ਸਿੱਖ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਤਨ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਮੀਰ ਗੁਆਂਢੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਵਾਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ-ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

6 ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਈ ਸੱਜਾ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ “ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭੁੱਖਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ”। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਘਰ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਘਰ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਭਾਈ ਸੱਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਮ ਪਿੱਛੋਂ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਭਾਈ ਸੱਜਾ ਨੂੰ ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਜਦੋਂ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੜਿਆ ਤੰਬਾਕੂ ਦੇ ਖੇਤ ‘ਚ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ

ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੱਜੇ? ਕੀ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਣੀ? ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗਾ? ਸੱਜਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਸੀ… ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਭਨਾਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਫਿਕਰ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਨੂੰ ਖਿਮਾ ਕਰੋ।

The post ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਫਿਕਰ ਹੈ-ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਭਾਈ ਸੱਜਾ ਨੂੰ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਬਦਲਣਗੇ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਰਾਹ ਕਾਫੀ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਇਕ ਸਿਪਾਹੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਗੁਰੂ ਜੀ ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਲੰਬੇ ਰਾਹ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖੇਤ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਸਕਦੇ ਸੀ ਜਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਘੋੜਾ ਰੁਕਿਆ ਸੀ, ਯਕੀਨਨ ਹੁਣ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਾ ਸੀ”।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਉਸ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਤੰਬਾਕੂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਨੀਲਾ ਘੋੜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤੰਬਾਕੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਤੇ ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦੋ ਕੁੱਜਿਆਂ ਦਾ ਰਹੱਸ

ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਤੰਬਾਕੂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਸਾਖੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਬੱਚਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਹਰ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

The post ਜਦੋਂ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੜਿਆ ਤੰਬਾਕੂ ਦੇ ਖੇਤ ‘ਚ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਟਨਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾ ਕੇ ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਤਾਂ ਮਾਮਾ ਕਿਰਪਾਲ ਚੰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਨੂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਇਥੇ ਨਹੀ ਹਨ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ।

ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਹਠ ਕਰਕੇ ਬਠ ਗਏ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤਕ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣ-ਪੀਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆਂ ਤੀਜਾ ਦਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮਾਮਾ ਕਿਰਪਾਲ ਚੰਦ ਜੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ’ਤੇ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ।

ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੰਗਤਾ ਨੇ ਵੀ ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਦੋ ਕੁੱਜਿਆਂ ’ਚ ਮਠਿਆਈ ਪਾ ਕੇ ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹਜ਼ੂਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੁੱਜਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਦੋਨੋਂ ਕੁੱਜਿਆਂ ’ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬਡੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਜਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁੱਜੇ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸੰਗਲਾਦੀਪ ਯਾਤਰਾ- ਰਾਜੇ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਦੇ ਦਿਲ ‘ਚ ਗੁਰੂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂਘ

ਸੰਗਤ ਦੇ ਪੁਛੱਣ ‘ਤੇ ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦ ਇਸ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿੱਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਵਾਲ ੳਠਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣਗੇ ਕਿ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਇਕ ਕੁੱਜਾ ਮੈਂ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਇਕ ਕੁੱਜਾ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ। ਦੋਹਾਂ ਕੁੱਜਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਅੱਤੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਪੀਰ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣਗੇ।

The post ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਤੇ ਪੀਰ ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦੋ ਕੁੱਜਿਆਂ ਦਾ ਰਹੱਸ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਇਕ ਲਾਹੌਰ ਨਿਵਾਸੀ ਸਿੱਖ ਭਾਈ ਮਨਸੁੱਖ ਵਪਾਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਸੰਗਲਾਦੀਪ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਭਾਈ ਮਨਸੁੱਖ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬੜੀ ਤਾਂਘ ਅਤੇ ਖਿੱਚ ਸੀ।

ਭਾਈ ਸਨਮੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਏ। ਪਰ ਭਾਈ ਮਨਸੁੱਖ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ’ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਯੋਗ ਨਾ ਸਮਝਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਆਪ ਆਪਣੇ ਰਾਜ-ਕਾਜ ਦੇ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ-ਕਾਜ ਦਾ ਕਾਰਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵਧੱਦੀ ਗਈ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਮ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਟ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਾਹ ਵੇਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਕਈ ਭੇਖ ਧਾਰੀ ਸਾਧੂ, ਸੰਤ, ਫਕੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੱਸ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਗੇ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸਾਧੂ ਸੰਤ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਅਤਿਥੀ ਘਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਖੂਬ ਸੇਵਾ ਟਹਿਲ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਸੱਚ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਧੰਨ ਦੌਲਤ, ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਉਸ ਕੋਲ ਭੇਜਦਾ।

ਭੇਖੀ ਸਾਧੂ ਇਸ ’ਤੇ ਡੋਲ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਾਖੰਡੀ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਸੰਗਲਾਦੀਪ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅਤੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨੇ ਨੇ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿਚ ਡੇਰਾ ਜਮਾਇਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਰੋਜ਼ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਤਿਸੰਗ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਬੜੀ ਸੰਗਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ ਲੱਗ ਗਈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਇਕ ਬੜੀ ਕਰਨੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਠਹਿਰੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਵਾਸਤੇ ਬੜੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਆਪਣੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਚ ਵੱਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਾਰ ਕੇ ਸਿਵਨਾਭ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ । ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰੂਜੀ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ੰਕਾ ਉੱਠੀ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਜੋਗੀ ਹੈ, ਹਿੰਦੂ ਹੈ ਜਾਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਅਜੀਬ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਵੇਸ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹਿੰਦੂਆਂ, ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਜੋਗੀਆਂ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਅਤੇ ਨਿਰਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚੋ ਆਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਦੁਚਿੱਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ, ‘ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਨਾਭ, ਬਾਹਮਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਸਲਾਹ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਇਕ ਘਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਸ਼ਾਹ ਕਰਤਾਰ ਆਪ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਭਿਲਾਸ਼ੀ ਵਚਜਾਰੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਵੈਦ ਹਰੀਦਾਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼

ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਲਈ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਇਕੋ ਹਨ। ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਹੀ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਲੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਾਮ ਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਿੱਖ ਬਣਿਆ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਾਸਤੇ ਸਤਿਸੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਧਰਮਸਾਲਾ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਬਿਰਾਜੇ। ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਰੋਜ਼ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਦਾ ਰਸ ਮਾਣਦਾ। ਫਿਰ ਆਪ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਾਰਜ ਸੌਂਪ ਕੇ ਵਾਪਸ ਪਰਤੇ।

The post ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸੰਗਲਾਦੀਪ ਯਾਤਰਾ- ਰਾਜੇ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਦੇ ਦਿਲ ‘ਚ ਗੁਰੂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂਘ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਮਹਿਤਾ ਕਾਲੂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵੈਦ ਹਰੀਦਾਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਹਰੀਦਾਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਨਬਜ਼ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਾਂਹ ਫੜੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਈ ਅਤੇ ਵੈਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ”ਵੈਦ ਜੀ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਕਿਉਂ ਫੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ?” ਵੈਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, ”ਮੈਂ ਰੋਗ ਜਾਣਨ ਲਈ ਨਬਜ਼ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਹਤਯਾਬ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹੀ ਇਲਾਜ ਦੱਸ ਸਕਾਂ।” ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ :
ਵੈਦੁ ਬੁਲਾਇਆ ਵੈਦਗੀ ਪਕੜਿ ਢੰਢੋਲੋ ਬਾਂਹ।।
ਭੋਲਾ ਵੈਦੁ ਨਾ ਜਾਣਈ ਕਰਕ ਕਲੇਜੇ ਮਾਹਿ।।

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ”ਹੇ ਵੈਦ ਜੀ! ਬਾਂਹ ਪਕੜ ਕੇ ਕੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਗੀ ਨਹੀਂ, ਰੋਗ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਸਲ ਵੈਦ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਰੋਗ ਜਾਣ ਕੇ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਹੀ ਵੈਦ ਮੰਨਾਂਗਾ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਰੋਗ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਰੋਗ ਠੀਕ ਕਰੋਗੇ।”

ਵੈਦ ਅਜਿਹਾ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ”ਹੇ ਨਾਨਕ! ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਰੋਗ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ?” ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ, ”ਵੈਦ ਜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨਮ ਤੇ ਮਰਨ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਇਹ ਚੱਕਰ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਉਹੀ ਵੈਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ।”

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਗਧੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸਿੱਖਿਆ

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਰੱਬੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਅਧਿਆਤਮਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੈਦ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਵੈਦ ਹਰੀਦਾਸ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਹੀ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮਾਪੇ ਵੈਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, ”ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਕੀ ਰੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ?” ਵੈਦ ਨੇ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ, ”ਨਾਨਕ ਸਿਹਤ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਹੀ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਬ ਨਾ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੈਦ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵੈਦ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮਨ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵੈਦ ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਰੋਗ ਜਾਣ ਕੇ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕੇ।

The post ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਵੈਦ ਹਰੀਦਾਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਬੇਵੱਸ ਜਾਨਵਰ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰਸ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਗਰਜਨਾ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਾ ਹੱਸਦੇ। ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਚੀਤੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਈ ਸੀ, ਜੋਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗਧੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਢਿੱਡ ਭਰਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਉਹ ਚੀਤੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ। ਗਧਾ ਜਿਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਲੋਕ ਖੂੰਝੇ ਲੱਗ ਗਏ। ਦੂਜੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਛੇਤੀ ਹੀ ਪੂਰੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉਹ ਗਧਾ ਇਕੱਲਾ ਸੀ। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਭੱਜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ-ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਗਧੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੀ ਦਾਵਤ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਜਿਹੜੀਆਂ ਫਲ-ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਸੁੰਘਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖਾ ਰੌਂਦਾ ਸੀ ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪਿਆ ਸੀ।

ਪਰ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਹਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਿਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਇਸ ‘ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ।

ਕੁਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਤੇ ਢੋਲਾਂ ਦੀ ਧਮਕ ਉਸ ਬੇਜ਼ੁਬਾਨ ਗਧੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਧਮਕਾਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਲੱਗੀਆਂ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਜਾਵੇ। ਗਧੇ ਦੀ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ‘ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਾਲੇ ਗਧੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ। ਜਦੋੰ ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤਾਂ ਗਧਾ ਡਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚੀਤੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਝਾੜੀਆਂ ‘ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਚੰਗੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਚੰਗਾ-ਜਾਣੋ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਸਾਖੀ ਤੋਂ

ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਲੋਸਿਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਯਾਦ ਕਰੋ ਇਹ ਉਹੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਗਧਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ ਪਰ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਗਧਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕਰੋ। ਮਜਬੂਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ‘ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜ਼ੁਲਮ ਢਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਲੋਕ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਗਧਾ ਰੌਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਉਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਗਧਾ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਰਾਹ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

The post ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਗਧੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸਿੱਖਿਆ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਜੋ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਦੂਜਾ ਦੋਸਤ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਿਰਫ ਉਤਸੁਕਤਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸੁਣਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਕ ਔਰਤ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਔਰਤ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦਕਿ ਪਹਿਲੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਢਾ ਚੁੱਭ ਗਿਆ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਗੁਰੂ ਜੀ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜੋ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲੱਭੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?”

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ” “ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ-ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਥੇ ਆਏ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਭੁਗਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਕਰਜ਼ਾ ਸੂਲੀ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਚੁਕਤੁ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਦਾ ਘੜਾ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਦਾਨੀ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ- ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਦਾ ਵਰ

ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ‘ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ ਉਹ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਹੜਾ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੇ ਜ਼ਖਮ ਨਾਲ ਭੁਗਤਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਔਰਤ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਸੀ ਉਹ ਸੁਆਹ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੋਹਰ ਹੀ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਜਨਮ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਮਾੜੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

The post ਚੰਗੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਚੰਗਾ-ਜਾਣੋ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਸਾਖੀ ਤੋਂ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਆਏ। ਉਹ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਵਾਸਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਕਵਾਨ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਇਸ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪੈਦਲ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਾਧਾਰਣ ਖਾਣਾ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ।

ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਇਸ ਵਾਰ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਕਾ ਕੇ ‘ਮਿੱਸੀ ਰੋਟੀ’, ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਲੱਸੀ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਵਾਰ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਆਜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏਗਾ ਜੋ ਨਾਨਕ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਪਿਆਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ- ਪਾਰਸ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸਾਧੂ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਰਾਨ

ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋਈ। 1595 ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਅੱਜ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੀੜ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਸਾਹਿਬ ਸਥਿਤ ਹੈ।

The post ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਦਾਨੀ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ- ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਦਾ ਵਰ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਆਇਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਠਹਿਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਸਾਧੂ ਸਵੇਰੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤਰਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਾਰਸ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੈ ਜੋ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਸੋਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮਾਇਆ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਓ, ਘਰ ‘ਚ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਖਾਣ–ਪਾਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਕਰ ਸਕੋਗੇ, ਦੂਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ–ਕਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ।

ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਹੀ। ਇਸ ‘ਤੇ ਸਾਧੂ ਨੇ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਾਰਸ ਦੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਅਮਾਨਤ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਲਓ। ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਇਸਦੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਰਹੇਗਾ। ਸਾਧੂ ਦ ਮਨ ‘ਚ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਭਗਤ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਬਦਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰ ਲੈਣ।

ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਅਮਾਨਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਘਰ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੇ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੳ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਤਲੱਬ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਦਾਰੀ ਜਰੂਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਉਸ ਪਾਰਸ ਦੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸਾਧੂ ਵਾਪਿਸ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕਿ ਭਗਤ ਜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜਾਣੋ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦਾ ਦੇ ਰਾਹ

ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਸਾਧੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਮਾਨਤ ਉਹ ਪਾਰਸ ਦਾ ਪੱਥਰ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਹਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ! ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਕੇ ਗਏ ਸੀ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਈਸ਼ਵਰ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਹੱਦ ਵੇਖਕੇ ਵੱਡੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਲੋਂ ਪਾਰਸ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ ਭਗਤ ਜੀ ਦੀ ਵਿਕਾਰਾਂ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।

The post ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ- ਪਾਰਸ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸਾਧੂ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਰਾਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਮਾਜ ਪੜ੍ਹਕੇ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਪੁੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਾ ਲੈਂਦੇ। ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕਰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਇਸ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕਹਿੰਦੀ, ਪੁੱਤਰ ! ਜੋ ਖੁਦਾ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤਮ ਪਦਾਰਥ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੱਕਰ ਉੱਤਮ ਪਦਾਰਥ ਹੈ।

ਕੁੱਝ ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਫਰੀਦ ਜੀ ਨਿਮਾਜ ਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੱਕਰ ਰਖ਼ਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਫਰੀਦ ਜੀ ਉਥੋਂ ਪੁੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਬੂਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਨਿਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕਰ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਮਾਤਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, ਪੁੱਤਰ ਫਰੀਦ! ਸ਼ੱਕਰ ਕਿੱਥੋ ਲਈ?

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਗੱਤਕਾ ਦਿਵਸ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ 21 ਜੂਨ ਨੂੰ, ਚਾਹਵਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ ਹਿੱਸਾ

ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮਾਤਾ ਜੀ! ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਫਰੀਦ ਜੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੁਣਕੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ! ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਸ਼ੱਕਰ ਦੀ ਪੁੜੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ? ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮਾਤਾ ਜੀ! ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਫਰੀਦ ਨੂੰ ਤਾਂ ਨਿੱਤ ਸ਼ੱਕਰ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਖੁਦਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਰੀਦ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਪੁੱਤਰ! ਜੋ ਖੁਦਾ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਰੀਦ ਜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਮਾਜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਚਪਨ ਵਲੋਂ ਹੀ ਨਿਮਾਜੀ ਸਨ ਅਤੇ ਆਜੀਵਨ ਨਿਮਾਜ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਖੁਦਾ ਦੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।

The post ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਜਾਣੋ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਦਾ ਦੇ ਰਾਹ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਸ ਨੇ ਪੀਰ ਨਾਲ ਇਹ ਇਕਰਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੀਰ ਦੇ ਡੇਰੇ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇਗਾ।ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਸੇਠ ਦੇ ਘਰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪੀਰ ਹਮਜ਼ਾ ਗੌਂਸ ਪਾਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਪੀਰ ਜੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਕਰਾਰ ਮੁਤਾਬਿਕ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਡੇਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ।ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਇਆ।ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪਾਵੋ, ਮੈਂ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੇ ਮੁੱਲ ਦੀ ਅਦਾਇਗੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਪਿਸ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।”

ਪਰ ਪੀਰ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੜੇ ਕ੍ਰੋਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੌਲਤ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਛੱਡ ਜਾ ਤੇ ਚਲਦਾ ਬਣ।” ਪਰ ਸੇਠ ਫਿਰ ਤਰਲੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਹ

ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਰਕਮ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਪੀਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇਕ ਨਾ ਮੰਨੀ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਿਸ ਲੈ ਗਿਆ। ਪੀਰ ਨੂੰ ਸੇਠ ਦੀ ਬੇਜ਼ਬਾਨੀ ‘ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁਰੀਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਚਾਲ੍ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਚਿਲ੍ਹਾ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਜਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇਹ ਸੇਠ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਸਵਾਹ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।”

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਆਉਣਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਮੁਕਰਨਾ

ਜਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਜੀ ਤਾਂ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੀਰ ਦੇ ਦਰ ‘ਤੇ ਆਏ। ਪਰ ਪੀਰ ਦੇ ਮੁਰੀਦਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨਾ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਸਿਆਲਕੋਟ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀਰ ਦੇ ਇਸ ਘੁਮੰਡ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਪੀਰ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਗੁੰਬਦ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ ਗੁੰਬਦ ਫਟ ਗਿਆ, ਪੀਰ ਹਮਜ਼ਾ ਗੌਂਸ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਝੱਟ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਰ ਦਾ ਚਿਲ੍ਹਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਧੰਨਵਾਦ ਵਜੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਆ ਲੱਗੇ।

The post ਧੰਨ-ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ- ਪੀਰ ਹਮਜ਼ਾ ਗੌਂਸ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਤੋੜਨਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗੂ ਸ਼ਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਦਸਵੰਤ ਯਾਨਿ ਕਿ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਕੱਢ ਕੇ ਜਰੂਰਤਮੰਦਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਖਰਚ ਕਰਣ ਲੱਗ ਜਾਓਗੇ ਤਾਂ। ਉਹ ਮੰਨ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦਸਵੰਤ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਧਰਮਾਰਥ ਕਾਰਜ ਉੱਤੇ ਖਰਚ ਕੀਤਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਨਗਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਵਲੋਂ ਵਪਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਵਪਾਰ ਫਲੀਭੂਤ ਹੋਣ ਲਗਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਵੱਡੇ ਸਾਹੂਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣਿਆ ਜਾਣ ਲਗਾ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੂਪਏ ਦੀ ਲਾਹੌਰ ਨਗਰ ਲਈ ਮਹਾਜਨੀ ਚੈਕ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ। ਕੋਈ ਵੀ ਵਪਾਰੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਰਾਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਾਜਨੀ ਚੈਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਜਨੀ ਚੈਕ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਾਲਾ ਵਪਾਰੀ ਜਾਣਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਨਮਾਨ ਵਧਣ ਲਗਾ। ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਰਮ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਣ ਲਗਾ: ਗੁਰੂ ਜੀ ! ਮੈਂ ਆਰਥਕ ਤੰਗੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਜਨੀ ਚੈਕ ਪੰਜ ਸੌ ਰੁਪਏ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਿੱਖ ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਦਿੱਲੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਰਾਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।

ਹੁਣ ਗੰਗੂ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਮਨ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤਾਂਤਾ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ–ਕਿਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਫਿਰਾਂਗਾ। ਬਸ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੱਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਖਾਤੇ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਕੋਈ ਖਾਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁੱਝ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਦੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਮਸਤ ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਜਨੀ ਚੈਕ (ਹੁੰਡੀ) ਵਾਪਿਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਰਾਜ ਕੁਮਾਰ ਰਤਨ ਰਾਏ ਦਾ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ‘ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ ਰਹੱਸ ਜਾਣ ਕੇ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਪਹੁੰਚਣਾ

ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਛਾ ਜੇਕਰ ਗੰਗੂ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਖਾਤੇ ਵਲੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਸਾ ਦੇਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਲੋਂ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਉੱਧਰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਦਾ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾਲਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹੋਕੇ ਭੱਜ ਆਇਆ। ਅਖੀਰ ਉਹ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚਿਆ ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਣ ਲਗਾ। ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ–ਕਰਦੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਬਤੀਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਹਉਮੈ ਧੁਲ ਗਈ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਹਰਿਨਾਮ ਦਾ ਸੁਮਿਰਨ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੂ ਜੀ ਲੰਗਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੌਕਾ ਦੇਖ ਕੇ ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਂਣਾਮ ਕਰਣ ਲਗਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਰਹਿਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮਾਫੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾਓ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਪਾਰ ਕਰੋ ਪਰ ਧਰਮ–ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ।

The post ਗੰਗੂਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਆਉਣਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਮੁਕਰਨਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਣੀ ਸਵਰਣਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ– ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਜਨਮ ਦਾ ਰਹੱਸ ਲੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਵਾਰਿਸ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸਾਮ ਵਿੱਚ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਿਪਟਾਉਣ ਆਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੇਂਟ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਗੋਰੀਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾਤ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜੋ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਭਾਵ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਉਤਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ’ਤੇ ਇੱਕ ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਅੱਖਰ ਬਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸਦੇ ਮਸਤਕ ਦੇ ਕੰਡੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਸਤਕ ‘ਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅੰਕਿਤ ਸੀ।

ਇਹ ਬਿਰਤਾਂਤ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲਗਾ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਣ ਪੰਜਾਬ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ‘ਤੇ ਮਹਾਰਾਣੀ ਸਵਰਣਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਪਰ ਉਹ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਔਰੰਗਜੇਬ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਲੱਗਭੱਗ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ “ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ (ਸਿੰਘ)” ਜੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਚੱਲਾਂਗੇ।

ਗੁਰੂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰ ਰਤਨ ਰਾਏ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਲੜਾਈ (ਜੁੱਧ) ਸਮੱਗਰੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿਅਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕੁੱਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਸ਼ਸਤਰ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਸਤਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਵਾਇਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਲਾ ਸ਼ਸਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਥੀ ਮੰਗਵਾਇਆ ਜੋ ਛੋਟੇ ਕੱਦ ਦਾ ਸੀ ਪਰ ਸੀ ਬਹੁਤ ਗੁਣਵਾਨ, ਉਹਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਆਪਨ ਦੇਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋੰ ਇਲਾਵਾ ਇੱਕ ਚੌਕੀ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁਤਲੀਆਂ ਆਪ ਚੌਸਰ ਖੇਡਦੀਆਂ ਸਨ।

ਪੰਜਾਬ ਪਹੁੰਚਣ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਤਨਰਾਏ ਨੂੰ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ। ਰਤਨਰਾਏ ਨੇ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੰਚਕਲਾ ਸ਼ਸਤਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤੀ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਹਾਥੀ ਰੱਖਿਆ। ਰਤਨਰਾਏ ਆਤਮਿਕ ਪ੍ਰਬਿਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ। ਅਤ: ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜਈ ਵਿਚਾਰ ਗੋਸ਼ਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ :ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਖੂੰਖਾਰ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਜਹਾਂਗੀਰ ਵੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈਰਾਨ

ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸੰਤ-ਸਿਪਾਹੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਫੀ ਮਹੀਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਾਲ ਬਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਉਸਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣ ਦਾ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਚਾਰੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤ ਗਿਆ ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਗੁਰੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਿਹਾ।

The post ਰਾਜ ਕੁਮਾਰ ਰਤਨ ਰਾਏ ਦਾ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ‘ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ ਰਹੱਸ ਜਾਣ ਕੇ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਪਹੁੰਚਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਸੰਯੁਕਤ ਅਭਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੰਸਕ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਦੋਂ ਸੂਚਨਾ ਮਿਲੀ ਕਿ ਨਜ਼ਦੀਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੂੰਖਾਰ ਸ਼ੇਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।

ਸਮਰਾਟ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਉਧਰ ਹੀ ਚੱਲਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਅਚਾਨਕ ਨੇੜਿਓਂ ਹੀ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਹਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੁੱਖ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਇਧਰ–ਉੱਧਰ ਲੁਕਣ ਲੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਉਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਆਏ। ਸਮਰਾਟ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਗਜਾਂ ਦਾ ਫਰਕ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਨ ਲੱਗੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦਾ ਸਮਰਪਣ- ਤੂਫਾਨ ’ਚ ਵੀ ਡੱਟੇ ਰਹੇ ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਲਈ

ਦਹਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ੇਰ ਭੁੜਕਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟ ਕੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ‍ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਰਾਟ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।

The post ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਖੂੰਖਾਰ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਜਹਾਂਗੀਰ ਵੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈਰਾਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕਾਲੀਆਂ ਘਟਾਵਾਂ ਛਾ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਗੜੇ ਪੈਣ ਲੱਗੇ। ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਤੂਫਾਨ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਲਈ ਪਰ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕਠੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚਿਪਕਾ ਲਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਓੱਤੇ ਉਲਟੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂਜੋ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਨਾ ਜਾਣ।

ਗੜੇ ਖੂਬ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਠੰਡ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਈ ਸੀ। ਪਰ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਹੀ ਡਟੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਟੱਸ ਤੋਂ ਮਸ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਭਾਈ ਜੀ ਨੂੰ ਠੰਡ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਜਦੋਂ ਨਦੀ ਤੋਂ ਪਰਤੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਨੂੰ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਉਣ ਲੱਗੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ‘ਚ ਕਰੋ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ, ਬਾਅਦ ‘ਚ ਤਾਂ ਲੋਕ ਵਿਖਾਵਾ- ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦਾ ਪਿਤਰ ਭੋਜ ‘ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼

ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦੇ ਤੰਦੁਰੁਸਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ‘‘ਪੁੱਤਰ ! ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆੜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਈ?’’ ਇਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ‘‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਤਾਂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੇ। ’’ ਇਸ ਜਵਾਬ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

The post ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦਾ ਸਮਰਪਣ- ਤੂਫਾਨ ’ਚ ਵੀ ਡੱਟੇ ਰਹੇ ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਲਈ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪਿਤਰ–ਭੋਜ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: ਭਲੇ ਲੋਕੋਂ ! ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨਾਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਿਵੇਂ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਇਸ ਜਨਮ–ਮਰਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਮਰਣ–ਜੰਮਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਣੀ ਆਪ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਕਰਮ–ਕਾਂਡ ਮਾਤਰ ਹੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸੋਈ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਆਤਮਾ ਕਿਸ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਜਦੋਂ ਬਾਬਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੁਮਾਯੂੰ ਨੇ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਜੀ ‘ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਈ ਤਲਵਾਰ

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੇਵਾ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਕੇਵਲ ਜਗਤ ਦਿਖਾਵਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਨ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ–ਭੋਜ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ? ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਥੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ :

ਜੇ ਮੋਹਾਕਾ ਘਰੁ ਮੁਹੈ ਘਰੁ ਮੁਹਿ ਪਿਤਰੀ ਦੇਇ ॥
ਅਗੈ ਵਸ੍ਤੁ ਸਿਞਾਣੀਐ ਪਿਤਰੀ ਚੋਰ ਕਰੇਇ ॥
ਵਢੀਅਹਿ ਹਥ ਦਲਾਲ ਕੇ ਮੁਸਫੀ ਏਹ ਕਰੇਇ ॥
ਨਾਨਕ ਅਗੈ ਸੋ ਮਿਲੈ ਜਿ ਖਟੇ ਘਾਲੇ ਦੇਇ ॥ ਰਾਗ ਆਸਾ, ਅੰਗ ਸੰਖ੍ਯਾ 472

ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰਕਾਂ ਅੱਗੇ ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਕੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।

The post ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ‘ਚ ਕਰੋ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ, ਬਾਅਦ ‘ਚ ਤਾਂ ਲੋਕ ਵਿਖਾਵਾ- ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦਾ ਪਿਤਰ ਭੋਜ ‘ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਾਚਾ ਚੌਧਰੀ ਕਾਲ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਫੁਲ ਤੇ ਸੰਦਲੀ ਦੀ ਇਸ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਧਾਰਣ ਦਾ ਸਮਾਚਾਰ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝਾ-ਬੁਝਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਇਆ।

ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਵਾਨ ਸਜਾ ਕੇ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਧਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਾਂ ਚੌਧਰੀ ਕਾਲੇ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਉਸ ਦੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਢਿੱਡ ਵਜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਮੁਸਕੁਰਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਉਭਰ ਪਿਆ।

ਗੁਰੂ ਨੇ ਚੌਧਰੀ ਕਾਲੇ ਦੇ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਚੌਧਰੀ, ਇਹ ਬੱਚੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।” ਤਾਂ ਚੌਧਰੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਹਜੂਰ ! ਬੱਚੇ ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਗਰੂ ਜੀ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲੇ ‘ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਅਨੋਖਾ ਅੰਦਾਜ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦਾ? ਕੌਣ ਹਨ ਇਹ?’‘ ਚੌਧਰੀ ਬੋਲਿਆ ਹਜ਼ੂਰ! ਇਹ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਰੂਪਚੰਦ ਦੇ ਬੇਟੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੂਝਦੇ ਹੋਏ ਵੀਰਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ।’ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ‘ਸਾਡੇ ਜੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ ? ’ਰਹਿਮ ਦੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਉਭਰ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਹਮਦਰਦੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਤੁਸੀ ਭੁੱਖੇ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ।

ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣਨਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਚੌਧਰੀ ਕਾਲ਼ਾ ਇਹ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਪਰਤਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਬਦਲ ਲਈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਹੈ? ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਮੁਥਾਜ ਹੋਣਗੇ। ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਅਸੀਸ ਮੰਗੋ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਸੁਖਸਾਂਦ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ।

ਇਸ ’ਤੇ ਚੌਧਰੀ ਕਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਔਲਾਦ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਬਦਲ ਦੇਣਗੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ’ਤੇ ਚੌਧਰੀ ਕਾਲੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਗੁਰੂਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਚੌਧਰੀ ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਬੋਲੇ ਆਓ ਚੌਧਰੀ ! ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਆਉਣਾ ਹੋਇਆ? ਗੁਰੂ ਜੀ! ਚੌਧਰੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਰੇਖਾ ਤਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਰੋ ਕਿ ਮੇਰੀ ਔਲਾਦ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਦੂਜਾ ਕਾਹੇ ਸਿਮਰੀਐ ਜੰਮੈ ਤੇ ਮਰਿ ਜਾਇ ॥ ਏਕੋ ਸਿਮਰਿਏ ਨਾਨਕਾ ਜੋ ਜਲਿ ਥਲਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅੱਛਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਔਲਾਦ ਵੀ ਜਸਵਾਨ ਹੋਵੇਂਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬਾਈ ਪਿੰਡ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਆਤਮਨਿਰਭਰ ਹੋਣਗੇ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲਾ ਨਹੀਂ ਭਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਚੌਧਰੀ ਕਾਲ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੱਚ ਸਿਧ ਹੋਏ। ਫੂਲਕੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਟਿਆਲਾ, ਨਾਭਾ ਅਤੇ ਜਿੰਦ ਫੁਲਕੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਅਖਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਬਾਲਕ ਫੁਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਸਨ।

The post ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਦੀ ਇੱਕ ਅਸੀਸ ਨੇ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ‘ਰੰਕ ਤੋਂ ਰਾਜੇ’ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਆਪਣੇ ਕੰਮਕਾਰ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਮਰਦਾਨੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਮਣੀਕ ਥਾਂ ’ਤੇ ਜਾ ਵਿਰਾਜਦੇ ਅਤੇ ਮਰਦਾਨੇ ਦਾ ਰਬਾਬ ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੀਰਤਨ ਦੇ ਰਸਿਕ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੱਲਸੀਹਾਂ ਦਾ ਲੰਬੜਦਾਰ, ਭਾਈ ਭਗੀਰਥ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੀਰਤਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਆਇਆ। ਉਹ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ। ਇਸਲਈ ਉਹ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਗਾਉਂਦਾ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਰ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਅਭੇਦਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਲੋ-ਦਿਮਾਗ ’ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦਾ ਰਸਮਈ ਕੀਰਤਨ ਸਰਵਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਫਿੱਕੀਆਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਭਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਣ ਲਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੇਲਾ ਬਣਾ ਲਵੋ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰੰਕਾਰ ਜੋਤੀ ਦੀ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਜਨਮ–ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਦੂਜਾ ਕਾਹੇ ਸਿਮਰੀਐ ਜੰਮੈ ਤੇ ਮਰਿ ਜਾਇ ॥
ਏਕੋ ਸਿਮਰਿਏ ਨਾਨਕਾ ਜੋ ਜਲਿ ਥਲਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥ ਜਨਮ ਸਾਖੀ

ਅਰਥ: ਅਸੀਂ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਨੇ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸ ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ, ਥਲ ਯਾਨੀ ਕਣ–ਕਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਈ ਭਾਈ ਭਗੀਰਥ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸੱਚਾ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।

The post ਦੂਜਾ ਕਾਹੇ ਸਿਮਰੀਐ ਜੰਮੈ ਤੇ ਮਰਿ ਜਾਇ ॥ ਏਕੋ ਸਿਮਰਿਏ ਨਾਨਕਾ ਜੋ ਜਲਿ ਥਲਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਚੇਲੇ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੜਪਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਿਖਿਆ:
ਇਨਹੀ ਕਿ ਕ੍ਰਪਾ ਕੇ ਸਜੇ ਹਮ ਹੈਂ ਨਹਿ ਮੋ ਸੇ ਗਰੀਬ ਕਰੋਰ ਪਰੇ ॥

ਇਹ ਇਹ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜੀ ਅਤੇ ਇਹ ਅਥਾਹ ਨਿਮਰਤਾ ਕਿ “ਨਹਿ ਮੋ ਸੇ ਗਰੀਬ ਕਰੋਰ ਪਰੇ”, ਸ਼ਾਅਦ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ। ਪਰ ਧਿਆਨ ਰਹੇ, ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕੜੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਤ ਪੱਤਰ ਪਾਕੇ ਚੋਣ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਲੋਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਚੇਲੇ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਏ।

ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ! ਇਹ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਕਰਵਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਤਾਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਸਾਡੀ ਕੀ ਹੈਸਿਅਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੱਕਵਾਇਏ। ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਚੇਲਾ ਅਖੀਰ ਚੇਲਾ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ ? ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਬਰ ਅਤੇ ਸੁਰੂਰ ਵਿੱਚ ਆਕੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪੰਥ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਹੈ ਨਾ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਨੀਚ ਹੈ ਨਾ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤਪਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।

ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਮਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛਕਾਇਆ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪ ਛੱਕਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਕੇ ਸਾਰੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਹੜ੍ਹ ਜਈ ਆ ਗਈ। ਮਾਹੌਲ “ਸਤ ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਾਲ” ਦੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ, ਸੰਗਤਾਂ ਝੂਮ ਉਠੀਆਂ ਅਤੇ ਬੋਲ ਉਠੀਆਂ– ਧੰਨਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪੇ ਗੁਰੂ ਚੇਲਾ।

ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੰਚਾਰ ਦੋ ਹਫਤੇ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤਪਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲਸਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਖਾਲਸੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ– ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਤੀ–ਪਾਤੀ ਚੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਮੰਨ ਲਓ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਵਹਿਮ, ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਉਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਜੋਕਿ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ। ਔਰਤਾਂ ਪੁਰੂਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਲਸਾ ਸਾਮਾਜਿਕ ਸੁਭਾਅ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ।

1. ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਾਂਤੀ ਖਾਲਸਾ ਕੇਸ ਰੱਖੇਗਾ।
2. ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਸਵੱਛ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੰਘਾ ਰਖਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।
3. ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਦੇ ਸੰਸਾਰ–ਵਿਆਪੀ ਹੋਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦਾ ਕੜਾ ਹੋਵੇਗਾ।
4. ਇੱਕ ਕੱਛਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਜਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
5. ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿਰਪਾਣ ਰੱਖਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।

ਇੱਕ–ਦੂੱਜੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ “ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਖਾਲਸਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਿਹ” ਕਹਿਕੇ ਜੈਕਾਰਾ ਬੁਲਾਉਣਗੇ। ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪੁੱਲ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ। ਬਿਨਾਂ ਜਾਤੀ, ਰੰਗ, ਭੇਸ ਅਤੇ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦਾ ਖਿਆਲ ਕੀਤੇ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਖਾਲਸਾ ਦੀ ਉਪਮਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੀਤੀ:
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਰੂਪ ਹੈ ਖਾਸ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮਿਹ ਹੋਂ ਕਰੋਂ ਨਿਵਾਸ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਮੁਖ ਹੈ ਅੰਗਾ ॥ ਖਾਲਸੇ ਕੇ ਹੰਉ ਸਦ ਸਦ ਸੰਗਾ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਇਸ਼ਟ ਸੁਹਿਰਦ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਕਹੀਅਤ ਬਿਰਦ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਪਛੁ ਅਰ ਪਾਦਾ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਮੁਖ ਅਹਿਲਾਦਾ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਮਿਤਰ ਸਖਾਈ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸੁਖਦਾਈ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੀ ਸੋਭਾ ਲੀਲਾ ॥ ਖਾਲਸਾ ਬੰਧ ਸਖਾ ਸਦ ਡੀਲਾ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੀ ਜਾਤ ਅਰ ਪਤ ॥ ਖਾਲਸਾ ਸੌ ਮਾ ਕੀ ਉਤਪਤ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਭਵਨ ਭੰਡਾਰਾ ॥ ਖਾਲਸਾ ਕਰ ਮੇਰੋ ਸਤਿਕਾਰਾ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਸਜਨ ਪਰਵਾਰਾ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਕਰਤ ਉਧਾਰਾ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਪਿੰਡ ਪਰਾਨ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਕੀ ਜਾਨ ॥
ਮਾਨ ਮਹਤ ਮੇਰੀ ਖਾਲਸਾ ਸਹੀ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਸਵਾਰਥ ਸਹੀ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਕਰੇ ਨਿਰਵਾਹ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਦੇਹ ਅਰ ਸਾਹ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਧਰਮ ਅਰ ਕਰਮ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਭੇਦ ਨਿਜ ਮਰਮ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰਾ ॥ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਸਜਨ ਸੂਰਾ ॥
ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ਬੁਧ ਅਰ ਗਿਆਨ ॥ ਖਾਲਸੇ ਕਾ ਹਉ ਧਰੋਂ ਧਿਆਨ ॥
ਉਪਮਾ ਖਾਲਸੇ ਜਾਤ ਨ ਕਹੀ ॥ ਜਿਹਵਾ ਏਕ ਪਰ ਨਹਿ ਲਹੀ ॥
ਸੇਸ ਰਸਨ ਸਾਰਦ ਕੀ ਬੁਧ ॥ ਤਦਪ ਉਪਮਾ ਬਰਨਤ ਸੁਧ ॥
ਯਾ ਮੈਂ ਰੰਚ ਨ ਮਿਥਿਆ ਭਾਖੀ ॥ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਖੀ ॥
ਰੋਮ ਰੋਮ ਜੇ ਰਸਨਾ ਪਾਊ ॥ ਤਦਪ ਖਾਲਸਾ ਜਸ ਤਹਿ ਗਾਂਉ ॥
ਹਉ ਖਾਲਸੇ ਕੋ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰੋ ॥ ੳਤ ੳਤ ਸਾਗਰ ਬੂੰਦੇਰੋ ॥ (ਸਰਬ ਲੌਹ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚੋਂ)

ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਬਿਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਪਾਠ ਕਰਣ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਰਹਿਣੀ ਰਹੈ ਸੋਈ ਸਿੱਖ ਮੇਰਾ, ਉਹ ਠਾਕੁਰ ਮੈਂ ਉਸਕਾ ਚੇਰਾ ॥
ਰਹਿਤ ਬਿਨਾ ਨਹਿ ਸਿੱਖ ਕਹਾਵੈ ॥ ਰਹਿਤ ਬਿਨਾ ਦਰ ਚੋਟਾ ਖਾਵੈ ॥
ਰਹਿਤ ਬਿਨਾ ਸੁਖ ਕਬਹੂ ਨ ਲਹੈ ॥ ਤਾਂ ਤੇ ਰਹਿਤ ਸੁ ਦ੍ਰੜਕਰ ਰਹੈ ॥

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਸਾਵਧਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿੱਖੀ ਭੇਸ-ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ਼ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ ਅਰਥਾਤ ਪੰਜ ਕੰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਕੇ ਅਮ੍ਰਿਤਪਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਤਾੜਨਾ ਹੈ:
ਧਰੇ ਕੇਸ਼ ਪਾਹੁਲ ਬਿਨਾ ਭੇਖੀ ਮੁੜਾ ਸਿਖ ॥
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਹਿ ਤਹਿ ਪਾਪੀ ਤਿਆਗੇ ਭਿਖ ॥

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਨਿਆਰਾ ਰਹੇਗਾ, ਹਿੱਤ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇਗਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਚੜਦੀ ਕਲਾ ਅਰਥਾਤ ਬੁਲੰਦੀਆਂ ‘ਤੇ ਰਹੇਗਾ ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪਤਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਝੋ ਅਤੇ ਫਰਮਾਨ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ:
ਜਬ ਲਗ ਖਾਲਸਾ ਰਹੇ ਨਿਆਰਾ ਤਬ ਲਗ ਤੇਜ ਦੀਓ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ॥
ਜਬ ਇਹ ਕਰੈ ਬਿਪਰਨ ਕੀ ਰੀਤ ਮੈਂ ਨ ਕਰੋ ਇਨਕੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ॥

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਕੀ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ : ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਜਦੋਂ ਬਰਛਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ

ਗੁਰੂਸਿੱਖ ਲਈ ਪੰਜ ਕਾਂਕਾਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰਣਕਰਤਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਕੰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ:

ਨਸ਼ਨਿ ਸਿਖੀ ਈ ਪੰਜ ਹਰੀਫ ਕਾਫ ॥ ਹਰਗਿਜ ਨ ਬਾਸ਼ਦ ਈ ਪੰਜ ਮੁਆਫ ॥
ਕੜਾ ਕਾਰਦੋ ਕਾਛ ਕੰਘਾ ਬਿਦਾਨ ॥ ਬਿਨਾ ਕੋਸ ਹੇਚ ਅਸਤ ਜੁਮਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ॥ (ਭਾਈ ਨੰਦਲਾਲ ਜੀ ਗੋਯਾ)

The post ਵਾਹੁ ਵਾਹੁ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਆਪੇ ਗੁਰੂ ਚੇਲਾ॥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ’ਤੇ ਸੰਗੋਹਸ਼ਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜੇਕਰ ਇੱਥੇ ਕਿਤੇ ਜਲਕੁੰਡ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ। ਭਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਬੋਲੇ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਲੱਭਣ ’ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਉਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਟੀਲੇ ’ਤੇ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਣ ਜ਼ੋਰ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਢੋ, ਇੱਥੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਸ ਬੁੱਝੇਗੀ।

ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵਾਰੀ–ਵਾਰੀ ਬਰਛਾ ਉਖਾੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਘੋੜੇ ’ਤੇ ਬੈਠੇ–ਬੈਠੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਖਾੜਿਆ। ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗ ਨਿਕਲੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਈ।

ਪਰ ਗੁਲਾਬ ਰਾਏ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਆਈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਹ ਬਰਛਾ ਉਖਾੜ ਕਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਤਾਂ ਚਸ਼ਮੇ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕੁਝ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਬਰਛਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ। ਗੁਲਾਬ ਰਾਏ ਇਸ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆਓ। ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਬਰਛਾ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਬਰਛਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਕੱਢਣਾ ਪਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਣ- ‘ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਸਿਆਹੀ’ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਬਠਿੰਡਾ ਦਾ ਇਹ ਗੁਰਸਿੱਖ

ਬਰਛਾ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਉੱਥੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਫੁਹਾਰਾ ਫੁੱਟ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁਲਾਬ ਰਾਏ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਦੋ ਧਾਰਾਵਾਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਹੋਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਵੇਂਣੀ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਬਰਛਾ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਝਰਨਾ ਫੁੱਟ ਪਿਆ।

The post ਗੁਰੂ ਕੀ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ : ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਜਦੋਂ ਬਰਛਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ‘ਤੇ ਪੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੱਤ ਪਤਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਅਗਾਸ ਸਨ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਸਦੀ ਜਿੰਨੀ ਭਗਤੀ ਉਹੋ ਓਨਾ ਹੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ’ਤੇ ਪੀਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮੈਂ ਲੁੱਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਦਿਖਾਓ।

ਇਸ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਮੰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਪੀਰ ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਛੱਪੜ ’ਤੇ ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਉਪਰ ਡੱਡੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ’ਤੇ ਪੱਤੇ ਉਪਰ ਡੱਡੂ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਓ। ਹੁਣ ਵਾਰੀ ਸੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ, ਤਾਂ ਪੀਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਅੱਠਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪੀਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੱਭਿਆ ਪਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਪੀਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੱਭਣ ਤੋ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੌਤਕ ਨਾਲ ਸਮੁੱਚੀ ਲੋਕਾਈ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਪੜਾਈ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਓਨਾ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਸਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

The post ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪੀਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਚੁਣੌਤੀ, ਬਣ ਗਿਆ ਛੱਪੜ ਦਾ ਡੱਡੂ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਜਦੋਂ ਇਸੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਰਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਓਥੇ ਇੱਕ ਰੌਂਦੀ-ਬਿਲਖਦੀ ਔਰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਲਾਲ ਨੇ ਇੱਥੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿਓ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸੁਣ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਤੁਸੀਂ ਸਬਰ ਰੱਖੋ। ਇਸ ਤੋੰ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਵਰਗਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਹਿਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਲਾਲਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਨਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣਕੇ ਨਿਕਲ ਗਏ।

ਆਦਿਵਾਸੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਦਲਾਲਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਦਾਸ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਵੇਚਣ ਲਈ ਲੈ ਗਏ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਲਗਾਈ ਗਈ। ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ’ਤੇ ਖਰੀਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲਿਜਾਕੇ ਇੱਕ ਪੀਰ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੀਰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। ਪੀਰ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਪੀਰ ਜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਕਿ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਏਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਗੁਰੁਦੇਵ ਗਾਯਨ ਕਰਣ ਲੱਗੇ:

ਮੁਲ ਖਰੀਦੀ ਲਾਲਾ ਗੋਲਾ ਮੇਰਾ ਨਾਉ ਸਭਾਗਾ ॥
ਗੁਰ ਕੀ ਬਚਨੀ ਹਾਟਿ ਬਿਕਾਨਾ ਜਿਤੁ ਲਾਇਆ ਤਿਤੁ ਲਾਗਾ ॥
ਤੇਰੇ ਲਾਲੇ ਕਿਆ ਚਤੁਰਾਈ ॥
ਸਾਹਿਬ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਨ ਕਰਣਾ ਜਾਈ ॥ ਰਾਗ ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ 1, ਅੰਗ 991

ਹੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵਡਭਾਗਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਣ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲਾੳਗੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਪਰ ਮੈਂ ਅਲਪਗਿਅ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮੱਝਦਾਰੀ ਘੱਟ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਰ–ਕਸਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਗਾਇਨ ਸੁਣ ਕੇ ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਗੌਰ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਨੂਰਾਨੀ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਸਧਾਰਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲਗਾ ਕਿ ਗੁਲਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਪੀਰ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਛਾਣਨ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ। ਤਾਂ ਪੀਰ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਫ਼ਕੀਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਪਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਹੋ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਮਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ -ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਜਵਾਬ

ਤਾਂ ਪੀਰ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਨਕ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀ ਪਸ਼ੁਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਵਿਕੇ ਹੋ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਸਾਂ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਸਕਾਂ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੁਕਤਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਅੰਦੋਲਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਣ ਲਈ ਗੁਲਾਮ ਬਣਿਆਂ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਨੇਕੀ ਕਰਣਾ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਕਰਣਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਪੀਰ ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਗੁਰੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮਵਰ ਪਠਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮੁਰੀਦ ਸਨ, ਬੁਲਾਵਾ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਦੂਜੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਝ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਦਾ ਪ੍ਰਸਦੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੈ।

The post ਧੰਨ-ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਜਦੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ, ਬਣ ਗਏ ਗੁਲਾਮ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਤਮਿਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਾਰਜ ਫਲੀਭੂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਵੀ ਸਾਥੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਤਿਆਗ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਜਦੋਂ ਮਨ ਹੀ ਉਸ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮਨ ਤਾਂ ਚੰਚਲ ਹੈ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਭਟਕ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਹੀ ਹੈ ਜਿਥੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਘਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰਕ ਫਰਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬੋਝ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਮਨ ਭਟਕ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂਕਿ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿੱਚ ਉਪਲੱਬਧ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਤਥਾਕਥਿਤ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਰ–ਵਾਰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਫਾਰਸੀ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੌਲਵੀ ਜਦੋਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਰਾਨ, ਮੇਹਤਾ ਕਾਲੂ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਹੀ ਇਹ ਗੱਲ

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮੰਨ ਵੀ ਲਈਏ ਕਿ ਕੋਈ ਪੂਰਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸਾਰਾ ਯੋਗ ਫਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿਸਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਔਖੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The post ਮਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ -ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਜਵਾਬ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਹ ਨਾਨਕ ਜੀ ਵੱਲ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਨਕ ਜੀ ਇੱਕ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨਾਨਕ ਜੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਉਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਏ ਜੋ ਦੂੱਜੇ ਸ਼ਾਰਗਿਦ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਪਾਏ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੌਲਵੀ ਜੀ ਨੇ ਨਾਨਕ ਜੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੇਅਰ ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਲਿਖਿਆ ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ:
ਯਕ ਅਰਜ ਗੁਫਤਮ ਪੇਸਿ ਤੋ ਦਰ ਗੋਸ ਕੁਨ ਕਰਤਾਰ ॥
ਹਕਾ ਕਬੀਰ ਕਰੀਮ ਤੂ ਬੇਐਬ ਪਰਵਦਗਾਰ ॥ ਰਾਗੁ ਤੀਲੰਗ, ਅੰਗ 721
ਅਰਥ– “ਹੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ”, “ਹੇ ਮੇਰੇ ਭਗਵਾਨ” ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਐਬ ਦੀ ਖਾਨ ਹੈ ਪਰ ਤੂੰ ਬੇਦਾਗ ਹੈ, ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਰਿਜ਼ਕ ਦਾਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਵਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

ਇਹ ਸ਼ੇਅਰ ਸੁਣਕੇ ਮੌਲਵੀ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਨਾਨਕ ਨੇ ਕਿਤੇ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਕੇ ਯਾਦ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਫਿਰ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ੇਅਰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੇਅਰ ਸੁਣਾਇਆ ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ- ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ਼ ਵਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਿਲ ਦਾ ਹਾਲ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕਹਾਂ। ਮੌਤ ਦੇ ਫਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਕੜ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਦੋਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਚੁਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸ਼ੇਰ ਸੁਣਕੇ ਮੌਲਵੀ ਜੀ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੇ ਕਾਇਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦਾ ਅਦਬ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ- ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਬੋਲੇ- ‘ਤਿਆਗ ਦੀ ਮੂਰਤ’

ਉਸਨੇ ਪਿਤਾ ਕਾਲੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕਰ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੱਵਲ ਸ਼ਾਰਗਿਦ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਉਸਤਾਦ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪੜਾਉਣ ਦੇ ਕਾਬਿਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।

The post ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਫਾਰਸੀ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੌਲਵੀ ਜਦੋਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਰਾਨ, ਮੇਹਤਾ ਕਾਲੂ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਹੀ ਇਹ ਗੱਲ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਸ ਸਮੇਂ ‘ਆਸਾ ਦੀ ਵਾਰ’ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸੁਖਦ ਸੂਚਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਤਸੰਗੀਆ, ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ‘ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਲ’ ਵਾਪਸ ਪਧਾਰੇ। ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ‘ਇਹ ਬਾਲਕ ਦੀਨ–ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਰੇਗਾ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਲਕ ਦਾ ਨਾਮ ਤਿਆਗਮਲ ਰੱਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬਾਲਕ ਮਨੁੱਖ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤਿਆਗ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਿਆਗਮਲ (ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ) ਜੀ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਚਾਰ ਭਰਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੈਣ ਸੀ।

ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਦੇ ਪਰਮ ਭਗਤ ਲਾਲਚੰਦ ਜੀ ਦੀ ਸਪੁੱਤਰੀ ਗੁਜਰ ਕੌਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਸਪੁੱਤਰ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਗੁਰੂ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਰਿਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੇ 14 ਸਾਲ ਦੇ ਪੋਤਰੇ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰਗੱਦੀ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਨਾਨਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਕੇ ਬਕਾਲਾ ਨਗਰ ਤਿਆਗਮਲ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਤਮ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰਿਆਈ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ (ਗੁਰੂ) ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਗੁਰੂ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਜੋਤੀ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਚਨ ਕੀਤਾ ‘ਬਾਬਾ ਬਸੇ ਗਰਾਮ ਬਕਾਲੇ’, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੱਖਣ ਸ਼ਾਹ ਲੁਬਾਣਾ ਨੇ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਨਕੇ ਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਰਿਆਈ ਵੇਲੇ ਔਰੰਗਜੇਬ ਨੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ‘ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ‘ਤੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਵੱਡੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ 12 ਦਸੰਬਰ 1675 ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਵਚਨ ਸਤਿ ਹੋਏ। ਤਿਆਗ ਦੀ ਮੂਰਤ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਸਾਨੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਕੋਟਿਨ-ਕੋਟਿ ਪ੍ਰਣਾਮ!

The post ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ- ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਬੋਲੇ- ‘ਤਿਆਗ ਦੀ ਮੂਰਤ’ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਭੀਮਚੰਦ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵੀਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ’ਤੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪੰਜ ਸਿੱਖ ਭਾਲੇ–ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਈ ਨਾਲ–ਨਾਲ ਚੱਲੇ। ਕੁੱਝ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਂਕਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ। ਸ਼ਾਮ ਪੈ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਪਰਤਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਟੋਹ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਪਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਭੀਮਚੰਦ ਅੰਦਰ ਵਲੋਂ ਘਬਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬਿਨਾਂ ਮਚਾਣ ਬੰਨ੍ਹੇ ਸ਼ੇਰ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਣਾ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਭੀਮਚੰਦ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਸੱਮਝਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬੀਹੜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਭੀਮਚੰਦ ਰੋਕਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਘਮੰਡ ਤੋੜਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਰੰਤਯਾਮੀ ਸਨ ਅਤੇ ਭੀਮਚੰਦ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਤਲਾਸ਼ ਸਫਲ ਹੋਈ।

ਬੀਹੜ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਪੂਛ ਝਾੜੀਆਂ ’ਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਪੂਛ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ ਮੋਟਾਈ ਤੋਂ ਸਾਫ ਪਤਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਕਾਫੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਝਾੜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਭੀਮਚੰਦ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤੋੰ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਝਪਟ ਜਾਨਲੇਵਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਸੀ ਸਭ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਾਧਨ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ।

ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਭੀਮਚੰਦ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੇ। ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਧਾਕ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚਾਨਕ ਕਾਇਰਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੀਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾਣ ਦਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।

ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਲ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਉੱਧਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਸੰਘਣੀ ਝਾੜੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਪੂਛ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਲੁਢਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੇਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਲ ਦੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਝਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ। ਸ਼ੇਰ ਉਠ ਖੜ੍ਹਾ ਦਹਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵੱਲ ਝਪਟਿਆ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪੰਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਢਾਲ ਉੱਤੇ ਰੋਕਿਆ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਭਰਪੂਰ ਵਾਰ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਆ ਡਿੱਗਾ। ਸ਼ੇਰ ਮਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।

ਰਾਜਾ ਭੀਮਚੰਦ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਢਾਲ–ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਚੰਦ ਦਾ ਘੁਮੰਡ ਤਾਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬਿਨਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਲ ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।

The post ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਚੰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ ਇੱਕ ਬਿਰਧ ਯੋਗੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰਮਤਿ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਯੋਗੀ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਣ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਯੋਗੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਖੰਡ ਰਚਿਆ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸੂਚਨਾ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਲੇਨਾਥ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇਗਾ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਮਾਚਾਰ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਯੋਗੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ’ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ’ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਯੋਗੀ ਖਿੱਝ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਯੋਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਪੂਰੇ ਗੁਰੂਸਿੱਖ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੋਗੀ ਦੀ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ। ਜਦੋਂ ਯੋਗੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯੁਕਤੀਆਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤਾਂ ਉਹ ਅਖੀਰ ਉਹ ਖੁਦ ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਦੇ ਦੁਆਰੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ। ਯੋਗੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਦਰਵਾਜਾ ਖੜਕਾਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਹਾਂ ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਕਈ ਸਵਰਗ ਨੌਛਾਵਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਢੋਂਗੀ-ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਭਾਈ ਫਿਰਾਇਆ ਜੀ ਦਾ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ‘ਚ ਪਹੁੰਚਣਾ

ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਠੋਕਰ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਿੱਖ ਇੰਨਾ ਮਹਾਨ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਗੁਰੂ ਕਿੰਨਾ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣੀ ਕਿੰਨੀ ਆਤਮਗਿਆਨ ਪੂਰਣ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਇਨ੍ਹੇ ਪੱਕੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਅਖੀਰ ਯੋਗੀ ਨੇ ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਓ ਜਿਸ ਦੇ ਤੁਸੀ ਚੇਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਾਈ ਜੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਯੋਗੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਯੋਗੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਦੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਿਆਂ ਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ਼ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।

The post ਭਾਈ ਤਿਲਕਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਲਾਲਚ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜੋਗੀ ਨੂੰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਦਾ ਸਿੱਖ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਤਮਕ ਭਲਾ ਕਰਦੇ ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਬੋਝ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਸਥੀਆਂ ‘ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀਣ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ। ਭਾਈ ਫਿਰਾਇਆ ਜੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਸਹੀ ਨਾ ਲੱਗਦਾ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪੰਡਤ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਗੀਤਾ ਪਾਠ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਜੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਕਟਾਰਾ ਜੀ ਨਾਂ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਥਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਹਨ। ਪਰ ਭਾਈ ਫਿਰਾਇਆ ਜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਖੰਡੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਧੋਖਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ‘ਤੇ ਵੀ ਸ਼ੰਕਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਭਾਈ ਕਟਾਰਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਉਲਟ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਥੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਖ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਸ੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਭੇਦਭਾਵ ਜਨਸਾਧਾਰਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੌੜੇ ਅਨੁਭਵ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਹੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ! ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਢੋਂਗ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜਨਸਾਧਾਰਣ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰ ਰਿਹੇ ਹਨ। ਢੋਂਗੀ ਲੋਕ ਨਵੇਂ–ਨਵੇਂ ਜਾਲ ਰਚਕੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚ ਵਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣਕੇ ਛੋਟੇ–ਛੋਟੇ ਪਸ਼ੁ–ਪੰਛੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਮ ‘ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਵੇਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਢੋਂਗੀ-ਪਾਖੰਡੀ ਭੱਜ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਬਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਬਰ ਰੱਖਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਜਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੋ ਅਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ‘ਤੇ ਚੱਲੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਕਰਣੀ–ਕਥਨੀ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਮੂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ਮੰਜੀਦਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।

The post ਢੋਂਗੀ-ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਭਾਈ ਫਿਰਾਇਆ ਜੀ ਦਾ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ‘ਚ ਪਹੁੰਚਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਪੰਜੋਖਰਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਲ ਆਏ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਇਥੇ ਕੌਣ ਆਏ ਹਨ ? ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦਿੱਲੀ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਵਿਰ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੰਡਤ ਜੀ ਚਿੜ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਅਵਤਾਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੀਤਾ ਰਚੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਬਾਲਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਭਗਵਤ ਗੀਤਾ ਦੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀ ਮਾਨ ਜਾਵਾਂਗੇ।

ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੱਕ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਵੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਸੀ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੋਗੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਲਾਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲੈ ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਮਤਲੱਬ ਕਰਵਾਵਾਂਗ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਸਿੱਖ ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਜੀ- ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਆਤਮ-ਕੁਰਬਾਨੀ

ਇਸ ’ਤੇ ਪੰਡਤ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਆਇਆ ਜੋ ਗੂੰਗਾ-ਬੋਲ਼ਾ ਸੀ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਤਲਬ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵਿਖਾਓ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਝੀਂਵਰ ਛੱਜੂ ਰਾਮ ’ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੜੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਬਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ? ਹੈਰਾਨ-ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੂੰ ਲਾਚਾਰੀ ’ਚ ਭਗਵਤ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੇ ਪਏ ਤਾਂ ਝੀਂਵਰ ਛੱਜੂ ਰਾਮ ਕਹਿਣ ਲਗਾ: ਪੰਡਤ ਜੀ ! ਤੁਹਾਡੇ ਉਚਾਰਣ ਅਸ਼ੁਧ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਉਚਾਰਣ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਮਤਲਬ ਵੀ ਪੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਛੱਜੂ ਰਾਮ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਵਖਾਇਆ। ਪੰਡਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਦੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।

The post ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪੰਡਤ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਗੀਤਾ ਪਾਠ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਜਦੋਂ ਭਗਤੂ ਜੀ ਜਵਾਨ ਹੋਏ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਅਰਜੁਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਅਨੰਏ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਭਾਈ ਭਗਤੂ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਰਾਏ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਬਿਰਧ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਜੀਵਨ ਜੀ ਅਤੇ ਗੋਰਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵਾਂਗ ਗੁਰੂ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਦੇ ਵਿਆਹ ’ਤੇ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਨਗਰ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰਲਾਪ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਜਿੰਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀ ਉਸਦੀ ਅਰਥੀ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਘਟਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਰਥੀ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਲਿਆਈ ਗਈ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਮੌਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੁੰਦੇ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਹੋਵੋਗੀ। ਗੁਰੂ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਪ੍ਰਾਣ ਬਦਲਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਬਾਬਾ ਅਟਲ ਰਾਏ ਜੀ ਦਾ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾਉਣਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਦਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣਾ

ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਣ ਲਈ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਕੁਰਬਾਣ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਰੋ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਜੀ ਇਕਾਂਤਾਵਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਗਏ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਕ ਬਾਹਮਣ ਬਾਲਕ ਜਿਊਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਜੀ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਆਤਮ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਰਹਿਣਗੇ।

The post ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਸਿੱਖ ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਜੀ- ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਆਤਮ-ਕੁਰਬਾਨੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਿੱਦੋ ਖੁੰਡੀ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਮੋਹਨ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਲਕ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ। ਮੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਕੱਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੋਹਨ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਹ ਜਦੋਂ ਮੋਹਨ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਰ ਮਾਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਅਟਲ ਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਮੋਹਨ ਨੂੰ ਖੂੰਡੀ ਨਾਲ ਟੁੰਬ ਜਗਾਇਆ ਕਿ ‘ਮਚਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੇ।’

ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਮੋਹਨ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰਾਏ ਜੀ ਦੀ ਕਰਾਮਾਤ ਮੰਨੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਅਟਲ ! ਤੁਸੀਂ ਰੱਬ ਦਾ ਹੁਕੁਮ ਤੋੜਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਟਲ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਚਾਦਰ ਲੈ ਕੇ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਜਦੋਂ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਪਹੁੰਚੇ ਵਪਾਰੀ ਗੰਗਾ ਰਾਮ ਜੀ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੌਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬਣਵਾਇਆ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਮੰਜਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋਕਿ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

The post ਬਾਬਾ ਅਟਲ ਰਾਏ ਜੀ ਦਾ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾਉਣਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਦਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਬਠਿੰਡਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਆਪਣਾ ਬਾਜਰੇ ਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਭੰਡਾਰ ਊਟਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਦ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਚਲਾ ਆਇਆ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕਿ ਉੱਥੇ ਨਵਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਕਾਰਜ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਨਾਜ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੁੱਲ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਕੇ ਕਾਰਣ ਕਣਕ ਇਥੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਹੈ।

ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਠੀਕ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕਾਰਜ ਜ਼ੋਰਾਂ ’ਤੇ ਸੀ ਪਰ ਅਨਾਜ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਲੋੜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਠੇਕਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਨਾਜ ਦਾ ਮੁੱਲ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸਾਖੀ ਉੱਤੇ ਅਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਅਨਾਜ ਗੰਗਾਰਾਮ ਕੋਲੋਂ ਖਰੀਦ ਲਿਆ।

ਗੰਗਾਰਾਮ ਦਾ ਟੀਚਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਊਠ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਖੁਦ ਮੁੱਲ ਵਸੂਲੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁੱਕ ਗਿਆ। ਗੰਗਾਰਾਮ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਸੰਗਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਕੇ ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਕੇ, ਕੀਰਤਨ ਕਥਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸੁਣਦਾ। ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਦਾ ਉਸਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਲਈ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ, ਬਣਾ ਲਿਆ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਵਾਲਾ ਭੇਸ

ਵਿਸਾਖੀ ’ਤੇ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਆਉਣ ’ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਘਾਟ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਦੀ ਕਮੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਗੰਗਾਰਾਮ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਜਰੇ ਦੇ ਮੁੱਲ ਕੋਸ਼ ’ਚੋਂ ਲੈ ਲਵੇ ਪਰ ਗੰਗਾਰਾਮ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਪਾਰੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ ਲੈ ਲਵੋ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾਰਾਮ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵਪਾਰੀ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕੱਚਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਕਦੇ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਵਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲੋਕ–ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁੱਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅਨਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੇਵਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਲਈ ਮੰਜੂਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ– ਪ੍ਰਭੂ ! ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।

The post ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਜਦੋਂ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਪਹੁੰਚੇ ਵਪਾਰੀ ਗੰਗਾ ਰਾਮ ਜੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਰਾਜਾ ਮੇਦਨੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ’ਤੇ ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਹਨ ਵਿਖੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਜਮਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ’ਤੇ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਭਾਈ ਰਾਮ ਕੁਇਰ (ਭਾਈ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਜੀ) ਤੋਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪਾਉਂਟਾ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਨੀਂਹ ਰਖਵਾਈ। ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਸਢੌਰਾ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਸਥਾਨ ’ਤੇ ਆ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਇਸੇ ਅਸਥਾਨ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ 42 ਕਵੀਆਂ ਨਾਲ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਸਜਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।

ਸੰਨ 1687 ਈ. ਵਿੱਚ ਭੰਗਾਣੀ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ। ਵੱਡੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ ਬਾਬਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਇਸੇ ਅਸਥਾਨ ’ਤੇ ਹੋਇਆ। ਕਲਗੀਧਰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ’ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਤਾਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਉਣੇ ਅਰੰਭੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਇਸ ਅਸਥਾਨ ’ਤੇ ਹੀ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਇਸ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਸ੍ਰੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ-ਸੰਭਾਲ ਭਾਈ ਬਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਈ ਬਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਔਲਾਦ ਪੀੜ੍ਹੀ-ਦਰ-ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਸ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।

ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ ਸਮੇਂ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਬਾਬੇ ਕੀ ਬੇਰ, ਸ੍ਰੀ ਤਰਨਤਾਰਨ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਨਨਕਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਆਦਿ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬਾਨ ਪੰਥਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੇਠ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੇ ਅਥਾਹ ਕੁਰਬਨੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸ੍ਰੀ ਪਾਉਂਟਾ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਮਹੰਤ ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਆਇਆ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸੇਵਾ-ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗਿਰਾਵਟ ਆ ਗਈ। ਤਰਨਾ ਦਲ ਹਰੀਆਂ ਵੇਲਾਂ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸੰਨ 1951 ਈ. ਸੰਨ 1953 ਈ. ਅਤੇ ਫਿਰ 10 ਮਾਰਚ ਸੰਨ 1964 ਈ. ਨੂੰ ਤਰਨਾ ਦਲ ਹਰੀਆਂ ਵੇਲਾਂ, ਬੁੱਢਾ ਦਲ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਚੇਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸ੍ਰੀ ਅਜੀਤਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਸ੍ਰੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਹੋਲਾ-ਮਹੱਲਾ ਮਨਾ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਪਾਉਂਟਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੁੱਜਣ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਏ। ਦਲ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਬਾਰੇ ਮਹੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਖ਼ਬਰਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਘਬਰਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ 100 ਬੰਦੇ ਰਲਾ ਲਏ।

ਮਹੰਤ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨਾਲ ਵੀ ਗੰਢ-ਤੁੱਪ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਗੁੰਡੇ ਵੀ ਇੱਕਠੇ ਕਰ ਕੇ ਬਾਬਾ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਾਬਾ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ ਜੇ ਇਹ ਗੁਰੂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਥੋਂ ਕੋਈ ਕੱਢ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮਹੰਤ ਬਾਬਾ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬਦਲਿਆ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਚਾਰ ਦਿਨ ਗੁਰੁਦਵਾਰੇ ਨਾ ਆਇਆ। ਮਹੰਤ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹਥੋ-ਪਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਗੁਰੁਦਵਾਰੇ ਵਿੱਚ 100 ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਆਰੰਭ ਕਰਵਾ ਦਿਤੀ। 22 ਪਾਠਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਪੈ ਚੁਕਾ ਸੀ 23ਵਾਂ ਪਾਠ ਆਰੰਭ ਸੀ। 22 ਮਈ 1964 ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਬਾਬਾ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਗੈਸਟ ਹਾਉਸ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾ ਕੇ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾ ਹੋਏ, ਇਸ ਲਈ ਖਿੜਕੀਆਂ-ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਲਈ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਪਾਈਪਾਂ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਭੰਨ ਕੇ ਬੂਟਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਵੜ ਆਏ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਿੰਘਾਂ ‘ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾ ਦਿਤੀਆਂ। ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਮਿਸਟਰ ਆਰ. ਕੇ. ਚੰਡੇਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਬੁਛਾੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪੁਲਿਸ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ 11 ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਮੌਕੇ ’ਤੇ ਹੀ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ। ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੋਲੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਸਰਦਾਰ ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਜੋ ਪਾਠ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਦੀ ਵੱਖੀ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਲਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਢੇਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਿਨ-ਦਿਹਾੜੇ ਸੇਵਾ ਲੰਗਰ ਪਕਾਉਂਦੇ , ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਨ੍ਹੇਵਾਹ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥ-ਪਥ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਅੰਦਰ ਵਿਛਾਈਆਂ ਚਾਦਰਾਂ, ਰੁਮਾਲੇ, ਦਰੀਆਂ ਸਭ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿਜ ਗਈਆਂ ਸਨ।ਦੋ ਗੱਡੀਆਂ ਮੰਗਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਤੇ ਦੂਜੀ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ, ਰੁਮਾਲੇ, ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰੀਆਂ। ਸੰਗਤਾ ਦੇ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਰੀਰ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ 24 ਮਈ ਨੂੰ ਜਮਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੁਲਿਸ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਸ਼ਤਰ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਇਕ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਦੀ ਬੀੜ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ। ਗੁਰੂਦਵਾਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਚੁਬਚਾ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਜਦ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਤਾਂ ਸੰਗਤਾ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਇੱਕਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ1 ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪਾਉਂਟਾ ਸਾਹਿਬ ਮਹੰਤਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਵਾਇਆ ਗਿਆ।

The post ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਭਰਿਆ ਇਤਿਹਾਸ : ਸਾਕਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸ੍ਰੀ ਪਾਉਂਟਾ ਸਾਹਿਬ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ? ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ ? ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ–ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸੇਵਕ ਤਾਂ ਅਡਿੱਗ ਸਨ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਗਏ।

ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲਈ ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ ਵਾਪਸ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਸਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਸਨ। ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਜ ਨੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਦੇ ਭੌਂਕਣ ‘ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਦੇ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਘਰ ਪਰਤ ਆਏ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਜ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ?

ਹੁਣ ਬਾਕੀ ਦੋ ਹੀ ਸੇਵਕ ਸਨ। ਭਾਈ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਅਤੇ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ, ਗੁਰੁ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਲੱਠ ਨਾਲ ਕੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਤਾਂ ਇੱਕ ਲੱਠ ਖਾਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਏ ਪਰ ਭਾਈ ਲਹਣਾ ਜੀ ਕੁੱਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੁਰੁਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਲਹਿਣੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਚਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ? ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਭਰਿਆ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਵਾਂ ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਣ ਲਈ ਇੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅਤਿਅੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।

The post ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੇ ਲਈ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ, ਬਣਾ ਲਿਆ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਵਾਲਾ ਭੇਸ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਬੇਬੇ ਨਾਨਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਨਕ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ- ਵੀਰੇ, ਤੁਸੀ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕਿੱਥੇ ਲੋਪ ਰਹੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਭੈਣ ਜੀ ਮੈਂ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੇ ਸਚਖੰਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੱਗੋਂ ਬੇਬੇ ਨਾਨਕੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ- ਉਹ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦਾ ਸੱਚ ਖੰਡ ਦੇਸ਼ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਸੱਚ ਖੰਡਿ ਵਸੈ ਨਿਰੰਕਾਰ ॥ ਕਰਿ ਕਰਿ ਵੈਖੈ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲ ॥

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੇ ਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਸੋ ਦਰ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਹਰਾਸਿ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੋ ਦਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹਕੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੇ ਦਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਢੰਗ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸੱਚ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਕਾਰ ਕੋਲ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਇਹ ਹੇਠਾਂ ਲਿਖਿਆ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ।

ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ੴ (ਇੱਕ ਓਅੰਕਾਰ) : ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਤਿਨਾਮੁ : ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸਥਾਈ ਅਸਤੀਤਵ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਟਲ ਹੈ।
ਕਰਤਾ : ਉਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਰਖੁ : ਉਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਸ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਨਿਰਭਉ : ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨਿਰਵੈਰੁ : ਉਸਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ : ਉਹ ਕਾਲ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਅਜੂਨੀ : ਉਹ ਯੋਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਨਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਸੈਭੰ : ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੈ।
ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ : ਅਜਿਹਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

The post ‘ਕਲਿ ਤਾਰਣ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਆਇਆ, ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸੱਚਖੰਡ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਸਿੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੁਗਲਾਂ ਦਰਮਿਆਨ 3 ਜੇਠ ਬਿਕ੍ਰਮੀ ਸੰਮਤ 1803/1 ਮਈ 1746 ਯੂਲੀਅਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਕਾਹਨੂੰਵਾਨ ਛੰਭ ’ਚ ਖੂਨੀ ਦੁਖਾਂਤ ਵਾਪਰਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਘੱਲੂਘਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ 1745 ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਜ਼ਕਰੀਆ ਖ਼ਾਨ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਖੋਪੜ ਲਾਹ ਕੇ ਅਸਹਿ ਕਸ਼ਟ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਗੁਰਸਿੱਖ ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ 22 ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਪਾਪੀ ਦਾ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।

ਜ਼ਕਰੀਆ ਖ਼ਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਹੀਆ ਖ਼ਾਨ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਗਵਰਨਰ ਬਣਿਆ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੂਰਨਿਆਂ ’ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸਿੰਘਾਂ ’ਤੇ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਯਹੀਆ ਖ਼ਾਨ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਸੀ ਲਖਪਤ ਰਾਏ। ਇਸ ਸੂਬੇਦਾਰ (ਦੀਵਾਨ) ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਭਰਾ ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਵੀ ਫ਼ੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਤਿਕੜੀ ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ’ਤੇ ਤੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਯਹੀਆ ਖਾਂ ਨੇ ਲੱਖਪਤ ਰਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਆਮ ਜਨਤਾ ’ਤੇ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਸਖ਼ਤੀ ਕਰਕੇ ਜਜ਼ੀਆ ਵਸੂਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਖਾਲਸਾ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। 1746 ਈ. (ਬਿਕ੍ਰਮੀ ਸੰਮਤ 1803) ਵਿਚ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਪਾਵਨ ਪੁਰਬ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ-ਸੰਗਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਏਮਨਾਬਾਦ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਰੋੜੀ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ। ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਏਡਾ ਵੱਡਾ ਇਕੱਠ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ‘ਉਹ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਛੱਡ ਜਾਣ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ’, ਪਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਦੂਰੋਂ-ਨੇੜਿਓਂ ਆਏ ਹਨ, ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਲੰਗਰ ਤੋਂ ਵੀ ਫ਼ਾਕੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਕੱਟ ਕੇ ਅਤੇ ਲੰਗਰ ਬਣਾ/ਛਕ ਕੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਕਿੱਥੇ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਮੌਕੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਇਹ ਲੜਾਈ ਲੜਨੀ ਪਈ। ਸਿੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਜਮ ਵਰਤਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਆਪਣੀ ਅੜੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਵਧਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਸਿਰੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਦੇਖ ਘੋੜ ਸਵਾਰ ਭਾਈ ਨਿਬਾਹੂ ਸਿੰਘ ਰੰਘਰੇਟਾ ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪੂਛ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਅੱਖ ਦੇ ਫੋਰ ’ਚ ਹਾਥੀ ਉਪਰ ਜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਨਾਲ ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਸਿਰ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮੁਗਲ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਭਾਜੜ ਮਚ ਗਈ ਤੇ ਫ਼ੌਜ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ। ਜਸਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਲਾਹੌਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਮਿੰਨਤਾਂ ਤਰਲੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੱਗੜੀ ਉਤਾਰ ਕੇ ਕਸਮ ਖਾਧੀ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਖੁਰਾ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਪੱਗ ਨਹੀ ਬੰਨ੍ਹਾਂਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੱਤਰੀ ਨਹੀਂ ਅਖਵਾਵਾਂਗਾ।

ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਯਹੀਆ ਖਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਹੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਜ਼ਾਲਮਾਨਾ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਆਰੰਭਤਾ ਉਸ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੀਵਾਨ ਕੌੜਾ ਮੱਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਪਤਵੰਤਿਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਬੇਗੁਨਾਹ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਨੂੰ ਵੀ ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਨਾ ਮੰਨਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਸੰਤ ਜਗਤ ਭਗਤ ਗੁਸਾਂਈ ਦੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਕਿ ਅੱਜ ਚੰਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਭਾਵ ਵਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਮੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸੋਮਵਾਰ ਹੈ ਜੋ ਹਿੰਦੂਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਹਾੜੇ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਿੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਹ-ਵਾਸਤਾ ਨਾ ਰੱਖੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ। ਉਸ ਨੇ ‘ਗੁੜ’ ਸ਼ਬਦ ’ਤੇ ਵੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਕੇ ‘ਗੁੜ’ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਰੋੜੀ’ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਕਿਉਂ ਜੋ ‘ਗੁੜ’ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆਂ ‘ਗੁਰੂ’ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਪੋਥੀ’ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀਆਂ ਪਾਵਨ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀੜਾਂ ਦੀ ਰੱਜ ਕੇ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ।

ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਇਸ ਦਰਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਜਦ ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਕੱਢ ਸਿੱਖ ਆਗੂਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜ ਕੇ ਗੁਰਦਾਸ ਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਕਾਹਨੂੰਵਾਨ ਛੰਭ ਜੋ ਮੁਕੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਸੜਕ ’ਤੇ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਫੌਜੀ ਛਾਉਣੀ ਤੋਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ 4 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ’ਤੇ ਸਥਿੱਤ ਹੈ, ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ੇ ਭੇਜੇ। ਸ. ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ ਵੀ ਇਸ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਜਰਨੈਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਭੰਗੂ ਰਚਿਤ ‘ਪੰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼’ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਛੰਭ ਵਿੱਚ ਕੋਈ 15000 ਸਿੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਕਈ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗਿਣਤੀ 25000 ਹਜ਼ਾਰ ਵੀ ਲਿਖੀ ਹੈ।

ਸੂਹ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਜ਼ਕਰੀਆ ਖਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਹੀਆ ਖਾਂ ਤੇ ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਗੋਲ਼ੇ ਬਾਰੂਦ ਨਾਲ ਲੈਸ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਣ ਪਹੁੰਚੇ। ਤੋਪਾਂ ਬੀੜ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲ਼ੇ ਸਿੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਬਰਸਾਏ ਗਏ। ਸਿੰਘ ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਉੱਠਾ ਕੇ ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਦੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦਾ ਰਾਸ਼ਨ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰ ਛੰਭ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਭੁੱਖਣ ਭਾਣੇ ਸਿੰਘ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਵਜ਼ੀਰ ਕੌੜਾ ਮੱਲ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਖੱਚਰਾਂ ’ਤੇ ਰਾਸ਼ਨ ਲੱਦ ਕੇ ਜੰਮੂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਭੇਜਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਧਰ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਚਰ ਰਾਹੀਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਰਾਸ਼ਨ ਇਸ ਰਸਤਿਓਂ ਲੰਘੇ ਤਾਂ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਕੌੜਾ ਮੱਲ ਦੀ ਇਸ ਹਮਦਰਦੀ ਕਰਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਕੌੜਾ ਮੱਲ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਮੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਾਫ਼ੀ ਲੰਮੀ (ਲਗਭਗ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ) ਚੱਲੀ। ਇੰਨੀ ਲੰਬੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲਣ ਕਰਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਕੌੜਾ ਮੱਲ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਸ਼ਨ ਪਾਣੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੋਲ਼ੀ ਸਿੱਕਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਖੁੰਡੇ ਹੋ ਗਏ।

ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਿੰਘਾਂ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਘਟੀਆ ਤੌਰ-ਤਰੀਕਿਆਂ ’ਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਦਰਬਾਰ ਜਾ ਕੇ ਕੀ ਮੂੰਹ ਵਿਖਾਏਗਾ ? ਉਸ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੁਹਾਰ, ਤਰਖਾਣ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਇਸ ਛੰਭਨੁਮਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਟਵਾ ਕੇ ਚੁਫੇਰਿਉਂ ਅੱਗ ਲਗਵਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰਿਉਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਇਕ ਜੇਠ-ਹਾੜ੍ਹ ਦੀ ਅੱਤ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਦੂਜਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੀਜਾ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ’ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੂਕਦਾ ਬਿਆਸ ਦਰਿਆ। ਸਿੱਖ ਜਰਨੈਲਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਦਾਨੇ-ਜੰਗ ’ਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਜੂਝ ਕੇ ਲੜਨ ਤੇ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਲਗਾਉਂਦਿਆਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਖਿਲਾਫ ਜੂਝ ਪਏ। ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਕਈ ਸਿੱਖ ਮੁਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੱਥੇ ਦੇ ਮੋਢੀ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੁਗਲ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਚੰਗੇ ਆਹੂ ਲਾਹੇ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੱਦੋ ਜਹਿਦ ਕਰਦਿਆਂ ਸਿੱਖ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਠਿੱਲ ਪਏ। ਕਈ ਰੁੜ੍ਹ ਗਏ, ਕਈ ਬਚ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਕਈ ਕੀਰਤਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਕਈ ਮੁਗਲਾਂ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ : ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਬੀਰਬਲ ਦਾ ਲੰਗਰ ‘ਚ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚਣਾ

ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 7000 ਹਜ਼ਾਰ (ਕਈ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਗਿਣਤੀ 11000 ਹਜ਼ਾਰ) ਦੇ ਕਰੀਬ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ 3000 ਹਜ਼ਾਰ (ਕਈਆਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਗਿਣਤੀ 2000 ਲਿਖੀ ਹੈ) ਦੇ ਕਰੀਬ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਲਾਹੌਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਨਾਖਾਸ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਹੀ ਜ਼ਾਲਮਾਨਾ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਮਸੀਤਾਂ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਧੋਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਮੰਦਭਾਗੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਨ 1762 ’ਚ ਪਿੰਡ ਕੁੱਪ-ਰੁਹੀੜੇ ਵਿਖੇ ਵੱਡਾ ਕਤਲੇਆਮ ਹੋਇਆ ਸੀ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ 30-35 ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਘੱਲੂਘਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਖਰਾਉਣ ਦੇ ਮੰਤਵ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਘਲੂਘਾਰਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਘੱਲੂਘਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ। ਲਖਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਾਰ ਮੁਕਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੇਖ਼ੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਝੂਠੀ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਲਗਭਗ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਸਿੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ 30 ਮਾਰਚ 1747 ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ਸਰਬੱਤ ਖ਼ਾਲਸਾ ਦਾ ਇਕੱਠ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ I ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਿਸਲਾਂ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਕਮਾਂਡ ‘ਜਥੇਦਾਰ ਸ. ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ’ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ। ਇਕੱਠ ਕਰਕੇ ਗੁਰਮਤਾ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਗਾਹ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ਰਾਮ ਰੌਣੀ ਕਿਲੇ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕੀਤੀ ।

The post ਛੋਟਾ ਘੱਲੂਘਾਰਾ ਦਿਵਸ : ਜਾਣੋ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਭਰਿਆ ਇਤਿਹਾਸ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪੰਜ ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਵਲੋਂ ਮੋਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਵਰਣ ਵਰਣ ਦੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਕੋਲੋਂ ਜਜੀਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰੂਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਉਗਾਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਸਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਦਿਓ।

ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਇਹ ਫਕੀਰਾਂ ਦਾ ਦਰ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੁਸੀ ਬਲਪੂਰਵਕ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਜੀਆ ਕਰ ਨੂੰ ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ। ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਣਾ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਣੇ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੁਣਕੇ ਬੀਰਬਲ ਦਾ ਮੱਥਾ ਠਨਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ ਕਿ ਚਲੋ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਕੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਕਿੱਥੋ ਲਿਆਉਣਗੇ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਟੁੱਕੜੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਲੰਗਰ ਕਰਨ ਪਹੁੰਚੀ। ਭੋਜਨ ਲਈ ਕਤਾਰਾਂ ਸਜ ਗਈਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲਿਆ ਉਹ ਆਪ ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਪਧਾਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੰਗਰ ਵੰਡਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਬਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ “ਅਜਿਹੀ ਬਰਕਤ” ਮਿਲੀ ਕਿ “ਭੋਜਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ” ਆਇਆ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਰੱਜ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਭੰਡਾਰ ਉਹੋ ਦਾ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਕੌਤੁਕ ਵੇਖਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਪਰ ਬੀਰਬਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬੌਖਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਜਬੂਰ ਵੱਸ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬੈਲੀ ਖੇਤਰ ਜਾਣਾ ਪਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

The post ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਬੀਰਬਲ ਦਾ ਲੰਗਰ ‘ਚ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਰਤਨ (ਭਾਂਡਾ) ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਭਾਈ ਕੱਟੂ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਹੀ ਲਿਆ ਕਿ ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ ? ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸ਼ਹਿਦ ਭੇਟ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਭਾਈ ਕੱਟੂ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਨੂੰ ਦਮੇ ਦਾ ਰੋਗ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਹਿਦ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਦਵਾਈ ਖਾ ਲਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।

ਪਰ ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਦੇ ਦੇਣਗੇ। ਭਾਈ ਕੱਟੂ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਉਸ ਸਿੱਖ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਦਲੀਲ਼ ਵੀ ਠੀਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਸ਼੍ਰੀਨਗਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤੋਹਫੇ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿੱਖ ਆਪਣਾ ਤੋਹਫੇ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਗਾ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਦ ਚਖਣ ਦੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਿੱਖ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕੀਤਾ ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰਤ ਜਾਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵੋਗੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਿੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਰਤ ਕੇ ਭਾਈ ਕੱਟੂ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲਗਾ। ਭਾਈ ਕੱਟੂ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਉਂਝ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਨ-ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਖੇਡ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਥਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਚਾਈ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੀ ਵਸਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹੀ ਭੇਂਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਸਿੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮੈ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ– ਗਰੀਬ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੋਲਕ ਹੈ।

The post ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ-ਸਿੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਰਚੀ ਖੇਡ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਕਿਸੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ” ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ “ਕਿੰਤੂ ਪ੍ਰੰਤੂ ਨਹੀਂ ਕਰਕੇ” ਉਸਦੀ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਅਕਤ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਖ–ਦੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਜਾਣ ਕੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ-ਗਮੀ ਤੋਂ ਨਿਆਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਚਲਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਨਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੱਮਝਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੂੱਜੇ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਹਉਮੈ ਨੂੰ ਤਿਆਗਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਕੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਾਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਿਨਾਂ ਭੇਦਭਾਵ ਵਲੋਂ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤੀਸਰੇ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਰਥਾਤ ਸੇਵਾ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕਿਸੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਕੇ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਹੀ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਮਨੋਰਥ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਅਕਤੀ–ਸਧਾਰਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਕਤਜਨਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਹੋ ਸਕੇ:
ਜੋ ਸੁਖੁ ਦੇਹਿ ਤ ਤੁਝਹਿ ਅਰਾਧੀ ਦੁਖਿ ਭੀ ਤੁਹੈ ਧਿਆਈ ॥
ਜੋ ਭੁਖ ਦੇਹਿ ਤ ਇਤ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੁਖੁ ਵਿਚਿ ਸੁਖ ਮਨਾਈ ॥
ਤਨੁ ਮਨੁ ਕਾਟਿ ਕਾਟਿ ਸਭੁ ਅਰਪੀ ਵਿਚਿ ਅਗਨੀ ਆਪੁ ਜਲਾਈ ॥
ਪਖਾ ਫੇਰੀ ਪਾਣੀ ਢੋਵਾ ਜੋ ਦੋਵਹਿ ਸੋ ਖਾਈ ॥
ਨਾਨਕੁ ਗਰੀਬੁ ਢਹਿ ਪਇਆ ਦੁਆਰੈ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਲੇਹੁ ਵਡਿਆਈ ॥

The post ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸੀਆਂ ‘ਸੱਚੇ ਸਿੱਖ’ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਲੋਟਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਉਹ ਲੋਟਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਦਬੂਦਾਰ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਚਿੱਕੜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇੱਕ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਪ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁੱਕ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਬਾ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਲੋਟਾ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸ਼੍ਰੀਚੰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਣ ਜਿਹਾ ਲੋਟਾ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੂਜਾ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਛੋਟੇ ਬੇਟੇ ਬਾਬਾ ਲੱਖਮੀ ਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਲੋਟਾ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਫਾਈ ਕਰਮਚਾਰੀ ਤੋਂ ਲੋਟਾ ਨਿਕਲਵਾ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਟੋਏ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਗਏ ਅਤੇ ਲੋਟਾ ਕੱਢ ਲਿਆਏ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੱਲ ਲੋਟੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੱਲ ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਪਾਲਣ ਦੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨਿਮਨ ਵਰਗ ਦੇ ਉੱਧਾਰ ਲਈ ਕਿਤੇ ਗੰਦੀ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਮਰਪਿਤ ਸਿੱਖ ਹੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਉਹ ਨਹੀਂ। ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦੀ ਸਮਰਪਿਤ ਭਾਵਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।

The post ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੁਰਬ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ : ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਲਈ ਰਹੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਮਰਿਪਤ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਮਾਂ ਬਣਨ ਦੇ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਜਾ ਫਤਿਹਚੰਦ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਘਾਟ ਉੱਤੇ ਪੰਡਤ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਰਸਯੋਗ ਪੀੜ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਿੱਦਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਦੱਸਣ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕੁੱਖ ਕਦੋਂ ਹਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਣੀ ਦਾ ਹੱਥ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਔਲਾਦ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਣੀ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ- ਹਾਂ ਇੱਕ ਉਪਾਅ ਹੈ ਜੇਕਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਲੈਣ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਾਲਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਣ ਪੁਰਖ ਹਨ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਲਕ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿੱਵਯ ਬਾਲਕ ਹੈ।

ਉਦੋਂ ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਨੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹਾਮੀ ਭਰੀ। ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਦਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਦੋਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ ਗੁੰਜੀ ਮਾਂ–ਮਾਂ ਭੁਖ ਲੱਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਹੋਏ ਗਲਵੱਕੜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਬੋਲੇ– ਮਾਂ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਅਤੇ ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਸਾਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਕੇ ਹਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਉੱਠੀ। ਉਸਦਾ ਰੋਮ–ਰੋਮ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਉਹ ਚਿਰ ਸਿੰਚਿਤ ਕਾਮਨਾ ਪਾ ਗਈ ਹੈ।

ਉਸਨੇ ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਨੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਝ ਹੋਸ਼ ਆਈ ਤਾਂ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਦਾ ਮਸਤਕ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਰਾਹੁਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਪਕਵਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਣੀ ਪਕਵਾਨ ਲੈਣ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਈ ਉਂਝ ਹੀ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਬਾਹਰ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਸੱਦ ਲਿਆ ਬੱਚੇ ਊਧਮ ਮਚਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਪਕਵਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਨੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ ! ਤੁਸੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਮੋਦ–ਪ੍ਰਮੋਦ ਕਰਦੇ ਗੰਗਾ ਕੰਡੇ ਦੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਉਧਰ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਗਏ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਬਾਲਕ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਹੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਸਤਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਘਰ ਪਰਤਦੇ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ– ਮਾਤਾ ਜੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਦੋਂ ਵਾਪਸ ਸੱਦ ਰਹੇ ਹਨ ? ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਪੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਸੇਵਕਾਂ ਸਹਿਤ ਪੰਜਾਬ ਪਰਤ ਆਉਣ। ਮਾਮਾ ਕ੍ਰਿਪਾਲਚੰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਾਚਾਰ ਫੈਲਦੇ ਹੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪੰਜਾਬ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਫਤਿਹਚੰਦ ਜੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਰੂਦਨ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। ਉਦੋਂ ਬਾਲਕ ਗੋਬਿੰਦ ਨਿੱਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕੇ ਮਾਤਾ (ਰਾਣੀ) ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਦੀ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਮਾਂ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਬੈਚੇਨ ਹੈ ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ, ਮਨ, ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਰਹਾਂਗਾ। ਮਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮਾਂ (ਰਾਣੀ) ਗਦ–ਗਦ ਹੋਕੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਬਾਲਕ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਹਾਂ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਤਸੱਲੀ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੁੱਖ ਦੇ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਪਰਤ ਗਏ।

The post ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਬਾਲ ਲੀਲਾ- ਰਾਣੀ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਦੀ ਚਿਰੋਕਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਜੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਪਰ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਸੰਗਤ ਦੀ ਸੁੱਧ–ਬੁੱਧ ਲੈਣ ਸਾਨੂੰ ਹੀ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬੈਲਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਵਸਤਾਂ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੂੰ ਚੱਲਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰਸਤੇ ਭਰ ਖੋਜ ਕਰਦੇ–ਕਰਦੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਕੋਹ ਦੂਰ ਲੱਭ ਹੀ ਲਿਆ।

ਸਾਰੇ ਯਾਤਰੀ ਆਰਾਮ ਕਰਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵਿਰ ਬਣਾ ਕੇ ਸੌਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੱਥੇਦਾਰ ਨਾਲ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੋਜਨ–ਪਾਣੀ ਇਤਆਦਿ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਪੱਖਾ ਆਦਿ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਬਜ਼ੁਰਗ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੁਰਨ ਕਰਕੇ ਪੀੜ ਦੇ ਕਸ਼ਟ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਠੀਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰਾਤ ਬਤੀਤ ਹੋ ਗਈ। ਅਮ੍ਰਿਤਬੇਲਾ ਵਿੱਚ ਸੰਗਤ ਸੁਚਤੇ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸ਼ੌਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਲੋਂ ਨਿਵ੍ਰਤ ਹੋਕੇ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਵੱਲ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਗਏ।

ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਪੁੱਜਣ ’ਤੇ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਆਖਰੀ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪੁੱਜਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਮਾਨ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਉਸੀ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਸੇਵਾਦਾਰ (ਗੁਰੂ) ਨੂੰ ਤੈਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਕੀਰਤਨ ਤਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੁਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਤਾ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਪਤਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਰਾਤ ਦੇ ਆਪ ਕਾਬੁਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਅਗਵਾਨੀ ਕਰਣ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਿੱਖ ਸਤਰਕ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਜਵਾਨ ਜੋੜੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲਿਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਭਰ ਪੱਖਾ ਇਤਆਦਿ ਕਰਕੇ ਸੰਗਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਠੀਕ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਹੀ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਰਤ ਆਏ ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ ਕੀ ਹਨ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਜੁੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੰਗਤ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਣ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੀ ਕਰਣ ਲਈ ਪੁੱਜਣਾ ਹੀ ਸੀ।

The post ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ- ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ : ਜਦੋਂ ਸੰਗਤ ਲਈ ਬਣ ਗਏ ਸੇਵਾਦਾਰ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਿਰੇਸ਼ ਰਾਮ ਰਾਏ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕ੍ਰਿਤਾਰਥ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਰੇਸ਼ (ਰਾਜਾ) ਬਹੁਤ ਭਲੇ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਸੁਝਾਵੋ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਮੀ ਹੈ ? ਜੇਕਰ ਅਰਦਾਸ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੀ ਹੋਵੋਗੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਥੱਲੇ ਲਿਖਿਆ ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਜਿਊਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਚਲਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:

ਜੋ ਨਰੁ ਦੁਖ ਮੈ ਦੁਖੁ ਨਹੀ ਮਾਨੈ ॥
ਸੁਖ ਸਨੇਹ ਅਰੁ ਭੈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਕੈ ਕੰਚਨ ਮਾਟੀ ਜਾਨੈ॥ਰਹਾਉ॥
ਨਹ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹ ਉਸਤਤਿ ਜਾਕੈ ਲੋਭੁ ਮੋਹੁ ਅਭਿਮਾਨਾ ॥ ਹਰਖ ਸੋਗ ਤੇ ਰਹੈ ਨਿਆਰਉ ਨਾਹਿ ਮਾਨ ਅਪਮਾਨਾ ॥
ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਸਗਲ ਤਿਆਗੈ ਜਗ ਤੇ ਰਹੇ ਨਿਰਾਸਾ ॥ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਜਿਹ ਪਰਸੈ ਨਾਹਨਿ ਤਿਹ ਘਟਿ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਵਾਸਾ ॥
ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਜਿਹ ਨਰ ਕਉ ਕੀਨੀ ਤਿਹ ਇਹ ਜੁਗਤਿ ਪਛਾਨੀ॥ ਨਾਨਕ ਲੀਨ ਭਇਓ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿਉ ਜਿਉ ਪਾਨੀ ਸੰਗਿ ਪਾਨੀ ॥

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਰੁਟੀਆਂ (ਗਲਤਿਆਂ) ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਕੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਜੀਵਨ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਹਰ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਦਪਸ਼ਚਾਤ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਮਿਲਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰੇਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਔਲਾਦ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।

The post ਜੋ ਨਰੁ ਦੁਖ ਮਹਿ ਦੁਖੁ ਨਹੀ ਮਾਨੈ॥ ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਚਾਰੀ ਇਹ ਬਾਣੀ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ ਆਪ ਜੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਿੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਤ ਭਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਨ ਵੀ ਸੁਣਿਆ। ਉੱਥੇ ਦੀਆਂ ਮਗਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਗੁਰੁਦੇਵ ਲਈ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਉਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰਣ ਦਾ ਗੁਰੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਅਨੁਰੋਧ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਅਵਾਦਿਤਾ, ਸਦਾਚਾਰਿਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਗੁਰੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਣ ਆਏ। ਪਰ ਜਾਂਦੇ ਸਮਾਂ ਗੁਰੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਇਹ ਪਿੰਡ ਉੱਜੜ ਜਾਵੇ।

ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵੱਸ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਿਆਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਵੱਸਦੇ ਰਹੋ ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਦਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੋਰ–ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀ ਸਰਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਪਿੰਡ ਉਜੜ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਭਾਈ ! ਜੇਕਰ ਉਸ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਜੜ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕੁਸੰਗਤ ਵਲੋਂ ਦੂੱਜੇ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਗੜਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਵਸੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਭਲਾ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਹੁਣ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਇਹ ਭਲੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਜੜਕੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਵਸਣਗੇ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਹੀ ਫੈਲਾਉਣਗੇ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਭਲਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।

The post ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ : ‘ਵੱਸਦੇ ਰਹੋ- ਉੱਜੜ ਜਾਓ’ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਮੈਂ ਜਪ, ਤਪ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਕਰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਸਮਾਧਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਫੁਲ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੋਜੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਬਾਣੀ ਗਾਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ:

ਕਾਹੇ ਰੇ, ਬਨ ਖੋਜਨ ਜਾਈ ॥
ਸਰਬ ਨਿਵਾਸੀ ਸਦਾ ਅਲੇਪਾ, ਤੋ ਹੀ ਸੰਗਿ ਸਮਾਈ ॥ਰਹਾਉ॥ ॥1॥
ਪੁਹਪ ਮਧਿ ਜਿਉ ਬਾਸੁ ਬਸਤੁ ਹੈ, ਮੁਕਰ ਮਹਿ ਜੈਸੇ ਛਾਈ ॥
ਤੈਸੇ ਹੀ ਹਰਿ ਬਸੇ ਨਿਰੰਤਰਿ, ਘਟ ਹੀ ਖੋਜਹੁ ਭਾਈ ॥
ਬਾਹਰਿ ਭੀਤਰੀ ਏਕੋ ਜਾਨਹੁ, ਇਹੁ ਗੁਰੁ ਗਿਆਨੁ ਬਤਾਈ ॥
ਜਨ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਆਪਾ ਚੀਨੈ, ਮਿਟੈ ਨ ਭ੍ਰਮ ਕੀ ਕਾਈ ॥2॥
ਭਾਵ ਵਣਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡਣ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਦਾ ਨਾਮ ਜਪੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਸਹਿਜ ਅਤੇ ਸਰਲ ਤਰੀਕੇ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

The post ਕਾਹੇ ਰੇ, ਬਨ ਖੋਜਨ ਜਾਈ।। ਨੌਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਪਰ ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿਕਿਸ਼ਨ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਆਤਮਬਲ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿਕਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਲੋਂ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਂਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਨ ਕਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਅਧੀਨ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਲੀਲਾ ਰੋਗੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਛਾਵਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਬਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ? ਤੁਸੀ ਅਚਾਨਕ ਚੇਚਕ ਰੋਗ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਦਾਣੇ ਦਿਖਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੁਖਾਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬੀਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉਤੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਸੰਕ੍ਰਾਮਕ ਰੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਗਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਪਰ ਰੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਿਆ। ਤੁਸੀ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਬੇਸੁੱਧ ਪਏ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੇਤਨ ਦਸ਼ਾ ਹੋਈ ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਜਾਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸੀ ਇਹ ਨਸ਼ਵਰ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ”ਗੁਰੂ ਜੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਇਸ ਸਵਾਲ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਰਿਸ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਸਮੱਗਰੀ ਮੰਗਵਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਲ ਵਿੱਚ ਸਜਾ ਕੇ ਸੇਵਕ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ।

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਥਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜ ਵਾਰ ਘੁਮਾਇਆ ਮੰਨੋ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਰਤੀ ਉਤਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਬਾਬਾ ਬਸੇ ਗਰਾਮ ਬਕਾਲੇ” ਯਾਨਿ ਬਾਬਾ ਬਕਾਲੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੰਕੇਤਕ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਕੇ ਤੁਸੀ ਜੋਤੀ-ਜੋਤ ਸਮਾ ਗਏ। ਇਹ ਸਮਾਚਾਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਿੱਲੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪਾਰਥਿਵ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਖੀਰ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸਮਾਚਾਰ ਜਦੋਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਔਰੰਗਜੇਬ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪਾਰਥਿਵ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਣ ਲਗਾ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਚਕਰਾਉਣ ਲਗਾ” ਪਰ ਉਹ “ਬਲਪੂਰਵਕ ਅਰਥੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਗਿਆ”, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਚਾਦਰ ਉਠਾ ਕੇ ਗੁਰੂਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁਖਮੰਡਲ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਝਪਟਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਿਕਰਾਲ ਰੂਪ ਧਰ ਕੇ ਭੈਭੀਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਮਰਾਟ ਉਸੀ ਪਲ ਚੀਖਦਾ ਹੋਇਆ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਜਮੁਨਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿਤਾ ਸਜਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿਦਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਹਾਡੇ ਨਸ਼ਵਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੰਤਿਏਸ਼ਟਿ ਕਰਿਆ ਸੰਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਤੁਸੀ ਬਾਲ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਸਮਾ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦਾ ਨਾਮ ਬਾਲਾ ਜੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਨਿਧਨ ਦੇ ਸਮੇਂ 7 ਸਾਲ 8 ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤਿਆਗਣ ਦੀ ਤਾਰੀਖ 16 ਅਪ੍ਰੈਲ ਸੰਨ 1664 ਤਦਾਨੁਸਾਰ ਵੈਸਾਖ ਸੰਵਤ 1721 ਸੀ।

The post ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਿਆਈਐ, ਜਿਸ ਡਿਠੈ ਸਭਿ ਦੁਖ ਜਾਇ ॥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨੀਂ ਫਲੋਰ ਤਹਿਸੀਲ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕਿਸ਼ਨ ਚੰਦ ਜੀ ਗੁਰੂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚੱਕ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਆਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੀ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ। ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਮਧੁਰ ਭਾਸ਼ੀ, ਨਿਮਰਤਾਵਾਦੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ ਇਸ ਲਈ ਕਿਸ਼ਨਚੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਜਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੁਤਰੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਪਰ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਇਆ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਰਜਨ ਦਵੇ ਜੀ 17 ਸਾਲ ਦੇ ਹੁਸ਼ਟ–ਪੁਸ਼ਟ ਜਵਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਭਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਬਣਦੀ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਰਾਤ ਲੈ ਕੇ ਫਲੋਰ ਤਹਿਸੀਲ ਦੇ ਮਾਓ ਨਾਮਕ ਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪੁੱਜੇ। ਉੱਥੇ ਬਾਰਾਤ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਰ ਮਕਾਮੀ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਫੇਰੇ ਪਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਮਰਿਆਦਾ ਉੱਤੇ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਟਾਕਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਖੀਰ ਜਾਓਗੇ ਕਿੱਥੇ ? ਵਿਆਹ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਪੈ ਹੀ ਗਈ ਨਾ !

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਤਜਰਬਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਕੇ ਪਾਂਧਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨੇਤਰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਥੱਲੇ ਲਿਖੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ ਕਰਣ ਲੱਗੇ–

ਪਉੜੀ ॥
ਕੀਤਾ ਲੋੜੀਐ ਕੰਮੁ ਸੁ ਹਰਿ ਪਹਿ ਆਖੀਐ ॥ ਕਾਰਜੁ ਦੇਇ ਸਵਾਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸਚੁ ਸਾਖੀਐ ॥
ਸੰਤਾ ਸੰਗਿ ਨਿਧਾਨੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਚਾਖੀਐ ॥ ਭੈ ਭੰਜਨ ਮਿਹਰਵਾਨ ਦਾਸ ਕੀ ਰਾਖੀਐ ॥
ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ਅਲਖੁ ਪ੍ਰਭੁ ਲਾਖੀਐ ॥੨੦॥ ਅੰਗ 91

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਸਮਾਦ ਬੋਧਕ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਕੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਹੈਰਾਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਉਦੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹੀ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਰ–ਵਧੂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਖਲਬਲੀ ਮੱਚ ਗਈ। ਕੁੜਮ ਇਤਆਦਿ ਲੋਕ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਵਗਿਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਨਵਾਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ, ਅਸੀ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ ਫਿਰ ਵਰ–ਵਧੂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਰਵ ਗੁਰੂਜਨਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ (ਪੋਥੀ ਸਾਹਿਬ) ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਆਪ ਗੁਰੂ ਮਰਿਆਦਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਵ੍ਰਤੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਣ ਲੱਗੇ:

ਹਰਿ ਪਹਿਲੜੀ ਲਾਵ ਪਰਵਿਰਤੀ ਕਰਮ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥ ਬਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੇਦੁ ਧਰਮੁ ਦ੍ਰਿੜਹੁ ਪਾਪ ਤਜਾਇਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥
ਧਰਮੁ ਦ੍ਰਿੜਹੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹੁ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਆਰਾਧਹੁ ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਪਾਪ ਗਵਾਇਆ ॥
ਸਹਜ ਅਨੰਦੁ ਹੋਆ ਵਡਭਾਗੀ ਮਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੀਠਾ ਲਾਇਆ ॥ ਜਨੁ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਲਾਵ ਪਹਿਲੀ ਆਰੰਭੁ ਕਾਜੁ ਰਚਾਇਆ॥੧॥

ਤਦਪਸ਼ਚਾਤ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਇਹੀ ਰਚਨਾ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਕੇ ਗਾਇਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵਰ–ਵਧੁ ਪੁਸਤਕ (ਪੋਥੀ) ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰੋ। ਪਹਿਲੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਲਾਂਵ ਨੂੰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਵ੍ਰਤੀ ਰਸਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਵ੍ਰਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰਵਾਈ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੁਣ ਇਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਗਾਇਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵਰ–ਵਧੂ ਪੁਸਤਕ (ਪੋਥੀ) ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਫੇਰੇ ਲਵੋ:

ਹਰਿ ਦੂਜੜੀ ਲਾਵ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਮਿਲਾਇਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥
ਨਿਰਭਉ ਭੈ ਮਨੁ ਹੋਇ ਹਉਮੈ ਮੈਲੁ ਗਵਾਇਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥
ਨਿਰਮਲੁ ਭਉ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇਆ ਹਰਿ ਵੇਖੈ ਰਾਮੁ ਹਦੂਰੇ ॥
ਹਰਿ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਸਾਰਿਆ ਸੁਆਮੀ ਸਰਬ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰੇ ॥
ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੋ ਮਿਲਿ ਹਰਿ ਜਨ ਮੰਗਲ ਗਾਏ ॥
ਜਨ ਨਾਨਕ ਦੂਜੀ ਲਾਵ ਚਲਾਈ ਅਨਹਦ ਸਬਦ ਵਜਾਏ ॥੨॥ ਅੰਗ 773

ਤੀਜੀ ਲਾਵਾਂ ਜਾਂ ਫੇਰਾ:
ਹਰਿ ਤੀਜੜੀ ਲਾਵ ਮਨਿ ਚਾਉ ਭਇਆ ਬੈਰਾਗੀਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥
ਸੰਤ ਜਨਾ ਹਰਿ ਮੇਲੁ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਵਡਭਾਗੀਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥
ਨਿਰਮਲੁ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇਆ ਮੁਖਿ ਬੋਲੀ ਹਰਿ ਬਾਣੀ ॥
ਸੰਤ ਜਨਾ ਵਡਭਾਗੀ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਕਥੀਐ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥
ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਧੁਨਿ ਉਪਜੀ ਹਰਿ ਜਪੀਐ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਜੀਉ ॥
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੇ ਤੀਜੀ ਲਾਵੈ ਹਰਿ ਉਪਜੈ ਮਨਿ ਬੈਰਾਗੁ ਜੀਉ ॥੩॥

ਚੌਥੀ ਲਾਵਾਂ ਜਾਂ ਫੇਰਾ:
ਹਰਿ ਚਉਥੜੀ ਲਾਵ ਮਨਿ ਸਹਜੁ ਭਇਆ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿਆ ਸੁਭਾਇ ਹਰਿ ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੀਠਾ ਲਾਇਆ ਬਲਿ ਰਾਮ ਜੀਉ ॥
ਹਰਿ ਮੀਠਾ ਲਾਇਆ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਭਾਇਆ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥
ਮਨ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਸੁਆਮੀ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ ॥
ਹਰਿ ਪ੍ਰਭਿ ਠਾਕੁਰਿ ਕਾਜੁ ਰਚਾਇਆ ਧਨ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮਿ ਵਿਗਾਸੀ ॥
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੇ ਚਉਥੀ ਲਾਵੈ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਪ੍ਰਭੁ ਅਵਿਨਾਸੀ ॥੪॥੨॥

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਚਾਰਾ ਲਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਾਰ ਵਾਰ ਵਰ–ਵਧੁ ਨੇ ਪੁਸਤਕ (ਪੋਥੀ) ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਜੋੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੰਪੂਰਣ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਦੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਵਧਾਈਆਂ ਮਿਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਪਰ ਪਾਂਧਾ ਆਪਣਾ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਲੈ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਬੈਠੇ ਉਸ ਘੜੀ ਨੂੰ ਕੋਹ ਰਹੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਉੱਤੇ ਵਿਅੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਕਿ ਸਿੱਖ ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ ਗਈ ਨਵੀਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੰਪੰਨ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹੇ ਜੋੜੇ ‘ਚ ਗੁਰੂ ਮਰਿਆਦਾ ਦ੍ਰਿੜ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਲੋਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।

The post ਚੌਥੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਕੀਤੀ ਚਾਰ ਲਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਵੇਰੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਮੀਆਂ ਮਿਲੇ ਸਨ ਇਸਲਈ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸੁਹਾਗਨ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਿੱਸਾ ਜਦੋਂ ਗੁਰੁ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਪਾਖੰਡ ਹੈ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਮੀਆਂ ਕੋਈ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਜੋਤ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਸਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਝੂਠੀ ਹੈ।

ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ ਕੁੱਝ ਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਬਲਪੂਰਵਕ ਉਸ ਕੋਠੜੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਹ ਸੁਹਾਗਨ ਨੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਮੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਹੋਣ ਦੀ ਅਫਵਾਹ ਫੈਲਿਆ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਾ ਖੁੱਲਣ ਉੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਸੁਹਾਗਨ ਨੂੰ ਰੰਗੇ ਹੱਥੀਂ ਵਿਆਭਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਗੁਰੁਦੇਵ ਨੇ ਵਿੱਚ ਬਚਾਅ ਕਰਕੇ ਪਾਖੰਡੀ ਫ਼ਕੀਰ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕੁਟਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹ ਸੁਹਾਗਨ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸ਼ਾਹ ਸੁਹਾਗਨ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਚੌਪਟ ਹੋ ਗਿਆ।

The post ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਹ ਸੁਹਾਗਣ ਦਾ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੁਸਾਫਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਤੁਸੀ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਬਾਲਿਅਕਾਲ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਆਪ ਜੀ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਛਲ–ਬੇਈਮਾਨੀ ਦਾ ਖੇਡ ਨਾ ਖੇਡਦੇ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਹੀ ਖੇਡਣ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ 15 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਚੰਦ ਮਰਵਾਹਾ ਦੀ ਸੂਪੁਤਰੀ ਕੁਮਾਰੀ ਖੇਮਵਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰੇਲੂ ਨਾਮ ਖੀਵੀ ਜੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਸੰਨ 1519 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਹਣਾ ਜੀ ਦੀ ਉਮਰ ਕੇਵਲ 15 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਵਲੋਂ ਮੱਤੇ ਦੀ ਸਰਾਏ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਪਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। 20 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਹੁਰੇ–ਘਰ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਪਣੀ ਬੁਆ ਜੀ ਦੇ ਨਗਰ ਖਡੂਰ ਆ ਬਸੇ। ਇਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਪੇਸ਼ਾ ਅਪਨਾਇਆ ਜੋ ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਫਲਣ–ਫੂਲਣ ਲਗਿਆ। ਹੁਣ ਘਰ ਦਾ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਕਾਰਜਭਾਰ ਲਹਣਾ ਜੀ ਦੇ ਮੋਢੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ। ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਦਾਤੂ ਜੀ ਤੇ ਦਾਸੂ ਜੀ ਤੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰੀਆਂ ਅਮਰੋ ਜੀ ਤੇ ਅਨੋਖੀ ਜੀ ਹੋਏ ਸਨ।

ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਨੇ 1539 ਈਸਵੀ ਨੂੰ ਜੰਮੂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਵਿਖੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਈ ਭਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਗੋਂ ਲੈਣ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਭਟਕਣ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਐਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪਈ ਕਿ ਦੇਵੀ ਪੂਜਾ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਗੁਰਬਾਣੀ ਕੀਰਤਨ ਤੇ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੇਵਾ ਲਈ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ-ਭਗਤੀ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਹੁਕਮ ਪਾਲਣ ਦੀ ਤਤਪਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਹੀ ਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰਗੱਦੀ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਰੱਖਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬਾਣੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੀ, ਤੁਸੀ ਤਾਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਖੀਰ ਸਮਾਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਰਗੱਦੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਕੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਮਾਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੱਦੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਾਣਕੇ ਪੰਜ ਪੈਸੇ, ਇੱਕ ਨਾਰੀਅਲ ਟਿੱਕਾ ਚੰਦਨ ਗੁਰੂ ਮਰਿਆਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਪਦ ਉੱਤੇ ਸੋਭਨੀਕ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀ ਸੰਵਤ 1609 ਵਿਕਰਮੀ (ਸੰਨ 1552) ਨੂੰ ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਸਮਾ ਗਏ।

The post ਜੋਤੀ-ਜੋਤ ਦਿਵਸ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ : ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਕੋਟਿਨ-ਕੋਟਿ ਪ੍ਰਣਾਮ! appeared first on Daily Post Punjabi.

ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸਭ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵਿਕਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸੱਭਿਅਤਾ ਫੂਲੇ–ਫਲੇਗੀ ਕਿਵੇਂ? ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲੱਬ ਹੈ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸੱਮਝਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਵੇ। ਬਸ ਅਸੀ ਉਹੀ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ–ਸਾਧਾਰਣ ਨੂੰ ਸਹਿਜ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਠ ਯੋਗ ਤਾਂ ਸਿਖਲਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਨ ਵਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਭਟਕਰਣ ਮਿਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਆਤਮਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਆਤਮਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਜੁਗਤੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਜੁਗਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸਾਡੇ ਚੇਲੇ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਇਸਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਠ ਯੋਗ ਕਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਭਗਤੀ ਮਾਰਗ ਜਿੱਥੇ ਸਹਿਜ ਹੈ ਉੱਥੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਹਨ। ਤੁਸੀ ਲੋਕ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੜੀ ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ ਤਪ ਵਲੋਂ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਂਦੇ। ਇਹ ਸਧਾਰਣ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਅੰਤਰਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ (ਸਵੱਛਤਾ) ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬੰਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਰਹਿਣਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁਬਦੀ। ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਸਿੱਖ ਗ੍ਰਹਸਥ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।

The post ਮਾਇਆ ‘ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹੀਏ ਉਪਰਾਮ? ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਵਾਬ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਮਸੰਦ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੌਰੇ ਉੱਤੇ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਗੁਹਾਰ ਲਗਾਈ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਤ: ਤੁਸੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਮੁਤਾਬਕ ਯੋਗਦਾਨ ਗੁਰੂਘਰ ਦੇ ਨਵਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਇੱਹ ਗਰਾਮ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਘਰ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਤਾ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗੁਰੂ ਘਰ ਲਈ ਲਈ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਅੰਸ਼ ਭੇਂਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਆਂ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਸੰਦ ਗੁਹਾਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹਾਜਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ ਮਾਤਾ ਜੀ! ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜਣਾ ਹੋ ਤਾਂ ਭੇਜ ਦਿਓ। ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਝਾੜੂ ਲਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਇੱਕਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕੂੜਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਮਸੰਦ ਸਿੱਖ ਨੇ ਸਹਜਭਾਵ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਝੋਲੀ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਕੂੜਾ ਹੀ ਮਸੰਦ ਜੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮਸੰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰਵਕ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਭੇਂਟ ਮੰਨ ਕੇ ਇੱਕ ਪੋਟਲੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਹੰਝੂ ਛਲਕ ਪਏ, ਪਰ ਮਸੰਦ ਜੀ ਤਾਂ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਸੰਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਵਆਂ ਦੀ ਭੇਟਾ ਲੈ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਭੇਟਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੱਦਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਸੰਦ ਜੀ ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਭੇਂਟ ਜਮਾਂ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰਹਿ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਮਸੰਦ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ਵੇਖੋ, ਕੋਈ ਭੇਟ ਰਹਿ ਤਾਂ ਨਹੀ ਗਈ। ਮਸੰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ! ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਉਹ ਪੋਟਲੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੱਦ ਮਸੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਸਮਾਂ ਕੂੜਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੂੜਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛਾਂਟਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਕੁੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੇਰੀ ਦੀ ਗੁਠਲੀ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭੇਂਟ ਜਾਣਕੇ ਦਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਇੱਕ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪਾਕੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਗਈ। ਧੰਨ ਹਨ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟਾ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

The post ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭੇਜੀ ਅਨੋਖੀ ਭੇਟਾ, ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਲਾਈ ਸਿਰ-ਮੱਥੇ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਮ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਚੋਟ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਦਾਤੂ ਜੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਏ। ਸਾਰੀ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਲੇਕਿਨ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਕੁੱਝ ਨਾ ਕਹੇ। ਸਭ ਦੇ ਸਭ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਸੀ ਰਾਤ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਚੁੱਪ ਚਪੀਤੇ ਕਿਸੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਖਬਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਚੱਲ ਦਿੱਤੇ। ਚਲਦੇ–ਚਲਦੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਬਾਸਰਕੇ ਪਿੰਡ ਪਹੁਂਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਂਕਲ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਦਰਵਾਜਾ ਖੋਲੇਗਾ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ। ਇਧਰ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਿਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਿਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ।

ਤੱਦ ਇੱਕ ਘੋੜੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਉਸਦੇ ਖਹਿੜੇ (ਪਿੱਛੇ) ਚੱਲ ਪਏ। ਘੋੜੀ ਚਲਦੇ–ਚਲਦੇ ਬਾਸਰਕੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਸੀ ਕੋਠੇ ’ਤੇ ਆਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਆ ਗੁਰੂ ਦਾ ਫਰਮਾਨ ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਦਰਵਾਜਾ ਖੋਲੇਗਾ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਤੱਦ ਬਾਬਾ ਬੁਢਾ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਉਪਾਅ ਕੱਢਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਕੋਠੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲੋਂ ਸੱਨ (ਫੋੜੱ ਜਾਂ ਤੋੜ ਕੇ) ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੰਗਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਬਾਬਾ ਬੁਢਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਸੱਨ ਵਲੋਂ ਲੰਘੇਗਾ ਉਸਦੀ “ਚੁਰਾਸੀ” (84 ਲੱਖ ਜੂਨੀ) ਕੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।

The post ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਰ ਲਿਆ ਬੰਦ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਨੇ ਇੰਝ ਲਾਈ ਜੁਗਤ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਸੰਗਤ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੇੜਲਿਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਤੰਦੁਰੁਸਤ ਹੋ, ਫਿਰ ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਜ਼ਦੀਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਸੇ ਸਾਰੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਦਿੳ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤਰਾਧਕਾਰੀ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਣੀ ਹੈ। ਤਾਂਜੋ ਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਗਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸੰਗਤ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹਰਿਜਸ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਨ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਅਖੀਰ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਪੋਤ੍ਰੇ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਥਾਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁੱਝ ਸਾਮਗਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ। ਬਾਬਾ ਬੁੱਢਾ ਜੀ ਦੇ ਸਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰੀ ਭਾਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀਵਤ ਕੇਸਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਗਾਣ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੀ “ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਥਾ” ਸੰਪੰਨ ਹੋਈ, “ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ” ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤ੍ਰੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਨੂੰ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਜੋਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤਦਪਸ਼ਚਾਤ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਮੰਨ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਏਕਾਂਤਵਾਸ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ 19 ਮਾਰਚ 1644 ਈਸਵੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।

The post ਗੁਰਗੱਦੀ ਦਿਵਸ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ : ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਪੋਤਰੇ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰਿਆਈ ਸੌਂਪਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ‘ਤੇ ਅਹਿਲਕਾਰ ਮਲਿਕ ਭਾਹੋ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਕਾਮੀ ਪੀਰ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਲੋਂ ਮੰਨਤ ਮਨਵਾਈ ਜਾਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਸੀਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਜਾਲਿਮ ਖਾਨ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪੀਰ, ਫ਼ਕੀਰ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆਏ ਜਾਣ। ਹੁਕਮ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਪਾਲਣਾ ਹੋਈ। ਨਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੀਰ, ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਵੀ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਏ ਗਏ।

ਸਾਰੇ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ਾਲਿਮ ਖਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਖੁਦਾ ਕੋਲੋਂ ਦੁਆ ਮੰਗੋ। ਜੇਕਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਖੰਡੀ ਹੋ। ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਜੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ–ਜ਼ਬਰ ਦੀ ਦੁਆ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ–ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸੈਨਾਪਤੀ ਜ਼ਾਲਿਮ ਖਾਨ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਦਲੀਲ਼ ਸੰਗਤ ਗੱਲ ਉਚਿਤ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

The post ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਹਾਕਿਮ ਜਾਲਿਮ ਖਾਨ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ- ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ‘ਚ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਸਲ ਪੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਬਟਵਾਰੇ ਦਾ ਅਨਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਣ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਰਾਏ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਕਾਲੇ ਦੁਲਟ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਅਨਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਪਰ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਨਿਮਨ ਵਰਗ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਅਤੇ ਮੰਗਤੇ ਆਦਿ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ–ਘਰ ਵਲੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਵੀ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਆਰਥਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।

ਇਸ ’ਤੇ ਭਾਈ ਕਾਲੇ ਦੁਲਟ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗੁਹਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਵੰਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਸਾਰਾ ਹੀ ਅਨਾਜ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਪਰਤ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਪਰਤਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਗੁਰੁ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਭਾਈ ਕਾਲੇ ਦੁਲਟ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਜ਼ੂਰ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਅਨਾਜ ਢੁਲਾਈ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਲੰਗਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਉੱਥੇ ਵੰਡਣ ਨਾਲੋਂ ਢੁਲਾਈ, ਪਿਸਾਈ ਅਤੇ ਪਕਾਉਣ ਦੇ ਕਸ਼ਟ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਸੋ ਮੈਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਭਾਈ ਦੁਲਟ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਜਵਾਬ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।

The post ਜਦੋਂ ਲੰਗਰ ਲਈ ਅਨਾਜ ਲੈਣ ਗਏ ਭਾਈ ਦੁਲਟ ਜੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਜੀ ਕੋਲ ਪਰਤੇ ਖਾਲੀ ਹੱਥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਪੈਸਾ ਤਾਂ ਪਹਲੇ ਜੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮਾ ਦਰ–ਦਰ ਭਟਕਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗ ਕੇ ਢਿੱਡ ਭਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਪਸ਼ਚਾਤਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕਸ਼ਟ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਗਏ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਪੁਰਖ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਸਬੱਬ ਨਾਲ ਕਾਬੁਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮਾ ਕੋੜ੍ਹੀ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਕਸ਼ਟ ਵੇਖਕੇ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਬੈਲਗੱਡੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਕੇ ਸ੍ਰੀ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਲੈ ਆਏ। ਪ੍ਰੇਮਾ ਕੋੜ੍ਹੀ ਗੁਰੂ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਦਰਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਦੇ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਮਾਂ ਬਤੀਤ ਹੋਣ ਲਗਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਪੀੜਾ ਵਲੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਣ ਲਗਾ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਓ ਉਸ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਬਾਉਲੀ ਦੇ ਪਵਿਤਰ ਪਾਣੀ ਵਲੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਕੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਓ। ਬਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ ਕੁਝ ਸੇਵਕ ਤੁਰੰਤ ਗਏ ਅਤੇ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਬਾਉਲੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲੁਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਅਕਸਮਾਤ ਉਹ ਨਿਰੋਗੀ ਹੋਕੇ ਵਾਪਸ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਪ੍ਰੇਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਜਵਾਨ ਤਾਂ ਮੁਰਾਰੀ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਲਹਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਬਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੈ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਿੱਖ ਜੋ ਇਸ ਮੁਰਾਰੀ ਜਿਵੇਂ ਦੂਲਹੇ ਨੂੰ ਕੰਨਿਆ ਵਧੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਗੁਰੂਸਿੱਖ ਭਾਈ ਸ਼ੀਹਾਂ ਜੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਕੰਨਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਧਰ ਵਧੂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਗੁਰੂਦਰਬਾਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਾਲ ਗਿਲੇ–ਸ਼ਿਕਵੇ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁਤਰੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗਤਾ ਪ੍ਰੇਮਾ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਧੂ ਮੱਥੋ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਾਇਆ–ਕਲਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਤਾ ਇੱਕ ਤੰਦੁਰੁਸਤ ਜਵਾਨ ਦੁਲਹਾ ਸੀ ਤੇ ਕੰਨਿਆ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਝੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰਮਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਮੰਜੀ (ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ) ਦੇਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੱਦੀ (ਪੈਤ੍ਰਕ) ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

The post ਧੰਨ-ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ : ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾਲ ਭਰੇ ਭਾਈ ਪ੍ਰੇਮਾ ’ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਹਰ ਦਾ ਹੱਥ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਲੱਖਮੀ ਦਾਸ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ‘‘ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੱਕਾ ਹੀ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਹੈ।’’ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਦੱਸੋਂ ਇਸ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।

ਜਦੋਂ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ‘‘ਗੁਰੂ ਜੀ! ਤੁਹਾਡੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਮੁੱਠੀ ਕਿਸੇ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ “ਰਿੱਧੀ–ਸਿੱਧੀ”, “ਬਰਹਮਗਿਆਨ”, “ਭਗਤੀ–ਸ਼ਕਤੀ” ਅਤੇ “ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਅਭੇਦਤਾ” (ਮੁਕਤੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।’’ ਇਸ ਜਵਾਬ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ‘‘ਗੱਲ ਤਾਂ ਰਹੱਸ ਜਾਨਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਰ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋਵੇਗਾ ਉਸੇਦੇ ਹੱਥ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਰਹੇਗੀ।’’

The post ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਦੀ ਬੰਦ ਮੁੱਠੀ ‘ਚ ਕੀ ਹੈ? ਜਾਣੋ ਭਾਈ ਲਹਿਣਾ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਕੀ ਜਵਾਬ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਫਿਰ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਜ਼ਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਈ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਵਿਖਾਈ ਪੈਂਦੇ ਰਹੇ ਉੱਥੇ ਤੱਕ ਪੈਦਲ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਲਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਕੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮੁਰੀਦਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਗੈਰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਝੁਕੇ? ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰਹੱਸ ਦੱਸੋ ? ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਖੁਦਾ ਪ੍ਰਸਤ ਸ਼ਰਹ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪੀਰ ਹਨ ? ਇਸ ਉੱਤੇ ਪੀਰ ਆਰਫਦੀਨ ਜੀ ਬੋਲੇ ਕਿ ਉਹ ਸਵੈਭਾਵਕ ਅਦਬ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਉਹੀ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਦੇ–ਕਦੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੰਤਰਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਬਾਲਕ ਨੂਰਾਨੀ–ਜਾਮਾ ਪਾਏ ਹੋਏ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਰੂਹਾਨੀ ਨੂਰ ਹੀ ਨੂਰ ਫੈਲਦਾ ਚਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਜਲਾਲ ਸਹਿਨ ਨਹੀ ਹੋ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਦੇਖ ਕੇ ਇਮਾਨ ਲਿਆਇਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਕੁਫ–ਜੁਲਮ ਮਿਟਾਵੇਗਾ ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀ ਸਭ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਦਬ ਵਿੱਚ ਆਓ।

The post ਜਦੋਂ ਬਾਲਕ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਏ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੀਰ ਆਰਫਦੀਨ ਜੀ ਨੇ ਝੁਕਾਇਆ ਸੀਸ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇਸ ’ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਛਟਪਟਾਇਆ ਪਰ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦੇ ਕਥਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਅਭਿਨੈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਨਮਾਨ? ਇਸ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਬੜੇ ਸ਼ਾਂਤ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ! ਅਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਜੋਤੀ ਨੂੰ ਕਣ–ਕਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਵਿੱਚ ਬਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਸ ਫਰਕ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀ ਧਰਮੀ ਹੋਣ ਦੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਡੀ ਮੰਨੋ, ਤੁਸੀ ਵੀ ਇਸ ਝੂਠੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਰੂਪੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਈਸ਼ਵਰ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਨੂੰ ਖੋਜੋ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਕਲਿਆਣ ਹੋ ਸਕੇ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਕਾਰਜ ਉਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੱਖਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਣ ਦੀ ਆਸ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰਿੜਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਵੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਪੈ ਗਈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਰੱਬ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੇ ਠੀਕਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੁਸੀ ਆਪ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਨ:
ਘਰ ਮਹਿ ਠਾਕੁਰੁ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵੈ ॥ ਗਲ ਮਹਿ ਪਾਹਣੁ ਲੈ ਲਟਕਾਵੈ ॥੧॥
ਭਰਮੇ ਭੂਲਾ ਸਾਕਤੁ ਫਿਰਤਾ ॥ ਨੀਰੁ ਬਿਰੋਲੈ ਖਪਿ ਖਪਿ ਮਰਤਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਜਿਸੁ ਪਾਹਣ ਕਉ ਠਾਕੁਰੁ ਕਹਤਾ ॥ ਓਹੁ ਪਾਹਣੁ ਲੈ ਉਸ ਕਉ ਡੁਬਤਾ ॥੨॥
ਗੁਨਹਗਾਰ ਲੂਣ ਹਰਾਮੀ ॥ ਪਾਹਣ ਨਾਵ ਨ ਪਾਰਗਿਰਾਮੀ ॥੩॥
ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਨਾਨਕ ਠਾਕੁਰੁ ਜਾਤਾ ॥ ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਪੂਰਨ ਬਿਧਾਤਾ ॥੪॥੩॥੯॥ ਸੁਹੀ, ਮਹਲਾ 5, ਅੰਗ 739

The post ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼- ਕੀ ਹੈ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨਾਲ ਭੇਂਟ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਤੀਵੀਂ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ। ਇਸ ਤੀਵੀਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਲਕਸ਼ਣੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਚੱਬਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਣ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ‘ਤੇ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ? ਤਾਂ ਸੁਲਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ‍ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ! ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਹਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਨਪੂਤੀ ਹੀ ਚੱਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਮਾਤਾ ਜੀ ! ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਔਲਾਦ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਲਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਲਮ ਦਵਾਤ ਅਤੇ ਕਾਗਜ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਮਹਾਰਾਜ! ਆਪ ਜੀ ਅਤੇ ਰੱਬ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਹੁਣ ਲਿਖ ਦਿਓ।

ਇਸ ਨਿਰਧਾਰਤ ਜੁਗਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਕਾਗਜ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ 1 (ਇੱਕ) ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੇ ਲੱਤ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਕਲਮ ਹਿਲਣ ਨਾਸ ਇੱਕ ਦਾ ਸੱਤ (7) ਅੰਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਲਓ ਮਾਤਾ ! ਤੂੰ ਪੁੱਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਮਨਜੂਰ ਹੈ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਇੱਥੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਮਾਤਾ ਸੁਲਕਸ਼ਣੀ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਸੱਤ ਪੁੱਤ ਹੋਏ ਜੋ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਪੰਥ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇ।

The post ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤਰਸਦੀ ਬੀਬੀ ਸੁਲਕਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਛੇਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਬਖਸ਼ੀ ਸੱਤ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਦਾਤ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਉਹ ਇਸ ਵਾਰ ਆਰਣੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਧਾਰੇ। ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਣਿਕਚੰਦ ਜੀ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਪਾਰੋ ਜੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਜਿਗਿਆਸਵੱਸ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਜਿਗਿਆਸੂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਾਸੋਂ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਇਸ ‘ਤੇ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ- ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਕਲਿਆਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾਧਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਣਾਵਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਣ। ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਹਰ ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੀਏ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਚਲਿਤ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੈ: ਮਾਇਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਹੁਤ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੱਲ–ਅਚਲ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਰਿਸ਼ਤੇ–ਨਾਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਕ ਢੰਗ ਹੈ। ਅਸੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਜੋਗ ਹੀ ਸਮਝੀਏ। ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਵਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਸਮਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਯਾਤਰਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਮੁਸਾਫਰ ਵਿਛੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਇਕ–ਦੂੱਜੇ ਵਲੋਂ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਸਫਰ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਛੜਣ ‘ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਠੀਕ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹੀਏ ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਾ ਬਣਾਈਏ, ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਉਪਰਾਮ ਵੀ ਰਹੀਏ। ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਲਿਆਣ ਹੈ।

The post ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?- ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਜਵਾਬ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਬ੍ਰਹਮਵੇਤਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੰਡਤ ਜੀ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਸਮਝਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਤਾਬੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਭਾਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਸਦੀਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗਰਿਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀ ਹੋਈ, ਇਸਲਈ ਤੁਸੀ ਇਸ ਦੁਵਿਧਾ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਭੰਡਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੱਤ ਗਿਆਨ, ਸੱਚ ਗਿਆਨ ਵਲੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹੋ। ਪੰਡਤ ਬੇਣੀ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅਖੀਰ ਸੱਚ–ਗਿਆਨ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਸਵਚਿੰਤਨ ਹੀ ਸੱਚ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀ ਕਰਦੇ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਚੰਚਲ ਮਨ ਦਾ ਬੋਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਣ ਲਈ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸ਼ਸਤਰ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨ ਕੇਵਲ ਹਠ ਯੋਗ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹੋਕੇ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੰਡਤ ਬੇਣੀ ਜੀ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ: ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸਾਰੀ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਗਿਆਨ ਵਲੋਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਜਪ–ਤਪ, ਵਰਤ–ਨੇਮ, ਦਾਨ–ਪੁਨ, ਤੀਰਥ–ਇਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੋਗੀ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਬੋਲੇ- ਅਸੀ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੇ ਗਏ ਪੰਛੀ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੁਸੀ ਕੀੜੀ (ਚੇੰਟੀ) ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਠੀਕ ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਪੰਛੀ ਪਲ ਭਰ ਦੀ ਉਡਾਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਪਰੀਤ ਕੀੜੀ ਨੂੰ ਫਲ ਤੱਕ ਪੁੱਜਣ ਲਈ ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਚਲ ਕੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਥਕੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਲਕਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਰਮ –ਕਾਂਡ ਕੀੜੀ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ ਹੋਣਾ ਪੰਛੀ ਮਾਰਗ ਹੈ।

The post ਤੀਸਰੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪੰਡਤ ਬੇਣੀ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੋਧ ਕਰਵਾਉਣਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਰੋਗੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾਪੂਰਵਕ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਕਰ–ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੰਦੁਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰੋਗੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂਤਾ ਲੱਗਣ ਲਗਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਇੱਕ ਬਾਉੜੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂਦੇਵ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਗ ਠੀਕ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹੈਜੇ ਦਾ ਕਹਿਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ, ਚੇਚਕ ਰੋਗ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸੰਕ੍ਰਾਮਿਕ ਰੋਗ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।

ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿੱਲੀ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਨਗਰ ਦੇ ਹਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾਏ ਦੇ ਲੋਕ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੰਗ ਲਿਆਈ ਤੇ ਰੋਗੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਗੁਰੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਹੀ ਰੋਗੀਆਂ ਦਾ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ “ਸੇਵਾਦਾਰ ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਲੋਂ ਚਰਨਾਮਤ ਰੋਗੀਆਂ” ਵਿੱਚ ਵਰਤਾ ਦਿੰਦੇ। ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ ਬਾਲ ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵਡਿਆਈ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

The post ਬਾਲ ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਦਿੱਲੀ ’ਚ ਮਹਾਮਾਰੀ ਤੋਂ ਕੁਰਲਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ’ਤੇ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ appeared first on Daily Post Punjabi.

ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਕਦਰ ਲੀਨ ਹੋਈ ਕਿ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤਿਸੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਪਰਮ ਚੇਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਕਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਤਿਸੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜੇਕਰ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਤਿਸੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸ਼ਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੌਲਾਂ ਜੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ’ਤੇ ਕਾਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕਾਫਰ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਫਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ–ਜੋਲ ਰੱਖਣਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਪਰ ਧੀ ਨੇ ਬਗਾਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਤਿਸੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗੀ ਹੀ। ਇਸ ’ਤੇ ਕਾਜ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨੋਂ ਮਾਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਨੂੰ ਫਿਕਰ ਪੈ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਧਮਕੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਜਰਾ ਵੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾਣਗੇ।

ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਾ ਦਿਖਦਾ ਦੇਖ ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਜੀ ਸਾਈਂ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਸਾਂਈ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਜੀ ਨੇ ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਥਾਹ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ। ਤੱਤਕਾਲ ਛੇਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਦਰਦ ਸੁਣਾਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਾਜ਼ੀ ਦਾ ਇਹ ਸਾੰਪ੍ਰਦਾਇਕ ਹਠ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਈਂ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੀਰ ਜੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ’ਤੇ ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੱਦ ਲਿਆ। ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਤੁਰੰਤ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਦੀ ਬੁਲਾਵੇ ’ਤੇ ਆ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਭਿਜਵਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਕਫੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੂਚ ਕਰ ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਪਰਤ ਆਏ। ਸ੍ਰੀ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੌਲਾਂ ਜੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਕ੍ਰਿਤਗ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸੁਣਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮਾਈ ਕੌਲਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਕੌਲਸਰ ਸਰੋਵਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ।

The post ਬੀਬੀ ਕੌਲਾਂ ਜੀ ਦੀ ਛੇਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਅਪਾਰ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ appeared first on Daily Post Punjabi.